Thailand

เพื่อนจากไต้หวันมาเที่ยว วันนี้เลยไปเยี่ยม นั่งกินข้าวและคุยกันนิดหน่อย ได้รู้มุมมองต่อเมืองไทยในฐานะ "นักท่องเที่ยวชาวไต้หวัน" ดังนี้

• แท็กซี่เมืองไทยน่ากลัวมาก ก่อนมามีแต่คนเตือนเรื่องแท็กซี่ไม่ยอมกดมิเตอร์ เลยบอกไปว่าอันนี้เป็นระเบียบนะ พี่แกก็ตกใจใหญ่
• คนไต้หวันแทบทุกคน รู้จักพระพรหม ราชประสงค์
• พาเพื่อนไปกิน Food Court ในโลตัส ตอนแรกมันอิดออด บอกว่า Food Court ของไต้หวัน ราคาจะแพงกว่าข้างนอกประมาณเท่าตัว ซึ่งต่างจากของไทยมาก
• นั่งคุยกันเรื่องราคาสิ่งของ+ค่าครองชีพ สรุปว่าไต้หวัน ของกินของใช้ราคาพอๆ กับไทย แต่เงินเดือนสูงกว่า มันถามว่าคนไทยได้เงินเดือนประมาณเท่าไร ก็เลยบอกไปว่าเริ่มต้นประมาณ 12k ถ้าดีหน่อยก็ 20k มันก็อึ้งไป และพูดว่า "ชีวิตคนไทยคงจะลำบากสินะ"

แนะนำสถานท่องเที่ยวให้เพื่อน (ซึ่งก็เตรียมตัวมาค่อนข้างดีอยู่แล้ว) พบความจริงว่า กรุงเทพไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ นอกจาก

• วัด/วัง
• ช็อปปิ้ง (ยอดนิยมคือ ราชประสงค์, ประตูน้ำ, จตุจักร)
• ที่เที่ยวกลางคืน (ข้าวสาร, พัฒน์พงศ์)

พิพิธภัณฑ์ในกรุงเทพยังถือว่าไม่น่าสนใจสำหรับนักท่องเที่ยว ส่วนพวกการแสดงก็ไม่ค่อยมีอะไรเด่นมากนัก (ยกเว้น "สยามนิรมิต" ที่ค่อนข้างนิยมในหมู่ชาวต่างชาติ เจอมาหลายทริปละ)

'มองอนาคตการเมืองไทยผ่านสายตาคนนอก' โดย เบน แอนเดอร์สัน แปลปาฐกถาของเบน แอนเดอร์สัน (Benedict Anderson) นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์-สังคมศาสตร์ชื่อดัง ที่ มช. โดยภัควดี

ต้องบอกว่าเป็นบทความที่พูดถึง 'สังคมไทย' ได้แหลมคมที่สุดบทความหนึ่งเท่าที่เคยอ่านมา

แค่สองย่อหน้าแรกก็สุดยอดแล้ว

ผมได้รับเชิญให้มาเสนอทัศนะของ “คนนอก” เกี่ยวกับการเมืองไทยให้เพื่อนๆ ทั้งหลายฟัง ผมจะพยายาม แต่ไม่แน่ใจว่า ความหมายของ “คนนอก” จริงๆ แล้วคืออะไรกันแน่ มันเป็นแค่คำสุภาพที่ใช้แทนคำว่า “ฝรั่ง” ซึ่งหมายถึงชาวตะวันตกที่ไม่ใช่พลเมืองไทย พอรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับการเมืองไทยและได้เปรียบที่มีระยะห่าง แต่เสียเปรียบที่ไม่ได้มีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งและสม่ำเสมอ นัยยะที่แฝงอยู่ก็คือ ฝรั่งที่เขียนเกี่ยวกับสยามย่อมมีมุมมองที่แตกต่างอย่างมากจากชาวไทยที่มีการศึกษา แต่ผมกลับคิดตรงกันข้าม

นั่งคิดเรื่องนี้มาสองอาทิตย์แล้ว

คำถามง่ายๆ ถ้าเมืองไทยมีประท้วง จราจล ปฏิวัติ รัฐประหาร ฯลฯ แล้วโดนฝ่ายกุมอำนาจสั่งตัดเน็ต (โมเดลอียิปต์และลิเบีย) ตึก CAT ถูกยึด ต่อออกนอกประเทศไม่ได้ ในประเทศก็คุยกันไม่ได้

แบบนี้จะทำยังไงกัน?

จริงๆ ตัวอย่างแบบชัดๆ ก็มีให้เห็นแล้วในช่วง พ.ค. 53 ซึ่งพื้นที่ราชประสงค์โดนตัดไฟตัดโทรศัพท์มือถือ นักข่าวจะทวีตรายงานยังต้องเดินออกมานอกพื้นที่ตัดโทรศัพท์เสียก่อน และแน่นอนการตัดการสื่อสารแบบนี้ช่วยให้ "การล้อมปราบ" ทำได้ง่ายขึ้นมาก (ตอนนี้เราก็ยังไม่มีคำตอบสำหรับกรณีวัดปทุมฯ ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่มีหลักฐานจะจะ)

ตอนรัฐประหาร 19 ก.ย. 2549 ผมตัดสินใจเปิดเว็บ 19sep.blogspot.com บนพื้นฐานความคิดว่า "ทหารกลัวสื่อต่างชาติ" ดังนั้นเราต้อง "ถ่ายทอดข่าวสารออกนอกประเทศให้เร็วที่สุด" ซึ่งในตอนนั้น อินเทอร์เน็ตไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากการรัฐประหาร รถถังไปคุมสถานีทีวีกันหมด

แต่อิหร่านโมเดล ตูนิเซียโมเดล อียิปต์โมเดล และล่าสุดลิเบียโมเดล ทำให้เราจะคาดหวังแบบเดิมๆ ไม่ได้แล้ว "ถ้าหาก" มี "สถานการณ์พิเศษ" เกิดขึ้นอีกในไทย (ซึ่งกรณีของ พ.ค. 53 ก็แสดงให้เห็นชัดเจนว่า "อีกฝ่าย" ก็มีการเรียนรู้รวดเร็ว)

คำถาม (ในเชิงเทคนิค) ก็คือ "เราจะทำอย่างไรกันดี?"

เป็นคำถามที่ผมสงสัยมานานแล้ว และถ้ามีโอกาสทำวิจัยเรื่องนี้ คงไม่ปฏิเสธ

ก่อนอื่นลองดูตัวเลขชี้วัดด้านโทรคมนาคมของไทย (ตัวเลขจาก BuddeComm)

อันนี้ตอนต่อจาก กสทช. by @Supinya

สรุปประเด็นสาระสำคัญเรื่อง 3G/กทช/กสทช โดย @supinya ผู้น่ารักของผมเหมือนเดิม

เนื่องจากคราวนี้มันด่วนๆ เลยใช้วิธีตัดภาพเอา อ่านเรียงย้อนกลับแบบ Twitter timeline นะครับ