ได้รับเมลแจ้งจาก บก. ว่าพิมพ์เพิ่มอีก 3,000 ตอนนี้ยอดรวมคือ 6,500 เล่มจากการพิมพ์สองครั้ง

• บล็อกตอนที่แล้ว
• เว็บหนังสือ

เช่นเดียวกับคนเล่นเน็ตชาวไทยจำนวนไม่น้อย (มั่นใจว่ามีคนไทยเกินล้าน) ผมติดตามงานของคุณ phuphu ด้วยความชื่นชมยิ่ง

นอกจากจะเขียนการ์ตูนได้สนุก ซึ่งเป็น skill #1 ของคนวาดการ์ตูนแล้ว ที่ผมว่าเป็นจุดเด่นของ phuphu คือวิธีการมองโลกที่มันร่วมสมัย (ซึ่งนักเขียนการ์ตูนรุ่นก่อนหน้านี้จะไม่มี) แต่ก็ไม่จำกัดเป็นเฉพาะกลุ่มมากเกินไป (ซึ่งนักเขียนการ์ตูนผ่านเน็ตมักเป็นกัน คือมีมุขหรือความสนใจเฉพาะกลุ่ม) ซึ่งตรงนี้ทำให้งานของ phuphu เข้าถึงประชากรวัยรุ่นส่วนมากได้อย่างโดดเด่น

ส่วนหนังสือในเครือ a book/a day คงไม่ต้องพูดถึงกันมาก เพราะถือว่าเป็นสำนักพิมพ์ที่ established ตัวเองในกลุ่มผู้อ่านสมัยใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว (เคยเขียนไว้) ตอนที่ผมได้ลง a day นั้นโด่งดังมาก เพื่อนฝูงถามหาชนิดว่าต่อให้ได้ลง Newsweek คงไม่เยอะเท่านี้ มันแสดงให้เห็นถึงแบรนด์ a day ที่เข้าไปอยู่ในใจผู้อ่านชาวไทยเรียบร้อยแล้ว

ถ้า phuphu จับมือกับ a book มันจะเกิดอะไรขึ้น?

สำหรับผู้ที่อ่าน Lord of the Rings มาแล้ว ไม่ต้องมีคำอธิบายสำหรับหนังสือเล่มนี้

ถ้า Lord of the Rings และ The Hobbit จับความในยุคที่สาม เนื้อหาของ The Silmarillion ย้อนไปไกลกว่านั้น เป็นเรื่องของโลก Arda ในยุคที่หนึ่งและสอง (เคยเขียนไว้ใน The World of Tolkien) ถือเป็นอีกตำนานที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย แต่เนื่องจากเกิดใน timeline ก่อน Lord of the Rings ดังนั้นมันจึงกลายเป็น "ปกรณัม" ของ Lord of the Rings ไป

ผมคิดว่าลำพัง แค่คำนำของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งเป็นจดหมายของโทลคีนเขียนถึงบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ ก็คุ้มแก่การซื้อมาไว้ครอบครองแล้ว

ผู้ที่ติดตามอ่านหนังสือของโทลคีน สมควรอย่างยิ่งที่จะอ่าน "จดหมายอธิบายความตั้งใจ" ของโทลคีนฉบับนี้ โทลคีนเล่าว่า ผลงานเอกทั้งสองชิ้นของเขา (คือ Lord และ Sil) กล่าวถึง "ความผิดพลาด" ทางประวัติศาสตร์ของเอลฟ์และมนุษย์ ซึ่งมีผลให้เผ่าพันธู์ของตนสูญเสียสถานะที่มั่นอันเคยมีอยู่ไป นี่คือความตั้งใจของโทลคีนที่จะเขียนออกมาในแนวนี้ เพราะปกรณัมในอดีตทั้งหลาย ล้วนเล่าเรื่องความผิดพลาดของเผ่าพันธุ์ด้วยกันทั้งสิ้น

โทลคีนไปไกลถึงขนาดมี "การเล่าเรื่องที่ไม่สอดคล้องกัน" ของเรื่องราวเดียวกัน ซึ่งเป็นอีกลักษณะของปกรณัมทั้งหลาย เขาบอกว่าเรื่องราวที่เล่าขานกันมายาวนาน ต้องมีจุดที่หายไป และจุดที่ขัดแย้งกับเรื่องราวอื่นในยุคเดียวกัน

อ่านแค่คำนำจบ ผมก็คารวะโทลคีนหมดใจ

ขอบคุณผู้แปล คุณธิดา ธัญญประเสริฐกุล ที่ทุ่มเทแปลสุดยอดผลงานชิ้นนี้ออกมา (ได้ความว่าแปลกันเป็นปี รีไรท์อีกปี เอดิตสองปี) ผมจะค่อยๆ ละเลียดผลงานชิ้นนี้อย่างเต็มที่ให้คุ้มกับความตั้งใจของผู้เขียนและผู้แปล

Spoil นะครับ

• เปิดเรื่องใช้ได้เลยนะ อ่านแล้วเหมือนหนังซอมบี้ คิดว่า Bio Hazard มาเอง จริงๆ น่าจะเขียนฉากซอมบี้ให้อลังกว่านี้อีกนิด จะเป็นฉากเปิดเรื่องที่ประทับใจอีกอัน "คดีฆาตกรรมหมู่ซอมบี้ตระกูลเหยา"
• เหมือนว่า ระดับของเคล็ดวิชาในภาคนี้ โดยเฉลี่ยแล้วทุกตัวจะเก่งกว่าภาคก่อนหลายเท่า
• ไอเดียที่แปลกใหม่มากคือ พระเอกมี sidekick เป็นแมวพลังจิต อ่านแล้วรู้สึกเหมือนการ์ตูนฝรั่งที่ตัวเอกต้องมี sidekick คอยช่วยเหลือ เท่าที่อ่านมายังนึกไม่ออกว่า ตัวตนที่แท้ของคุณแมวจะเป็นยังไง หวังว่าคงไม่ใช่ exsheed ข้ามมิติมา!
• เสริมความรู้ประวัติศาสตร์ด้วย โอดะ โนบุนากะ! มันคือนิยายกำลังภายในที่มีโนบุนากะ
• อ่านนิยายของเฟิ่งเกอแล้ว เซ็งตรงที่ความรักไม่ค่อยประสบผล รอบนี้สงสารคุณน้องโออิชิ กลัวจะซ้ำรอยสาวๆ ในภาคก่อน
• ผมชอบ มหากาพย์ อยู่แล้ว ค่อนข้างประทับใจการโยงเรื่องจากภาคก่อน มายังภาคนี้ในรูปแบบของนิทาน
• ว่าแต่ตำนานของเหลียงเซียว มันเหมือนวันพีซจริงๆ ด้วย หวังว่าสุดท้ายแล้ว อาวุธนั้นจะไม่ชื่อว่า "พูลตัน"
• @sugree บอกกับผมว่า "เหมือนฉีจื่อหลิงมีความสามารถของหานป๋อ มีเพื่อนเป็นอุ้ยเสี่ยวป้อ" ผมอ่านแล้วนึกถึงก๊วยเจ๋งมากกว่า แต่อย่างอื่นเห็นด้วย

เล่มแรกสนุกมากมาย

หลังจากอ่าน มหากาพย์ภูผามหานที จบภาค ผมรู้สึกว่าโครงเรื่องคล้ายกับ ดาบมังกรหยก มาก เลยไปขุดกลับมาอ่านอีกรอบ

การอ่านรอบนี้เป็นไปด้วยความเพลิดเพลิน และจบด้วยความรวดเร็ว (เพราะตรงไหนไม่สนุกเราอ่านข้าม :P) การนำเรื่องเก่าๆ มาอ่านซ้ำในช่วงที่ความคิด วัยวุฒิ ประสบการณ์เปลี่ยนไป ก็ได้แง่คิดใหม่ๆ เพิ่มขึ้นเช่นกัน

คำเตือน: สปอยล์ครับ