เมื่อวานก่อนคุณ iTeau เมลมาขอวิทยานิพนธ์ไปอ่าน

จริงๆ ผมตั้งใจจะเผยแพร่ตั้งแต่เขียนเสร็จ แต่ก็เกรงว่างานเขียนวิชาการภาษาอังกฤษเกือบร้อยหน้า ไม่น่าจะมีคนสนใจ ครั้นจะรอเผยแพร่ฉบับที่ตั้งใจ rewrite เป็นภาษาไทย ก็ไม่ได้ทำเสียทีด้วยความขี้เกียจตัวเป็นขน เลยดองเอาไว้เรื่อยๆ แต่พอคุณ iTeau ขอมา เลยพบว่าตัวเองคิดผิด แท้จริงแล้วอาจมีคนสนใจก็ได้

ดังนั้นขอตอบแทนท่านที่ช่วยตอบคำถามและแสดงความเห็นมาให้ผม ด้วยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ครับ ส่วนฉบับภาษาไทยจะพยายามฮึดเขียนออกมาให้ได้ในเร็ววัน ต้องออกตัวไว้นิดว่างานชิ้นนี้ทำได้ประมาณ 60-70% จากที่ตั้งเป้าไว้ตอนแรก เนื่องจากผมมัวแต่ไปเที่ยวนู่นนี่นั่นอยู่ สุดท้ายต้องมาปั่นๆ หนีตาย งานออกมาไม่ดีตามที่เห็น (ถ้าอ่านนะ)

ผมตั้งใจจะเขียนบล็อกเรื่องนี้มาหลายเดือนแล้ว แต่สุดท้ายทุกครั้งก็ตัดสินใจชะลอไว้ก่อน เก็บมาเขียนในวันสำคัญวันนี้แทน

ตอนที่ผมเขียนนี้ตรงกับเวลาไทยประมาณ 3 ทุ่ม เมื่อสองปีก่อนหน้านี้พอดีเป๊ะ ผมได้ตัดสินใจกระทำการอย่างหนึ่ง ซึ่งพอมองย้อนกลับมาดูแล้ว มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมากๆ ครั้งหนึ่งในชีวิต

คนเราต้องตัดสินใจอยู่ตลอดเวลา แค่คิดว่าวันนี้จะเลือกกินอะไรเป็นอาหาร ก็ถือเป็นการตัดสินใจแล้ว ผมตัดสินใจเรื่องสำคัญมาเยอะ ถูกก็มี ผิดถึงขนาดเสียใจจนตายก็มาก แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่ามันเกือบ perfect เลยทีเดียว

ตอนนี้เป็นซีรีย์ต่อของ คนชั้นกลาง โดยจะพยายามตอบคำถามของคุณ @chanwit จากเอนทรี The Main Problem of Thailand

บทความตอนที่สองของนิธิเพิ่งลงพิมพ์วันนี้พอดี การปรับระบบการเมือง (2) ผมแนะนำให้ตามไปอ่านบทความของนิธิทั้งสองตอนก่อน เพราะผมจะตอบโดยการอ้างนิธิ

ถ้าอ่านจบแล้วก็เริ่มเลย

วัฒนธรรมไทย “ไม่อนุญาตให้รัฐรุนแรง… แต่ประชาชนทำร้ายรัฐนั้น…พอได้”

จากบล็อกของ fallingangels

กันยายน 2549

สันติอโศก: "ไม่ชนะ ไม่เลิก"
ชนชั้นกลาง: "ไม่ชนะ ไม่เลิก"

กันยายน 2551

สันติอโศก: "ไม่ชนะ ไม่เลิก"
ชนชั้นกลาง: "ก็ไม่ได้ชอบสมัครนะ แต่พันธมิตรทำเกินไป"

หมายเหตุ: ชื่อบล็อกยืมมาจากสำนวนของคุณบุญชิตฯ ส่วนแปลว่าอะไรนั้นรบกวนไปหากันเอาเอง