ประเทศกรุงเทพ

นี่คือตัวอย่างที่ชัดเจนของกิจกรรมสร้างความแตกแยกของพวกแดงอกหัก

พวกนี้ปัญญาพอมี แต่ไม่ใช้ในการสร้างสรรค์ แต่ชอบใช้ในการสร้างความแตกแยก

คนอย่างมึงนี่แหละที่ทำให้มวลชนแดงต้องพ่ายแพ้ทั้งๆ ที่น่าจะชนะ สงสารแต่พี่น้องที่มาเรียกร้องประชาธิปไตย ที่มาด้วยปัญหาอย่างแท้จริง แต่ถูกพวกแกนนำและคนอย่างมึงหลอกเอาๆ หลอกแล้วหลอกเล่า ก็ต้องเรียกว่าโง่นั่นแหละ โง่ซ้ำซาก ซวยน้อยก็แค่ผิดหวังกลับบ้าน ซวยมากก็โดนจับหรือโดนลูกหลงตายห่าไปก็เยอะ ขณะที่แกนนำปลอดภัยสุขสบายและพวกปลุกปั่นก็ไม่แปดเปือนแม้แต่ฝุ่งผงใดๆ ทั้งสิ้น

ก็หวังว่าครั้งนี่คงจะตาสว่างขึ้นมาบ้าง

และเมื่อแดงแท้ตาสว่างขึ้นมาเมื่อไหร่ ระวังตัวให้ดี แดงปลุกปั่นอย่างมึง (มึงนั่นแหละ mk) ระวังจะไม่มีแผ่นดินจะอยู่

ผมขอมายืนยันว่าความคิดที่คุณ ยกขึ้นมา มีอยู่จริง และแพร่หลายมากเสียด้วย
ผมเคยคุยกับเพื่อนผมหลายคน มีความคิดดังที่ว่า

ถ้าแยกกรุงเทพเป็นประเทศจะเป็นประเทศที่เจริญ ต่างจังหวัดคือตัวถ่วงของประเทศไทย

หลังจากที่ผมได้สนทนาแลกเปลี่ยนกับเขาด้วยเหตุผลข้อมูล ด้วยทัศนติสังคมประชาธิปไตย
ที่ไม่ได้โกรธเกลียดคนคิดต่าง สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนความคิดไปแล้ว (ใช้เวลานานมาก)

สิ่งที่สำคัญคือ วัฒนธรรมสังคมประชาธิปไตยครับ ความคิดเห็นต่างกันไม่ใช่ที่มาของการเกลียดชัง
ทุกคนล้วนมีความคิดเห็นได้ ทุกคนอย่ามั่นใจความคิดของตัวเองจนเกินไป ต้องหัดแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น
และใช้ ข้อมูล เหตุผลเพื่อทดสอบความเชื่อของตนเอง ไม่ใช่การปกป้องหน้าตาหรือความฉลาดความโง่
คุณควรดีใจถ้าคุณพบว่าสิ่งที่คุณเชื่ออาจไม่ตรงความเป็นจริง

ปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวันนี้คือ ความจริงเป็นปัญหาของคนหลายคนที่มีผลประโยชน์อยู่เขาเลยต้องพยายาม
ปิดกั้นข้อมูล และปลูกฝังวัฒนธรรม คิดต่างคือศัตรู และการห้ามแสดงความเห็นที่ไม่ถูกใจตนเอง

จงพยายามใช้ความอดทนครับ แยกเหยื่อ ออกจาก ผู้ออกแบบระบอบ ตัวผู้ออกแบบระบอบเขาเข้าใจทุกอย่าง
ไม่ได้ไม่เข้าใจแต่เขาออกแบบ มาให้เป็นแบบนั้น ตั้งใจทำให้เป็นแบบนั้น เพื่อประโยชน์ตัวเอง

การอภิปรายอย่างสร้างสรรค์ เป็นสิ่งที่สังคมประชาธิปไตยต้องการ หาใช่การใช้ความเกลียดชัง พูดข่มขู่ คุกคามสาปแช่ง นั่นคือตัวอย่างของสังคมเผด็จการ

อ้อ ผมจะมาช่วยขออธิบายว่า ทำไมแนวคิด

ถ้าแยกกรุงเทพเป็นประเทศจะเป็นประเทศที่เจริญ ต่างจังหวัดคือตัวถ่วงของประเทศไทย

ผมจึงไม่เห็นด้วย เดี๋ยวจะหาว่าไม่สร้างสรรค์

การที่กรุงเทพ มีความเจริญทางเศรษฐกิจสูงนั้นมีที่มีดังนี้

-> เป็นศูนย์กลางการปกครอง อำนาจมารวมศูนย์ไว้ที่นี่
-> ธุรกิจห้างร้าน ขนาดใหญ่ไม่ว่าของไทยและของต่างชาติ ต่างต้องมาตั้งสาขาใหญ่ที่นี่ เพราะจำเป็นต้องติดต่อ
กับทางราชการ (ทั้ง ๆ ที่กิจกรรมการผลิตจริง ๆ อาจอยู่ที่ นิคมในชลบุรี สมุทรปราการ ระยอง แต่สุดท้าย การบันทึกผลกำไรและจ่ายภาษี จะมาขึ้นที่ สำนักงานใหญ่ คนที่คิดง่าย ๆ ว่า productivity เกิดที่กรุงเทพทั้งหมดคงไม่ใช่)
-> กิจกรรมการผลิต ของไทยจำนวนมาก มาจากการลงทุนของต่างชาติ ที่เขามองเห็นประเทศไทยน่าลงทุนในแง่ แรงงานราคาถูก ซึ่งมีมากมายในต่างจังหวัด สังคมที่สงบ คนไม่รุนแรง (คนต่างจังหวัด) ทำเลที่ดี ( ก็อยู่ ต่างจังหวัด ท่าเรือน้ำลึกต่าง ๆ และที่ตั้งที่ดี)
-> ศูนย์กลางการศึกษา มากระจุกที่นี่

กรุงเทพเป็นการซ้อนทับกันของเมืองหลวง และจังหวัดปกติ ถ้าเอาอำนาจการปกครองไว้ที่อื่น ที่อื่นก็ต้องเจริญ
เพราะทุกอย่างที่มีศักยภาพต้องตามไป
อำนาจที่ใช้ตัดสินทรัพยากรนอกกรุงเทพเองทำให้กรุงเทพเจริญ ไม่ใช่อำนาจในการตัดสินทรัพยากรในกรุงเทพเองที่ทำให้กรุงเทพเจริญ

ถ้าตัดกรุงเทพไปวันนี้กรุงเทพจะเป็นอย่างไร อย่างแรก บริษัทก็จะย้ายออกไปเพราะไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ในที่แห่งนี้ ไม่มีโรงงานที่ระยอง สมุทรปราการ ชลบุรี ไม่มีการท่องเทียวในภูเก็ต แรงงานก็อพยพออกตาม
กรุงเทพไม่ใช่สิงคโปร์ ที่หาเงินจาก trading หรือ service sector ที่มีประสิทธิภาพรองรับ นานาชาติ
แต่เป็นการใช้การเป็นประตู ไปสู่ส่วนอื่น ๆ ของประเทศเท่านั้นเอง ฝรั่งที่มาเที่ยวในธุรกิจกลางคืน ก็จะไม่มา
เขาจะไปที่อื่นแทน คนมาดูวัดคงเหลือบ้างแต่ไม่เท่าไหร่

แบ่งไปเลยก็ไม่เลว เบื่อพวกหน้าด้านเต็มทน

คุณสาวกครับ สำเนียงส่อภาษากิริยาส่อสกุลนะครับ ไม่เห็นด้วยกับ mk ไม่แปลกหลอกครับ แต่เอาภาษาคนหน่อยครับ อ่านแล้วจิตตก

ที่มันแตกแยกก็เพราะคนอย่าง #1 นี่แหละ ถ้ามีปัญญามากอย่างที่ทะนงว่าตนมี ทำไมไม่แสดงออกมาให้เห็นอย่างสร้างสรรค์บ้างคะ

มันผิดตั้งแต่ความคิดว่า "จะแยก" แล้ว
มันแยกได้ที่ไหนล่ะ
เอาเวลาคิดจะแยก ไปคิดว่า "จะอยู่" ร่วมกันยังไง ดีกว่า

ส่วน คห. 1
ผมว่า คุณไปห่วง "แดงอกหัก" ที่อยู่ในต่างจังหวัดนับล้านๆ คนจะดีกว่า (ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรกันอยู่)
ไม่ต้องห่วง "แดงอกหัก" ในเมืองหลวงแค่ไม่กี่พันกี่หมื่นคนหรอก

จะเกี่ยวก้ันไหมเนี่ย

สมัยโน้นเรียนอยู่ต่างจังหวัด ในห้องต้นๆ ซึ่งถือเป็นหัวกะที เป็นความหวังของโรงเรียน
สอบอะไรพรรคพวกในห้องเราก็ติดตลอด
ครูก็เอาใจ ไว้ผมยาวก็ไม่ค่อยว่า แต่งกายผิดระเบียบก็ไม่ค่อยโดนว่า
ครูที่สอนเราก็เอาครูที่ขยันๆ มาสอน เหมือนกับได้รับการเอ็นดู"เป็นพิเศษ"

ยอมรับว่าเหลิงครับ คิดว่าพวกเราที่แหล่ะคือหัวใจ เป็นส่วนสำคัญของโรงเรียน
ไอ้พวกห้องหลังๆ มันไม่รู้จักตั้งใจเรียน ขยันเรียนเหมือนพวกเรา
ดูซิ พวกมันเอาแต่เตะบอล จีบสาว เถลไถล ไร้สาระ ฯลฯ

อารมณ์ประมาณนั้นแหล่ะ

พอเวลาผ่านไปนานก็ได้เห็นว่าไม่มีใครดีกว่าใครหรอกครับ
ต่างก็สุขทุกข์ตามประสา

แต่ก็เสียดายที่เคยนึกดูถูกเพื่อนๆ ด้วยกันเองแบบนั้น

้เรียน คห.1
ถ้าเลือกได้ ถ้าผมไปอยู่ี่ที่อื่นได้ ผมก็ไม่อยากอยู่ในแผ่นดินที่มีคนความคิดเห็นแบบพวกคุณอยู่ หรอกครับ
แต่มันเลือกไม่ได้ นี่นาถ้ามีโหวต ให้แยกผมจะยินดีอย่างยิ่งที่ไม่มีกทม.อยู่ในประเทศผม

ปล.ผมทำงานกทม.ครับ