Friends

อ้วน: "กูเป็นไรไม่รู้ว่ะ แพ้ผู้หญิงถ่ายรูป เจอทีไรเป็นแพ้ทุกทีเลย"
แม้ว: "ของกูต้องผู้หญิงกวนตีน ยิ่งกวนนี่ยิ่งชอบ"
ปิลัน: "กูชอบสาวคุณหนูว่ะ ดูใสซื่อดี คุยอะไรก็ขำไปหมด"
อ้วน: "มีเพื่อนกูคนนึงชอบผู้หญิงทำกับข้าว แบบว่าแม่ศรีเรือนมานี่ โดดใส่"

เพื่อนผมดูจะมีแนวทางเป็นของตัวเองกันดี

วันก่อนไปกินข้าวกับเพื่อนเก่าที่ร้าน Water Side เลียบทางด่วนรามอินทรา ไปหลายครั้งแล้ว ร้านสวยมาก ราคาแพงไปนิดแต่อาหารก็สมน้ำสมเนื้อ

หัวข้อสนทนาวกเข้าไปเรื่องผู้หญิงตามปกติวิสัย

เพื่อนสนิทคนนึงบอกว่าผมเป็นเพลย์บอย

ผมอึ้งไปนิดนึง ก่อนตอบกลับไปว่าผมยังไม่มีแฟนนา

มันบอกว่า เพลย์บอยเค้าก็ไม่มีแฟนอยู่แล้วนี่

ผมเงียบ เห็นด้วยกับประโยคหลัง แต่ไม่แน่ใจในประโยคแรก

ปกติจะดูละครเวทีของนิเทศจุฬาทุกปี แต่ปีนี้ไม่ได้ดู (จะเล่าทำไม) ก็เลยไปดูละครเวทีของวารสารธรรมศาสตร์แทน ไม่ใช่หมั่นไส้จุฬาแล้วหันไปรักธรรมศาสตร์นะ แต่เผอิญเพื่อนผมที่คบกันมาตั้งกะ ม. 1 ได้เล่นเป็นพ่อพระเอกด้วย อา...ท่านซิกฟรีดแห่งบีเดล ราชาแห่งเหล่าแวมไพร์ทั้งปวง เพื่อนกูเป็นดาราซะละ เห็นกันหลัดๆ



จริงๆ ว่าจะเขียนถึงตั้งกะวันเสาร์แล้วแต่ดันลืม ตอนนี้ละครหมดไปแล้วอยากดูยังไงก็อดล่ะครับ ข้อมูลเกี่ยวกับละครก็อ่านในเว็บของเค้าดีกว่า



จุดที่ผมไม่ชอบและเจอบ่อยๆ ในละครเวทีทั้งสองคณะนี้ คือ มุขคนในเข้าใจกันเอง (เช่น ท่าเต้นก็เอาท่าเต้นลีดมหาลัยมาใช้ หรือ แอบกัดละครอีกคณะนึง เป็นต้น) มันดูไม่มีความเป็นมืออาชีพอย่างมาก คุณเล่นเองคุณสนุก เพื่อนคุณก็สนุกด้วย คนดูที่รู้เรื่องก็สนุก แต่คนดูที่ไม่รู้เรื่องคุณจะปล่อยเค้าไปอย่างงี้ดื้อๆ น่ะเหรอ

หมอนี่แหละคนที่พูดว่า "ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สาวสวย"