เพชรพระอุมา ภาคแรก

สุดยอดนิยายในตำนาน เคยคิดจะอ่านหลายครั้งแต่ใจไม่กล้าพอ (เพราะกลัวจะติด) แต่ในที่สุดชีวิตนี้ก็มีโอกาสได้สัมผัสอยู่ดี ในฐานะที่อ่านจบภาคแรก (24 เล่ม) ก็ขอมาบันทึกความประทับใจไว้สักหน่อย หมายเหตุ: ขอบคุณร้านเช่าหนังสือ และห้องสมุดจุฬาที่ช่วยให้ผมอ่านจนจบภาคแรก โดยรวมๆ แล้วผมรู้สึกว่า สิ่งที่ดีที่สุดใน "เพชรพระอุมา" คือการสร้างคาแรกเตอร์ของตัวละครหลักที่ลงตัวมากๆ คือถึงแม้ว่าคาแรกเตอร์ส่วนใหญ่จะเป็น stereotype มาตรฐานที่พบได้ทั่วไป (เช่น พระเอกขี้เก็ก, นางเอกสูงศักดิ์, ตัวฮา, ตัวใช้กำลัง, ตัวลึกลับ ฯลฯ) แต่พอนำมาประกอบกันแล้วลงตัวสวยงามจริงๆ ความเจ๋งขั้นสองของพนมเทียนคือ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครที่พัฒนาไปตามเนื้อเรื่อง และกลายเป็นรสชาติของหนังสือควบคู่ไปกับการเดินเรื่องตามปกติ คู่ที่เด่นที่สุดคงเป็น รพินทร์-แงซาย (ตอนหลังมันแบบ Y นะ) ตามด้วยรพินทร์-ดาริน และดาริน-มาเรีย ส่วนการเดินเรื่องก็เจ๋งตรงที่ เราสามารถหั่นมันเป็นตอนๆ แล้วนำมาทำเกม Action แบบ Tomb Raider หรือ RPG ญี่ปุ่นได้เลย คือเป็นสเตจมีความยาวพอตัว มีบอสเป็นระยะ และที่ทำได้ดีคือการเชื่อมต่อระหว่าง arc หรือเนื้อเรื่องแต่ละส่วนที่เนียนมาก ที่สำคัญยังตัดสลับระหว่างบทบู๊กับบทโรแมนซ์ได้ลงตัวไม่น่าเบื่อ สิ่งที่ทำได้ดีอีกประการคือ settings หรือฉากหลัง องค์ประกอบเบื้องหลังของเรื่องที่สมจริงมาก โดยเฉพาะเรื่องป่าและปืน จะมีหลุดๆ ไปนิดคือช่วงป่าโลกล้านปีที่แฟนตาซีไปสักหน่อย สรุปรวมๆ ก็เป็น masterpiece นั่นล่ะครับ ส่วนจุดที่อ่านแล้วรู้สึกว่าไม่เนียนเท่าที่ควร - ช่วงนิทรานครเหมือนจะเป็น side story/side quest ที่มาคั่นกลางระหว่างป่าปกติกับมรกตนคร แต่รู้สึกว่าเป็น side quest ที่ยาวเกินควร คือไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักมากนัก - ช่วงมรกตนครกลับรู้สึกว่าเขียนรีบๆ ไปนิด หลายอย่างมันง่ายเกินไป ไม่ว่าจะเป็นคาแรกเตอร์ของ "เมยาณี" ที่ปั้นดีๆ ได้เจ๋งกว่านี้เยอะ และการต่อสู้กับแม่มดที่ตัดทิ้งไปเฉยเลย - คาแรกเตอร์ของ "หนานอิน" ที่มันแบนๆ ไปหน่อย อีกอย่างที่รู้สึกว่ายังขาดไปคือ "แผนที่" แสดงเส้นทางการเดินทางในเรื่อง คนที่อ่าน Lord of the Rings มาคงรู้ว่ามีแผนที่แล้วมันช่วยให้การผจญภัยสนุกขึ้นมาก! ช่วงที่สนุกที่สุดคงเป็นตั้งแต่ตอนแรกสุดถึงหมู่บ้านหล่มช้าง ที่ยังเป็นป่าเรียลลิสติกอยู่ พอเข้าโซน "นรกดำ" เริ่มแฟนตาซีโอเวอร์ไปหน่อย แล้วกลับมาสนุกอีกทีช่วงก่อนเข้ามรกตนครครับ ผู้สันทัดกรณีคนหนึ่งให้ความเห็นว่า "ภาคแรกพนมเทียนเป็นเทวดา ภาคหลังดูถูกผู้อ่านมาก" เลยทำให้ผมลังเลว่าจะอ่านภาคสองดีหรือไม่ หมายเหตุ: "เพชรพระอุมา" นำโครงเรื่องหลักมาจาก [King Solomon's Mines](http://en.wikipedia.org/wiki/King_Solomon%27s_Mines) นิยายของ Rider Haggard (ในเรื่องเองก็มีพูดถึงแฮกการ์ดนิดหน่อยด้วย) ใครขยันก็ตามไปอ่านต้นฉบับได้ที่ [Project Gutenberg](http://www.gutenberg.org/ebooks/2166) (เล่มเดียวจบ)
Submitted bykaiion Thu, 12/08/2011 - 17:09

ไม่รู้ว่าผู้สันทัดกรณีคนนั้น หมายถึงดูถูกคนอ่านยังไง แต่ขอเสริมว่า ภาคหลังนี่เราสามารถเปิดข้ามได้ทีละหลายหน้าโดยเนื้อเรื่องไม่ขาดตอน ส่วนตัวละครใหม่ล้วนน่าผิดหวัง เพราะจากพื้นหลังของแต่ละคน ผู้เขียนสามารถเขียนบทบาทให้น่าสนใจได้มากกว่านี้ แต่กลับไม่ทำ

แต่ยังไงก็แนะนำให้อ่านภาค 2 ต่อเถอะครับ อย่างน้อยเราก็ได้รู้บทสรุปของเรื่อง จะได้ไม่มีอะไรค้างคาในใจ

Submitted bykohsijaon Tue, 12/13/2011 - 21:46

ผมใช้เวลาอ่านภาคแรกหลายเดือนมาก เพราะอ่านสัปดาห์ละ 4 เล่ม ซื้อเอาตามกำลังเงินจะอำนวย... หมดไปหลายพันเชียว พออ่านจบก็หมดกำลังจะอ่านต่อ เห็นเขาว่าภาคสองไม่ค่อยสนุกด้วย ผมเลยเลิกความคิดจะอ่านต่อ เพราะรู้สึกว่ามันจบแล้ว พอใจแล้ว
แต่อ่านแล้วติดจริงครับ อ่านแล้วอยากอ่านต่อเรื่อยๆเลย

ปล. comment บน ipad ไม่ได้ครับ captcha ไม่ยอมขึ้น