Matichon

มาบันทึกความเห็นเรื่อง "มติชน vs สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ" ไว้สักเล็กน้อย

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่ามันเป็นเรื่อง "การเมือง" (ที่ไม่ใช่การเมืองระดับชาติ แต่เกี่ยวพันกัน) ในวงการหนังสือพิมพ์ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมที่ผูกขาดโดยผู้เล่นรายเดิมๆ มาช้านาน ชนิดว่ารู้มุขทันกันหมด

กรณีนี้ก็คือฝ่ายที่ "ไม่เอาแดง" ใช้กลไกของสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ มาบีบ "เครือมติชน" ที่มีจุดยืนอยู่ฝั่งเดียวกับคนเสื้อแดง

เรื่องก็คงจบโดยการถอนตัวของเครือมติชนออกจากสภาการหนังสือพิมพ์ และแยกกันอยู่ไม่ยุ่งกัน (ซึ่งมติชนคงไม่เสียอะไรเท่าไร แต่สภาการหนังสือพิมพ์ก็คงเสียความศักดิ์สิทธิ์ลงไปมาก)

จุดผกผันในเรื่องนี้คงเป็น "จดหมายของหมอวิชัยถึงอภิสิทธิ์" ที่อภิสิทธิ์เองก็ยอมรับว่าเคยได้รับจดหมายฉบับนี้ ถ้าไม่มีจดหมายฉบับนี้ รูปเกมคงต่างจากนี้มาก

แต่ในฐานะคนทำสื่อออนไลน์ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญเลยแม้แต่น้อยสำหรับ journalism ในปัจจุบัน (โอเค ถ้ามองว่ามันเป็น powerplay ในวงการที่กระทบการเมืองระดับชาติด้วย อันนี้เป็นประเด็นจริงดังว่า)

ประชาชาติมีบทสัมภาษณ์ ปราปต์ บุนปาน ลูกเจ้าของมติชน และล่าสุดคือบรรณาธิการบริหารมติชนออนไลน์

ปราปต์ บุนปาน สุดท้ายแล้วคนรุ่นเราก็ต้องเลือกชนหรือเดินไปบนทางแยกสักทางในสักวันหนึ่งอยู่แล้ว

คุยหลายเรื่อง แต่เรื่องที่ผมสนใจก็คือเรื่อง "ชนชั้นกลาง" อีกนั่นแหละ พูดง่ายๆ คือผมไม่เข้าใจสลิ่มนั่นเอง (และกำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่)

อาจารย์เกษียร เตชะพีระ เคยตั้งคำถามว่า ไม่แน่ใจว่าคนชั้นกลางที่ไปทำความสะอาดกรุงเทพฯ จงใจจะลืมเหตุการณ์นองเลือดเมื่อเดือนเมษายน-พฤษภาคมที่ผ่านมาหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเขาอาจเป็นกลุ่มคนพันธุ์ใหม่ ซึ่งเราน่าจะทำการศึกษาต่อไป หรือว่าคนพวกนี้ถูกปิดหูปิดตาจนไม่เห็นอะไรเลยกันแน่ คือมีชีวิตที่ดีในกรุงเทพฯ แต่อยู่ดี ๆ ก็มืดบอด มองไม่เห็นอะไรเลย ผมคิดว่าคนชั้นกลางในกรุงเทพฯ สัมผัสปัญหาหรือเรื่องบางอย่างได้

ผมเขียนข่าวที่มี 100 RT มาได้แล้วสามครั้ง (1, 2, 3) ทั้งสามครั้งเกี่ยวข้องกับแอปเปิล แสดงให้เห็น "ความเป็นจุดสนใจ" ของแอปเปิลในสายตาของผู้บริโภคได้เป็นอย่างดี

คำถามคือว่า ถ้าอยากได้มากกว่า 100 จะต้องทำอย่างไร

ค้นพบคำตอบ (โดยบังเอิญ) แล้วว่า ก็เขียนเรื่องที่ "เป็นจุดสนใจ" มากกว่าแอปเปิล

มีด้วยหรือ เรื่องแบบนั้น? ไมโครซอฟท์หรือกูเกิลก็ไม่น่ามาแข่งกับแอปเปิลได้

มีครับ เรื่อง "ทักษิณ" นั่นเอง

นี่คือ การต่อสู้ทางการเมืองแบบ "สันติวิธี" เหมือนที่กลุ่ม "เสื้อหลากสี" เคยใช้มาก่อน
น.พ. ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ นำกลุ่ม "เสื้อหลากสี" ชุมนุมกันโบกธงชาติและร้องเพลงชาติเพื่อแสดงความไม่เห็นด้วยกับ "คนเสื้อแดง"
ส่วน "สมบัติ" เสนอให้ใส่เสื้อแดงทุกวันอาทิตย์ เพื่อแสดงความไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล
และพาคนไปผูก "ผ้าแดง" ที่สี่แยกราชประสงค์
การต่อสู้ทางการเมืองแบบ "สันติวิธี" เหมือนกัน
"หมอตุลย์" ทำได้
แต่ "สมบัติ" ถูกจับ

มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1530

ความเดิม คำ ผกา

จาก บทสนทนาของใครต่อใครที่บ้านของกะทิ (3) (เป็นตอนต่อของ บทสนทนาของ ดาวพระศุกร์ และ ทัดดาวบุษยา ตอนที่ 1 'รู้นะ ...คิดอะไรอยู่!') ลงพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ เล่ม 1556

"แล้วยังโรงหนัง ร้านอาหารแถวสยามฯ อีก มันคืออดีต คือความทรงจำที่งดงามของทัดกับเพื่อนๆ เป็นที่เราไปเรียนกวดวิชา ไปดูหนัง ไปเดินเล่น ฟังเพลง กินข้าว เค้าจะรู้ไหมว่า เค้าได้ทำลายครึ่งหนึ่งของชีวิตพวกเราลงไปในกองเพลิง นี่ยังไม่พูดถึงตัวสถาปัตยกรรม คนไร้การศึกษาพวกนั้นคงไม่มีวันเห็นคุณค่างานสถาปัตยกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวของผู้คน สังคม และบ่งบอกถึงอารยธรรมของกรุงเทพฯ เค้าไม่มีวันรู้หรอกว่าตึกนั้นไม่ใช่แค่อิฐ หิน ดิน ทราย แต่มันคือจังหวะชีวิตของคนกรุงเทพฯ คือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของพวกเรา" ดาวพระศุกร์ยังคงพูดเสียงเครือ

คำ ผกา นี่เยี่ยมยอดจริงๆ แต่ผมไม่ใช่คนกรุงเทพ ไม่รู้สึกแบบดาวพระศุกร์เลยสักนิด กรั่กๆ