บล็อกอันนี้เกิดจากการไล่อ่านบล็อกเก่าที่ต่อเนื่องกัน คือ

• Revenge of the Sith
• Native Opinions on Taiwan/Malaysia Politics

ซึ่งว่าด้วยกระแสการเมืองในเอเชีย ที่หันกลับมานิยมฝ่ายค้านหัวก้าวหน้า ซึ่งชูนโยบายเศรษฐกิจ และปฏิเสธฝ่ายอนุรักษ์นิยมที่เน้นอุดมการณ์

ผมจับแพะชนแกะแบบมั่วๆ ว่าถ้าเอากระแสโอบามาฟีเวอร์มาพิจารณาร่วม เป็นไปได้หรือไม่ว่า โลกกำลังต้องการ “การเปลี่ยนแปลง” (change หรือ “Change We Can Believe In” ถ้าเอาตามสโลแกนหาเสียง) สู่ภาวะผู้นำที่ทันสมัย คิดใหม่ทำใหม่กว่าเดิม พร้อมกันในหลายประเทศ โดยมิได้นัดหมายล่วงหน้า

อ่านบล็อกของคุณเม่น เมื่อสองสามวันก่อน ติดใจประโยคนี้

คุณเอก กล่าวถึงเด็กรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ว่าเป็น เจนเนอเรชั่นชิว คือ ชิว เท่ เหมือนจะมีฝัน แต่ไม่มีพลังผลักดันอะไร (เพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำไปหมดแล้ว) และทำนายต่อว่า ยุคต่อไปอาจไม่มีการเกิดขึ้นของ Entrepreneur อีกนาน

น่าสนใจมาก ทั้งแง่มุมมอง และแง่ว่าตัวเราเองเป็นอย่างนั้นด้วยใช่ไหมนะ

{RAW}

ผมเคยเอียนคำว่า KM หรือ Knowledge Management แบบมากๆๆ อยู่พักนึง เนื่องจากรู้สึกว่ามันเป็น catchphrase สำหรับโฆษณาธุรกิจอบรมองค์กรไปเสียแล้ว (และส่วนมากที่สังเกตเห็น องค์กรที่ไปอบรมมาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง) พอเจอแบบนี้มากเข้า ความเอียนเลยเปลี่ยนไปเป็นแอนตี้การทำ KM แบบที่นิยมกันอยู่อีกด้วย

แต่ความคิดคนเรามันเปลี่ยนง่าย หลังจากใช้เวลาขบคิดมาสักพัก (ปกติช่วงเวลาขบคิดของผมคืออาบน้ำ, ล้างจาน และขับรถ) ก็พบว่า KM เป็นเรื่องสำคัญ เพียงแต่ต้องเป็น KM ที่เรียบง่าย, intuitive (นึกคำภาษาไทยไม่ออก) และทรงพลัง (ทั้งแง่ efficiency/effectiveness) เพียงแต่จะออกมายังไงนั้นยังคิดไม่ออก เรื่องพวกนี้ไม่รีบค่อยๆ คิดไป

วันนี้มาย้อนอ่านบล็อกของสุนิตย์ (การเก็บปัญญาดิจิตอลของไทย ไว้เพื่อคนในอนาคต (และปัจจุบัน)) กับไป๋ (ปัญญาที่หายไป (และทำยังไงให้ไม่หาย)) เหมือนมีอะไรมากระตุ้น พอเริ่มมีไอเดียรางๆ ก็รีบจดไว้กันลืมเหมือนเดิม