Twitter

เมื่อเช้าตามเวลาเมืองไทย (หรือดึกตามเวลาผม) ได้ดีเบตทางการเมืองผ่าน Twitter กับคุณ @vuthi แห่งบริษัท metamedia (บล็อก) คิดว่าบทสนทนาน่าสนใจ เลยอยากจดเก็บไว้

ขอบคุณ @sugree ที่ช่วยเขียนโปรแกรมดูดข้อความออกมาให้ ผมคงแปะไว้เฉยๆ ไม่สรุปอะไรเพื่อลดการชี้นำ ข้อความทั้งหมดไม่มีการ edit แต่อย่างใด ใช้วิจารญาณในการอ่านเอาเองนะครับ ถ้าใครรู้จักพี่แก ฝากช่วยบอกว่ายังติดตอบคำถามผมอยู่สองข้อ จะมาตอบในนี้หรือใน Twitter ก็ได้ครับ

หมายเหตุ: อาจมีคนสงสัยที่ผมถามเรื่อง iPhone ที่มาดูตามนี้

ปัญหา information overload ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย และมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเจอกับเทคโนโลยีที่ทำให้เราเข้าถึง (access) ข้อมูลของทุกคนได้ทุกที่แบบ realtime อย่าง Twitter

Twitter เปลี่ยนวิธีสื่อสารของเราจาก 1-1 (หรือในกรณี many-many สำหรับ chat ซึ่งจะเกิดได้ต่อเมื่อมีจุดประสงค์จะคุยเป็นกลุ่มจริงๆ) มาเป็น many-many ข้อดีคือเวลาเหงาๆ เบื่อๆ เพื่อนใน IM ไม่ออนไลน์ เราจะมีโอกาสสูงขึ้นที่จะมีคนคุยด้วย แต่ข้อเสียของมันก็คือ ปริมาณข้อความที่เรารับเข้ามาจะเพิ่มขึ้นเป็น exponential เวลาไม่เหงาไม่เบื่อ มันจะ distract มาก

Last year I wrote about my experience on various Twitter AIR clients (Twitter AIR Client Smack Down). In that time, AIR was still in beta and I got some crashes, freeze and errors. Now AIR 1.0 was out for a while and it's time to compare it again.

My criteria is simple. I look on Twitter Fan Wiki for the list of AIR clients. If any client provides no screenshot on its site, it will be failed at first sight. These developers should learn how to design a usable product site before developing any application.

All clients are tested on Mac OS X Leopard with MacBook Air.

(หลังจากที่เขียนบล็อก Limitation of Twitter ไปแล้ว ก็พยายามนั่งคิดอยู่ตลอดว่า ทำไม Twitter ถึงดัง)

เคยไหมครับ เคยอยู่ในสถานการณ์ประมาณว่ารถติดมากๆ ติดจนเราอยากตะโกนออกมาดังๆ ว่า "แม่ม รถติดจริงเว้ย" แก้เครียด แต่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

เพราะว่าตอนนั้นเรานั่งอยู่คนเดียวบนรถเก๋งคันงาม ที่ดันติดแหง่กอยู่บนทางด่วน

หรือเพราะตอนนั้นเรายืนอยู่บนรถเมลที่มีคนอัดแน่น แต่เราดันไม่รู้จักใครสักคนแม้แต่น้อย

ไม่ว่าเวลาหรือสถานที่จะต่างไปจากเหตุการณ์สมมตินี้แค่ไหน อาจเป็นการนั่งรอเครื่องบินอยู่ที่ฮีทโทร์ว หรือรอข้าวผัดกระเพราที่เพิงข้างปากซอย ผมคิดว่าเราคงรู้สึกอย่างเดียวกัน นั่นคือมันคงจะดีกว่านี้ถ้ามี "เพื่อน" มานั่งอยู่ให้พูดคุยด้วย