เหยี่ยวมารสะท้านสิบทิศ ยำใหญ่หวงอี้

ผลงานล่าสุดในรอบหลายปีของหวงอี้ อ่านจบเล่ม 3 แล้วคันมือ เขียนลงบล็อกสักหน่อย "เหยี่ยวมารสะท้านสิบทิศ" เป็นการยำรวมเรื่องเก่าๆ ของหวงอี้ โดยอิงมาจาก 3 เรื่องหลักคือ - __เทพมารสะท้านภพ__ โครงเรื่องลอกกันมาเด๊ะๆ เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่าง "ผู้เสเพลสำนักมาร" กับ "ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่" ต่างกันแค่ยุคสมัยเท่านั้น ในเทพมารฯ เป็นจูหยวนจาง ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์หมิง ส่วนเรื่องเหยี่ยวมารฯ เป็นบูเช็กเทียน ฮ่องเต้หญิงองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีน ส่วนตัวเอกก็แบบเดียวกันคือคนธรรมดาที่ฟลุคได้พลังมาร และเข้ามาเอี่ยวกับการเมืองในราชสำนักที่ดูราบเรียบ แต่เอาเข้าจริงปั่นป่วนเพราะการต่อสู้ระหว่างฝักฝ่ายต่างๆ - __มังกรคู่สู้สิบทิศ__ เป็น continuity ของตัวละครในมังกรคู่ (75 ปีให้หลัง) โดยมีไอเทม ตำนาน เรื่องราว ของตัวละครเก่าๆ ในมังกรคู่โผล่มาเป็นระยะๆ รวมถึงสำนักใน "จักรวาลของหวงอี้" แบบภาพรวมด้วย เช่น เรือนฌาณเมตไตรย ที่มีบทบาททุกภาค หรือ สั้งหวี่เถียน ที่มาจากเรื่อง จอมคนแผ่นดินเดือด - __ผู้พิชิตดาราจักร__ งานไซไฟยุคแรกของหวงอี้ ผมคิดว่าพระเอกของเหยี่ยวมารฯ คือ "หลงอิง" มีคาแรกเตอร์คล้ายกับพระเอกในผู้ผิชิตดาราจักร (ลืมชื่อแล้ว) ชนิดลอกกันมาเลย ฟลุคได้วิชา เก่งโดยไม่ต้องฝึก สาวงามทั่วหล้ามาหลงรักโดยไม่ต้องมีสาเหตุ การดำเนินเรื่องยังคงสไตล์ของหวงอี้แบบเดิมๆ ทั้งหมด พระเอกเป็นตัวแปลกปลอมที่เข้ามาก่อกวนสมดุลย์ระหว่างขั้วอำนาจของแผ่นดิน และรวบรวมสมัครพรรคพวกยอดนักบู๊รุ่นใหม่ มีการจารกรรม แอบฟัง แปลงโฉม ล่องเรือ ยุทธนาวี และการทำ side quest โดยช่วยเหลือครอบครัวหรือกลุ่มคนที่ได้รับความลำบากระหว่างทาง จุดที่ซ้ำซากมากขึ้นไปอีกคือ stereotype ของตัวละครในเรื่อง (โดยเฉพาะฝ่ายหญิง) ที่ซ้ำซากมาก ตัวอย่างเช่น - __นางเซียนตวนมู่หลิง__ ก็ไม่ต่างอะไรจากนางเซียนคนอื่นๆ ในงานของหวงอี้ สวยนิ่งหยิ่ง แต่สุดท้ายก็รักพระเอก - __ตี้โอ่วเซียน__ คุณหนูลูกสาวรัฐบุรุษ ฝึกวิชาบู๊ มีคุณชายมาจีบเยอะ มีมาแล้วนับไม่ถ้วนทั้งในเรื่องขุนศึกสะท้านปฐพี เจาะเวลาหาจิ๋นซี และเทพมาร - __นางงามผมทองต่างชาติ__ ที่คนอื่นยกให้พระเอก แล้วจู่ๆ ก็ชอบพระเอกแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มีมาแล้วในเทพมาร - __สุภาพสตรีปัญญาชน__ วางตัวสูงส่ง จัดชุมนุมถกวิชาบุ๋น แต่ก็แอบมีวิชาบู๊ ลอกมาจากจี้เอียนหยานในเจาะเวลาฯ แต่เรื่องนี้เปลี่ยนเป็นเล่นหมากล้อมแทน สรุปว่าเรื่องพล็อตและคาแรกเตอร์ หาอะไรแปลกใหม่ไม่ได้เลย ซ้ำซากมาก ที่น่าผิดหวังเข้าไปอีกอยู่ที่ หวงอี้ในความคิดของผมนั้นมีจุดเด่นที่หาคนต่อกรได้ยากในเรื่อง "การออกแบบฉากต่อสู้" ที่ตื่นเต้นตระการตา (อธิบายเป็นคำภาษาอังกฤษก็ exotic) ฉากที่ผมชอบในอดีตก็อย่างเช่น จอมยุทธ์ฟู่อิงมัดหญิงงามบนหลัง แล้วต่อสู้กับทหารบนหลังคาบ้าน (เทพทลายนภา), ฉากตีชิงเกาะมังกรพิโรธ (เทพมารสะท้านภพ), โค่วจงสู้กับเซียนหมากล้อมชอนแชอิม (มังกรคู่) แต่ในเรื่องนี้ผ่านมา 3 เล่ม กลับยังไม่มีซีนต่อสู้ที่น่าประทับใจแม้แต่น้อย ข้อดีประการเดียวของเรื่อง "เหยี่ยวมารสะท้านสิบทิศ" คือการสืบสานเรื่องราวของตัวละครในมังกรคู่ ให้เรารู้ว่าหลังจากมังกรคู่จบแล้ว ตัวละครแต่ละตัวแยกย้ายกันไปทำอะไรต่อ และสร้างตำนานอะไรไว้บ้าง (ซึ่งถ้าไม่ได้อ่านมังกรคู่แล้วมาอ่านเหยี่ยวมาร จะอ่านแทบไม่รู้เรื่องเลย) เหยี่ยวมารสะท้านสิบทิศ เป็นผลงานที่น่าผิดหวังมากของหวงอี้ อ่านเอาขำๆ แก้เบื่อพอได้ แต่ควรจะยืมหรือเช่าเท่านั้น ถ้าต้องลงทุนซื้อเองนี่แทบไม่คุ้มเลย งานชิ้นนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า หวงอี้ตันแล้ว ในขณะที่เราก็มีงานเขียนจากนักเขียนหน้าใหม่ที่น่าสนใจกว่าผุดขึ้นมากมาย ซึ่งถ้าเทียบกับงานในช่วงๆ นี้อย่าง "ยุทธการล่าบัลลังก์" แล้ว ผมว่าเรื่องหลังเจ๋งกว่าหลายเท่าตัว
Keyword
Submitted byexthailandon Sun, 02/17/2013 - 22:31

ผมอ่านไปได้สองเล่มแล้ว ยังหาความสนุกไม่ได้เลย
แต่ก็ยังซื้อเล่ม 3 และ 4 มาเก็บไว้ แต่ยังไม่มีอารมณ์ต่อเลย

บอกตามตรงรู้สึกผิดหวังกับงานของอาเฮียหวงเรื่องนี้มากๆ
ยังจำความรู้สึกตอนอ่าน เจาะเวลาหาจิ๋นซี หรือ มังกรคู่ ได้ ตอนนี้พอจบเล่มนี่แทบลงแดง เลย
แต่กับเรื่องนี้มันไม่ใช่

แต่..ก็ยังหวังว่า มันจะสนุกขึ้นในตอนหลังนะ

Submitted bynicesaysyeson Wed, 05/08/2013 - 23:40

มาหยุดที่เล่ม5 รู้สึกมันเนือยๆ
ไม่หวือหวาอะไรเลย รู้สึกมันเดินไปตามสเต็ปๆเรื่อยๆ
พระเอกเก่งจนไร้ความตื่นเต้น โชคดีจนเป็นธรรมดา
ยังงัยเหมือนเดาตอนจบได้

ไม่เหมือนเจาะเวลา กับมังกรคู่ 2เล่มนี้ถือเป็นนวัตกรรมที่ทรงคุณค่ายิ่ง
อ่านจบ 1 เล่มภายใน1คืน แล้วลงแดงอีก14วัน เป็นรสชาติที่ต้องจดจำจริงๆ

แต่เหยี่ยวมารนี้ผมว่าเป็นอะไรที่เรื่อยเฉื่อยที่สุดในผลงานทั้งหมดของหวงอี๊

Submitted byKL168on Mon, 05/27/2013 - 07:47

ผมว่าสนุกนะครับ ฉากต่อสู้ก็เร้าใจยิ่งใหญ่ดี ผมชอบที่พระเอกโชว์พาวได้บ่อยๆ เท่ห์มาก ส่วนเรื่องการซ้ำๆเพราะเป็นแนวของเขา เหมือนเราดูเจมส์บอนด์ทำไมตามดูได้ทุกภาค ก๋ซ้พๆกันเหมือนกัน ผมอ่านจบเล่มหกจะลงแดงอยู่แล้วครับ ไม่อยากให้แต่งฉีกแนวออกไป เพราะกลัวอ่านแล้วไม่สนุก ชอบแนวนี้อยู่แล้ว เก่งเท่ห์สาวตรึม ฉีกจากแนวนี้ไม่ชอบครับ

Submitted byaodon Wed, 06/12/2013 - 00:13

ผมว่ามันส์มากครับลงแดงเรียบร้อยแล้ว ถึงเนื้อเรื่องจะพอเดาได้บ้าง แต่ความกระชับของเนื้อเรื่องยังไม่เปลี่ยนแปลง ดีกว่าบรรยายซะจนไม่น่าอ่าน (พราะมันหมดอารมณ์) แล้วการมีหญิงมาชอบเยอะๆ เป็นอะไรที่อิจฉามาก พระเอกเก่งนั่นแหละดีแล้วครับเพราะไม่อยากให้สาวงามตาย อันนี้รับไม่ได้จริงๆครับ ผมว่ามันเป็นการประมวล ผลงานต่างๆ มาไว้ในเรื่องนี้มากกว่าครับ สรุป ให้ 9 เต็ม 10 ครับ

ชอบค่ะ อ่านเจาะเวลาหาจิ๋นซี และ ก็ออ่านเรื่องนี้ เหยี่ยวมารฯ โดยรวมชอบมาก แม้จะรู้ว่าเค้าโครงเรื่องซ้ำ กัน แต่ตื่น่เต้นดี ชอบการแก้ปัญหา การคิด สามารถมาก

Submitted byธีรวัฒน์ (หมู)on Fri, 07/05/2013 - 22:44

ผมอ่านเรื่องเจาะเวลาหาจิ๋นซี ประทับใจ แต่พออ่านเรื่องมังกรคู่ฯ รู้สึกว่า ห่วยมากอ่านจบ ผมขายให้กับร้านขายหนังสือมืองสอง และไม่อ่านนวนิยายกำลังภายในของหวงอี้อีก ผมว่า น่าเบื่อพระเอกฟลุ๊คเกินความจริง ไม่น่าติดตามและไม่มีสาระ

Submitted byคนอ่านon Mon, 07/08/2013 - 07:33

ผมซื้อ ทั้งยุทธการ ทั้งขุนโจร ทั้ง เหยี่ยวมาร ตอนนี้อ่านเล่ม 8 แล้ว
ในความคิดผม นาๆ จิตตังครับ แล้วแต่คนชอบ
เล่มแรกๆ ผมยอมรับ เหยี่ยวมารเป็นการพล็อตเรื่องซ้ำซาก แต่โดยรวมผมก็ถือว่าสนุกดีครับ
ส่วนยุทธการกับขุนโจร ผมคิดว่ามันยังขาดฉากเร้าใจ แม้จะแต่งได้ละเอียดก็เถอะ แต่ก็ไม่ค่อยถูกคอผู้อ่านกำลังภายในสักเท่าไหร่ ถ้าให้เลือก ผมมั่นใจคนอ่านส่วนใหญ่ก็ยังคงเลือกเหยี่ยวมาร แม้จะเป็นการพล็อตเรื่องที่มีบางส่วนคล้ายๆ กันก็ตาม
เอาเป็นว่า ผมอ่านยุทธการกับขุนโจรแล้วเฉยๆ คนเขียนต้องพัฒนาต่อยอดอีกมาก ไม่งั้นอนาคตแป็กแน่ๆ

Submitted byสุรชัย ตั้งสิริสงวนon Wed, 09/04/2013 - 18:28

นายอ่านหนังสือไม่ขาดวะ เราวิจารณ์นายม่าง 1.ผู้เสเพลสำนักมาร-เจ้าชิวิต ที่นายว่าซ้ำกัีน ตรงไหนงับ จากเรื่อง
เทพมารสะท้านภพ เรืองนี้มีความสัมพันธ์ผิืวเผิน เห็นหน้ากันครั้งเดียว พระเอกไม่ยอมงอเอวให้ฮ่องเต้เลย ถ้าเป็นเรืองมังกรคู่ยิ่งแล้วกันใหญ่ เป็นศัตรูกันเลย บูเส็กเทียน กับ หลงอิง ความสัมพันธ์เป็นเจ้าชีวิตกับบ่าว พระเอกถูกบังคับใช้งาน
2.นายบอกว่าหลงอิงเป็นคนธรรมดา บังเอิญสำเร็จยอดวิชา ถ้านายตีความอย่างนี้ ไปอ่านอีก 10 รอบเอ้า หลงอิงเรียนวิชามารหลายปีแต่ไม่สำเร็จ จนทำลายฝีมือตัวเอง และถูกทรมานจึงสำเร็จวิชามาร 3.นายวิจารณ์นิสัยตัวละครหญิงในเรือง เราว่าหวงอี้เขียนได้ตรงตามธรรมชาติของมนุษย์ คนมีสมอง เก่ง มีฝีมือ ก็หยิ่งทรนง เป็นเรืองปรกติ ลูกสาวคนรวย เสนาบดี มีนิสัยเยียงอย่างนี้เป็นเรืองธรรมดา นายต้องการให้หวงอี้เขียนให้นางเอกของเรืองเป็นแม่ค้าขายปลาในตลาดเหรอ จะได้มีนิสัยแปลกใหม่
3.นายว่าเอาเรืองเก่าๆ มายำ มองมุมนี้สิ เรืองเก่าๆๆที่นายว่า คนเขียนคนเดียวกันครับ การอ้างถึงโค่วจง สั้งหวี่เถียน เพื่อทำให้นิยายต่อเนื่อง เค้าโครงเรืองของเหยี่ยวมารฯ ไม่ซ้ำครับ ผมอ่านหนังสือ "มากกว่าคุณ" โดยเฉพาะนิยายกำลังภายใน รับประกันว่าโครงเรืองนี้ยังไม่ซ้ำกับเรืองเดิมๆที่มีมา นายลองทำพล็อตเรืองเองพิสูจน์คำพูดตัวเองสิ

Submitted byสุรชัย ตั้งสิริสงวนon Wed, 09/04/2013 - 18:29

นายอ่านหนังสือไม่ขาดวะ เราวิจารณ์นายม่าง 1.ผู้เสเพลสำนักมาร-เจ้าชิวิต ที่นายว่าซ้ำกัีน ตรงไหนงับ จากเรื่อง
เทพมารสะท้านภพ เรืองนี้มีความสัมพันธ์ผิืวเผิน เห็นหน้ากันครั้งเดียว พระเอกไม่ยอมงอเอวให้ฮ่องเต้เลย ถ้าเป็นเรืองมังกรคู่ยิ่งแล้วกันใหญ่ เป็นศัตรูกันเลย บูเส็กเทียน กับ หลงอิง ความสัมพันธ์เป็นเจ้าชีวิตกับบ่าว พระเอกถูกบังคับใช้งาน
2.นายบอกว่าหลงอิงเป็นคนธรรมดา บังเอิญสำเร็จยอดวิชา ถ้านายตีความอย่างนี้ ไปอ่านอีก 10 รอบเอ้า หลงอิงเรียนวิชามารหลายปีแต่ไม่สำเร็จ จนทำลายฝีมือตัวเอง และถูกทรมานจึงสำเร็จวิชามาร 3.นายวิจารณ์นิสัยตัวละครหญิงในเรือง เราว่าหวงอี้เขียนได้ตรงตามธรรมชาติของมนุษย์ คนมีสมอง เก่ง มีฝีมือ ก็หยิ่งทรนง เป็นเรืองปรกติ ลูกสาวคนรวย เสนาบดี มีนิสัยเยียงอย่างนี้เป็นเรืองธรรมดา นายต้องการให้หวงอี้เขียนให้นางเอกของเรืองเป็นแม่ค้าขายปลาในตลาดเหรอ จะได้มีนิสัยแปลกใหม่
3.นายว่าเอาเรืองเก่าๆ มายำ มองมุมนี้สิ เรืองเก่าๆๆที่นายว่า คนเขียนคนเดียวกันครับ การอ้างถึงโค่วจง สั้งหวี่เถียน เพื่อทำให้นิยายต่อเนื่อง เค้าโครงเรืองของเหยี่ยวมารฯ ไม่ซ้ำครับ ผมอ่านหนังสือ "มากกว่าคุณ" โดยเฉพาะนิยายกำลังภายใน รับประกันว่าโครงเรืองนี้ยังไม่ซ้ำกับเรืองเดิมๆที่มีมา นายลองทำพล็อตเรืองเองพิสูจน์คำพูดตัวเองสิ

Submitted byThaton Mon, 12/16/2013 - 21:45

จะบอกว่าเรื่องนี้ก้าวพ้นขีดจำกัดต่างๆไปแล้ว กำลังภายในที่แทบจะเป็นแฟนตาซี การกลับชาติมาเกิด และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง จิตแห่งธรรมปลูกฝังมาร ที่เรียกสั้นๆว่า "พันธ์มาร" ถ้าคุณศึกษาปรัชญามานี่คุณจะเห็นว่ามันลึกซึ้งมาก เทียบได้กับ ตันตระ การพัฒนาทางจิตวิญญานโดยฐานจากทางโลกเช่น เซ็กส์, สัญชาติญานของมนุษย์ ความรุนแรง กิเลส ความต้องการ (มาร) และ สติ หลักการเหตุผล และปัญญาญาน (จิตแห่งธรรม) สองสิ่งนี้กลับรวมกันอยู่ อาศัยกันและกัน เป็นตัวแทนของมนุษย์องค์รวม เป็นต้น ผมไม่เห็นสิ่งที่เรียกว่า "ตัน" เลยครับ มีแต่ความลึกล้ำยิ่งๆขึ้น เหนือกว่ามังกรคู่ไปแล้ว แต่นี่ก็ทำให้อ่านยากขึ้นเช่นกัน