กรณีเขาพระวิหาร

เห็นด้วยกับตอนท้าย ๆ ที่บอกว่าปล่อยให้คลุมเครือไว้ยังจะได้ประโยชน์กว่า เพราะถ้าให้ศาลโลกตีความอีกครั้ง โอกาสแพ้ของเราเยอะกว่า คำตัดสินนั้นตัดสินแค่ว่าปราสาทเป็นของใคร ไม่ได้ระบุชัดเรื่องพรมแดน เราก็ยังสามารถขีดแผนที่ได้โดยไม่ขัดคำตัดสิน แต่ถ้าให้ศาลตีความเพิ่มเติม จากเหตุผลประกอบคำตัดสินมีแนวโน้มสูงที่จะให้ใช้แผนที่ของฝ่ายกัมพูชา

สรุปคือเราอยากให้ศาลตัดสินเวลาที่เป็นประโยชน์ต่อเรา แต่ไม่อยากให้ศาลตัดสินเวลาไม่เป็นประโยชน์ต่อเรา ว่างั้นเหอะ?

ผมไม่เห็นจะภูมิใจกับซากปราสาทหินเลย ดินดำปลูกข้าวใต้กรุงเทพเสียเปล่าอยู่ทุกวัน ยังน่าเสียดายกว่าเยอะ

ชัดเจน ไม่คลุมเคลือ

ทรัพยากรในประเทศมีเยอะแยะ แทนที่จะมาพัฒนาที่มีอยู่ให้มันพัฒนาเท่าอาระยะประเทศ มัวแต่มาแย่งอนาเขต เหมือนสุนัข

จริง ๆ กรณีนี้มองได้หลายแง่น่ะผมว่า

นัยนึงก็อาจจะมองว่า จะมัวมายื้อแย่งกันทำไมให้เสียเวลา หรือรัฐบาลไม่มีงานอย่างอื่นทำ ?

อีกนัยนึงก็อาจจะมองว่า ถ้าปล่อยปล่ะล่ะเลย มันเหมือนมองข้ามผลประโยชน์ของชาติไป
และอาจจะมีคำถามผุดขึ้นมาว่า "ความเป็นชาตินิยม" ของคนไทยหายไปไหน !? (ถ้าปล่อยให้เค้าได้ไปง่าย ๆ)

สุดท้ายไม่ว่ายังไง มันก็เป็น"ประเด็น"ที่สังคมสนใจอยู่ดี ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไร ถ้าอย่างงั้นเรื่องนี้เราควรโทษใครดีล่ะ หรือจะโทษ "สื่อ" บาง "สื่อ" ของบ้านเราที่เอาแต่ขาย "ข่าว" หรือจุดประเด็นต่าง ๆ (ยกตัวอย่างเรื่องหมีแพนด้า คงเห็นภาพไม่ยาก)

ความเป็นชาตินิยม สำหรับผม คือการกระทำที่จะรักษาผลประโยชน์ของชาติ
ชาติ คือประชาชน
ผลประโยชน์ มีทั้งระยะสั้นและระยะยาว มีทั้งที่มองเห็นด้วยตา และมองไม่เห็นด้วยตา

ศึกที่สู้แล้วจะแพ้ อย่างเก่งก็เจ็บหนักทั้งสองฝ่าย ยอมสละแล้วรักษาต้นทุนไว้จะดีกว่ารึเปล่า

เราจำเป็นต้องได้ที่ตรงนั้นหรือเปล่า???
เราควรจะได้มันจริงๆรึเปล่า???

สรุปคือเราอยากให้ศาลตัดสินเวลาที่เป็นประโยชน์ต่อเรา แต่ไม่อยากให้ศาลตัดสินเวลาไม่เป็นประโยชน์ต่อเรา ว่างั้นเหอะ?

ประเด็นคือ เรากำลังทะเลาะกันเองโดยฝ่ายหนึ่งพยายามจะเอาปราสาทคืนมาให้ได้ แต่พอยิ่งสู้ยิ่งเห็นโอกาสแพ้ ยิ่งอยากได้จะยิ่งเสีย แล้วมันคุ้มกันไหมที่จะมาฟื้นฝอยหาตะเข็บกัน

อีกประการหนึ่ง การปล่อยให้คลุมเครือไว้ก็หมายถึงว่า เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับพรมแดนถึงขั้นเอาเป็นเอาตาย แล้วชาวบ้านตามตะเข็บชายแดนก็จะสามารถมีชีวิตปกติสุขต่อไปได้