ศึกวังค้างคาว
ปกติจะดูละครเวทีของนิเทศจุฬาทุกปี แต่ปีนี้ไม่ได้ดู (จะเล่าทำไม) ก็เลยไปดูละครเวทีของวารสารธรรมศาสตร์แทน ไม่ใช่หมั่นไส้จุฬาแล้วหันไปรักธรรมศาสตร์นะ แต่เผอิญเพื่อนผมที่คบกันมาตั้งกะ ม. 1 ได้เล่นเป็นพ่อพระเอกด้วย อา...ท่านซิกฟรีดแห่งบีเดล ราชาแห่งเหล่าแวมไพร์ทั้งปวง เพื่อนกูเป็นดาราซะละ เห็นกันหลัดๆ
จริงๆ ว่าจะเขียนถึงตั้งกะวันเสาร์แล้วแต่ดันลืม ตอนนี้ละครหมดไปแล้วอยากดูยังไงก็อดล่ะครับ ข้อมูลเกี่ยวกับละครก็อ่านในเว็บของเค้าดีกว่า
จุดที่ผมไม่ชอบและเจอบ่อยๆ ในละครเวทีทั้งสองคณะนี้ คือ มุขคนในเข้าใจกันเอง (เช่น ท่าเต้นก็เอาท่าเต้นลีดมหาลัยมาใช้ หรือ แอบกัดละครอีกคณะนึง เป็นต้น) มันดูไม่มีความเป็นมืออาชีพอย่างมาก คุณเล่นเองคุณสนุก เพื่อนคุณก็สนุกด้วย คนดูที่รู้เรื่องก็สนุก แต่คนดูที่ไม่รู้เรื่องคุณจะปล่อยเค้าไปอย่างงี้ดื้อๆ น่ะเหรอ
หมอนี่แหละคนที่พูดว่า "ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สาวสวย"
- mk's blog
เห็นด้วยว่ามุขนิเทศ เป็นมุขเฉพาะกลุ่มบุคคลจริงๆ
เลยไม่เคยคิดจะดูหนังหรือละครของคณะนี้เลย
ส่วน ละครสถาปัตย์ ก็เป็นมุขเฉพาะตัวเหมือนกัน
แต่ดีกว่านิเทศ หน่อย (นิดหนึ่ง)
ที่ดูได้หน่อย ก็เป็นพวก ละครอักษร
(ไม่ update แล้วนะ ไม่ได้ดูมานาน...... มาก)
ก็เข้าใจนะว่าเป็นมุขภายใน แต่คนทำเค้าก็คงคาดเดาไว้แหละ ว่ากลุ่มเป้าหมายหลัก ๆ ที่จะมาดู ก็ไม่พ้นพวกที่อยู่ในแวดวง แถว ๆ นั้นแหละ ในเมื่อเค้าเข้าใจ กะโดยประมาณแล้วว่าใครเป็นเป้าหมายของเขา เค้าก็เลยทำละคอนออกมาโดยที่แอบมีมุขที่คิดว่าเป้าหมายส่วนใหญ่จะเข้าใจปนอยู่ด้วย แต่เรื่องมุขตลกอะไรเนี่ย มันไม่ใช่ประเด็นใหญ่ไม่ใช่เหรอ ประเด็นเด็นของเนื้อเรื่องสิครับสำคัญกว่า ยังไงก็ขอให้สนุกกับการชมละคอนครั้งต่อ ๆ ไปนะครับ
