มหานที

"ในเมื่อต้องมีคนตาย เหตุใดต้องเป็นอาณาประชาราษฎร์ ท่านเองไยไม่ไปตาย?"

"เด็กน้อย คำพูดนี้อนุญาตเจ้ากล่าวเพียงครั้งเดียว ครั้งต่อไปจะไม่อภัยละเว้น เฮอะ ราษฎรเหล่านี้ไหนเปรียบเทียบกับเราได้?"

พลางผละจากลู่เจี้ยน เก็บหินก้อนหนึ่ง เสียงขวับเมื่อก้อนหินพุ่งขึ้นสูงสิบวา ค่อยตกลงมา

"เห็นหรือไม่? ราษฎรทั้งแผ่นดินเฉกเช่นก้อนหินดินโคลนบนพื้น ต่อให้พุ่งสูงกว่านี้ ก็ไม่สูงเทียมฟ้า สุดท้ายต้องตกลงมา ฟ้านี้คือเราว่านฉุยกัง หากไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ ชั่วชีวิตของเจ้าอย่าคิดหมายเอาชนะเรา"

ลู่เจี้ยนเงียบงันชั่วขณะ พลันกอบดินกำหนึ่ง ขว้างใส่ทะเล เห็นระลอกม้วนวูบ ดินโคลนก็มลายหายสิ้น

"ท่านเห็นหรือไม่? ท้องทะเลกว้างไพศาล รองรับดินโคลนก้อนหินทั้งมวล ทะเลนี้คือเราลู่เจี้ยน วันนี้ท่านไม่ฆ่าข้าพเจ้า สักวันหนึ่งข้าพเจ้าจะใช้วิถีมหานทีโค่นวิถีแห่งฟ้าของท่าน"

มหากาพย์ภูผามหานที ปาฏิหารย์แห่งผู้กล้า เล่ม 7 หน้า 215

"หากแม้นคิดเปิดหูเปิดตา ต้องอ่านภูผามหานที"

Keyword