การผลักดันนโยบายตามระบอบประชาธิปไตย

"แต่การเปลี่ยนนโยบายระดับประเทศ ตามหลักประชาธิปไตยสากล มันมีกระบวนการของมันอยู่ นั่นคือ ส่งตัวแทนของกลุ่มผลประโยชน์ของเรา เข้าไปต่อสู้ช่วงชิงมันมา ในเวทีของรัฐสภา (กฎหมาย) และรัฐบาล (นโยบายและการดำเนินงาน)"

ไม่ใช่อย่างงั้นซะทีเดียวนะครับ

เวลามาถึงแล้วครับ แล้วเราต้องลงมือทำอะไรบางอย่างแล้ว

อันนี้ อ่านแล้วเข้าใจง่ายกว่า สี่อันก่อนเยอะเลย
สี่อันก่อน อุปมาอุปไมยเปรียบเทียบซะเยอะ คนนอกวง อ่านแล้วงง
อันล่าสุด ยกชื่อ กันเห็นๆ เข้าใจได้ในทันที ฮา

ผมอ่านแล้วคิดถึงหนังเรื่อง Valkyrie เลย "ถ้าไม่มีอำนาจตัดสินใจ ก็ต้องยึดอำนาจมาเป้นของเรา"

เห็นด้วยหลายส่วนครับ
ถ้าทั้งหมดเป็นอย่างนี้ โลกนี้คงหาความน่าอยู่ได้อยากมาก

ที่เศร้ากว่านั้นคือ ระบบที่ประเทศเราอยู่ มันเป็นแบบนี้จริงๆ

คุณ mk เป็นคนดี คนนี้ผมเชียร์!! :D

เป็นโร้ดแมปที่อาจอธิบายอนาคตอันรุ่งโรจน์ของคุณ mk ได้ชัดเจนมากเลยครับ นับถือ :)

ทั้งหมดที่ว่ามานี่เห็นด้วย

แต่ถามว่า ถ้าอยากได้เป้าหมายแค่ว่า "พวกเอ็งสู้ๆกันให้มันอยู่ในกติกาหน่อย" เนี่ยจะทำยังไง
เพราะถ้าตั้งมวลชนเข้าไปชิงด้วย ก็กลายเป็น ละเมิดจุึดตั้งต้น(คือผลประโยชน์) ของตัวเอง
ถ้าไม่ตั้งมวลชน ก็กลายเป็นว่า หมาบ้ากัดกันแล้วเราซวยไปด้วยซะงั้น?

ปัญหาตอนนี้คือ ฝ่ายหนึ่งละเมิดกติกา(ปฏิวัติ) แล้วอีกฝ่ายก็เอาบ้าง ลงท้ายก็เละตุ้มเป๊ะ!

อ้อ ว่าแต่ว่าการปกป้องผลประโยชน์(ตามระบอบ+กติกาเป๊ะ) แบบนี้ยอมรับได้รึเปล่า

http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K9155756/K9155756.html

คิดเล่นๆนะครับ ถ้าตั้งพรรคการเมืองยิบย่อยไปหมด มันจะมีพลัง หรือได้อำนาจพอเพียงที่จะทำในสิ่งที่กลุ่้มผลประโยชน์นั้นต้องการได้จริงๆเหรอครับ เช่นทุกคนหันมาตั้งพรรคการเมืองหมด ได้ตัวแทนไปคนละ 1 คน 2 คน ต่อพรรค สุดท้ายก็ต้องมารวมกัน แล้วก็ต้องไปล็อบบี้กับคนที่มีอำนาจมากกว่าอีกชั้นนึงอีกอยู่ดี

คิดแล้วปวดหัว

อ่านถึง "ถ้าคนส่วนมากเห็นด้วย ก็ทำตามนั้น" ก็เลิกอ่านแล้ว .. ไร้เดียงสาเรื่องประชาธิปไตย แต่อยากจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับประชาธิปไตย

คุณสาวก ช่วยเขียนแนวคิดเกี่ยวกับประชาธิปไตยของคุณ ให้อ่านได้มั้ย ?
(ถ้าเป็นไปได้ ขอยาวๆ แบบที่เจ้าของ blog นี้เขาเขียนด้วยก็ดี
จะได้เข้าใจแจ่มแจ้งกันไปเลย
ดีกว่าการมาติกัน 2 บรรทัดแบบนี้)

แนวคิดประชาธิปไตยที่ถูกต้อง ครบถ้วน มีอยู่มากมายทั้งในหนังสือ เอกสารวิชาการ ตามห้องสมุดต่างๆ ครับ ถ้าลองอ่านดูจะเข้าใจว่าประชาธิปไตยที่แท้จริงคืออะไร (อธิบายรายละเอียดที่มา แนวคิด ค่อนข้างยาว และผมเกรงว่าผมพิมพ์ลงไปอาจจะไม่ครบถ้วน)

ส่วนสาเหตุที่ผมไม่อ่านต่อหลังจากบรรทัด "ถ้าคนส่วนมากเห็นด้วย ก็ทำตามนั้น" เป็นเพราะว่าเมื่อแนวคิดพื้นฐานเรื่องประชาธิปไตยผิด ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอ่านเรื่องอื่นๆ ที่ตามมา เหมือนกับสูตรคณิตศาสตร์ ถ้าสมการตั้งต้นผิด มันก็ผิดตลอดไปจนจบแหละครับ

"ถ้าคนส่วนมากเห็นด้วย ก็ทำตามนั้น" เป็นเรื่องจริงของประชาธิปไตย(แบบสุดโต่ง) นี่เองที่ทำให้ผมเกลียดประชาธิปไตย เพราะแม้แต่คำว่าถูกผิดก็ไม่สามารถคาดเดาได้ขึ้นอยู่กับว่าสังคมช่วงนั้นเป็นอย่างไร ในประชาธิปไตยนั้น ไม่มีคำว่าถูกหรือผิด ผมยกตัวอย่างเช่น

ทุกวันนี้นั้น โสเภณีในประเทศไทยไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเพราะกฎหมายเค้าว่าอย่างนั้น แล้วก็หมายก็หมายก็มาจากพวกที่นั่งอยู่ในสภาทั้งหลาย แล้วพวกนั้นก็มากจากประชาชนส่วนใหญ่เลือกอีกที ถ้าวันนึงประเทศนี้ คนส่วนใหญ่เห็นควรให้โสเภณีเป็นอาชีพสุจริต บัญญัติในรัฐธรรมนูญ เมื่อนั้นมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดอีกต่อไป ผมยกตัวอย่างได้ถูกไหมว่าประชาธิปไตยไม่มีคำว่า "ความถูกต้อง"

ถ้าต้องการความถูกต้องจริง ๆ ไม่ควรใช้ประชาธิปไตยด้วยซ้ำไป ควรจะไปใช้รัฐศาสนา ซึ่งผมชอบอย่างนั้นเพราะสิ่งที่ศาสนากำหนดนั้นไม่ควรที่จะมีการเปลี่ยนแปลงได้ ยกตัวอย่างถ้าเป็นรัฐอิสลาม โสเภณี จะไม่มีวันถูกกฎหมายตลอดกาล

ผมไม่เถียงเรื่องมีอที่มองไม่เห็น
แต่ Does The End Justify The Means? เราทำทุกอย่างได้ถ้าเราพอใจผลสุดท้าย?

ผิดหวังที่นโยบายรัฐไม่เป็นไปตามความต้องการ ไม่ใช่ว่าความคิดของคุณจะถูกเสมอไปนี่นา (แม้ว่าคุณจะอ้างวิชาชีพก็ตาม) คนอื่นไม่ได้คิดเหมือนคุณทุกคนเสียหน่อย คุณอาจคิดแบบนี้คนเดียวในโลกก็ได้

ดังนั้นการเคลื่อนไหวที่เดือดร้อนชาวบ้าน มันไม่ควรได้รับการยอมรับแต่แรกอยู่แล้ว ผมไม่มีปัญหากับการเรียกร้อง แต่ผมมีปัญหากับวิธีการเรียกร้อง

การเปลี่ยนนโยบายระดับประเทศ ตามหลักประชาธิปไตยสากล มันมีกระบวนการของมันอยู่ นั่นคือ ส่งตัวแทนของกลุ่มผลประโยชน์ของเรา เข้าไปต่อสู้ช่วงชิงมันมา ในเวทีของรัฐสภา (กฎหมาย) และรัฐบาล (นโยบายและการดำเนินงาน)

ขอให้ความฝันของทุกท่านจงสำเร็จลุล่วง ตาม"วิถีของประชาธิปไตย"เทอญ

ผมคิดว่าผู้เขียนเขาอยากจะ simplify idea เลยไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดครับ ถ้าคิดว่ามีจุดผิดพลาด การติเพื่อก่อก็น่าจะเป็นผลดีกว่าการบอกให้ไปอ่านเอาเองนะครับ (เพราะก็ไม่รู้จะอ่านเล่มเดียวกันหรือเปล่า) การยอมรับความเห็นที่แตกต่าง และนำเสนอความเห็นของตัวเอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของประชาธิปไตยไม่ใช่เหรอครับ

หรือผมเข้าใจผิด?

กลุ่มที่มีพลังในการสร้างตัวแทนมากสุดคือกลุ่มทุนไง

ปัญหานี้แก้ยังไงดี

อยากได้ต้องทำเอง สินะ

Mk ตอบไม่ตรงคำถาม เพราะประโยคนี้ไม่เกี่ยวเลยว่า Means จะเป็น Subjective หรือ Objective

"การทำสิ่งที่ตัวเองรู้ว่าผิด" กับ "การทำสิ่งที่คนอื่นมองว่าผิด" สองอย่างนี้ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

ผมยกตัวอย่้างได้แบบนี้

ทักษิณไม่ได้มองว่าการขายหุ้นของเขาในตลาดแล้วไม่เสียภาษีผิด สังเกตได้จากให้ที่ปรึกษาออกมาพูด ตัวเองพูดแบบภูมืใจด้วยซ้ำ(อันนี้คือทำสิ่งที่คนอื่นเห็นว่าผิด)
แต่การซุกหุ้น เขารู้ตัวว่าเขาเองผิด(ไม่เคยออกมาบอกว่าตัวเองซุก ไม่เคยยอมรับ มีแต่ติ๊กผิดบ้าง อะไรบ้าง)
คำถามคือเราควรยอมรับว่า Does The End Justify The Means? หรือไม่(ผมถาม Subjective นะ )

ถ้าเราไม่ยอมรับ ผมคิดว่าการชุมนุมเรียกร้องที่ผิดกฏหมายนี้ก็ไม่ชอบธรรม(มีใครยอมรับบ้างว่า การทำให้คนอื่นเดือดร้อนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง? เผื่อจะมีใครที่ Means มันเลื่อนไปแบบประหลาดๆ)

แต่ถ้าเรายอมรับ จะโอเคไหมว่า รัฐสลายประชาชนโดยไม่ต้องสนคนตาย(เพราะเป้าหมายคือไม่มีม็อบ และ Means ไม่ต้องสนใจ?)

หรือเราจะสองมาตรฐานดี ว่าถ้าถูกใจฉัน เลื่อน Means มาได้นิดๆหน่อยๆ แต่ถ้าไม่ถูกใจ ให้เลื่อน Means ไปอีกข้าง?

Does The End Justify The Means?

เห็นด้วยกับ entry นี้ของพี่ mk มากๆ

อ่านแล้วทำให้เข้าใจว่าจริงๆแล้วนักการเมืองทุกคนไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีเลย เพราะจริงๆมันไม่ได้จำเป็นต่อความเจริญของประเทศชาติ

หากแต่คนในสังคมมองหา "ผลประโยชน์" ร่วมของกลุ่มสังคมตัวเอง แล้ว พยายามผลักดันตัวเองเข้าสู่สภาเพื่อต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ร่วมนั้น แค่นั้นก็เพียงพอต่อความเจริญต่อประเทศชาติโดยรวมแล้ว

และด้วยแนวคิดแบบนี้ก็จะไม่มีการคอรัปชั่น เพราะไม่จำเป็น เพราะหากตัวแทนในสภาเป็นคนตรงไปตรงมาว่ามาเพื่อปกป้องผลประโยชน์ที่ตัวเองหรือกลุ่มของตัวเองต้องการจริงๆ .. การคอรัปชั่นกลับเป็นผลเสียมากกว่าผลดีเสียอีก

หากทุกคนในสังคมเข้าใจในแบบเดียวกับที่พี่ mk เขียน ต่อไปนี้นักการเมืองไม่ต้องมาอ้างอีกต่อไปว่า "ผมเป็นคนดี ผมมีจริยธรรม ผมมาทำเพื่อทู้กทู้กกโคนน" เพราะจริงๆแล้วแค่การเข้ามาต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของกลุ่มสังคมตนเองแค่นั้นก็ถือว่าเพียงพอต่อสังคมแล้วเนื่องจากประเทศชาติก็ประกอบขึ้นจากกลุ่มสังคมหลายๆกลุ่มนั่นเอง

แต่แอบเข้าใจปัญหาของคุณ @ijoza ครับ
แต่ผมมองว่าจริงๆปัญหานี้ไม่ได้มาจากกลุ่มทุนนะครับ แต่ เป็นปัญหาวงจรอุบาทว์ที่นึกไม่ออกว่าจะแก้อย่างไรซึ่งเกี่ยวข้องกับคนหลายกลุ่มครับ

คนขาดการศึกษา -> คนจน -> คนยอมขายเสียง -> กลุ่มทุนซื้อเสียงได้ -> กลุ่มทุนได้เปรียบในการเข้าสภา -> ไม่สนับสนุนการศึกษาเพราะไม่ได้เป็นผลประโยชน์ต่อกลุม่ตัวเอง -> คนส่วนใหญ่ขาดการศึกษา..

เห็นด้วยทุกอย่างแต่
- คนที่เป็นตัวแทน ยิ่งนานไปเริ่มจะไม่เป็นตัวแทนให้เรา กลับเอาแต่หาประโยชน์ให้ตัวเองหรือเครือญาติ
- ตัวแทนทั้งหลายถูกซื้อตัวโดยตัวแทนที่มีเงินหนากว่า และสุดท้าย ผลประโยชน์ก็ไม่ได้กลับมาที่ผู้ที่เลือกเข้าไปอีก

สุดท้ายแล้ว ผมว่ามันก็จะกลับมาที่จิตสำนึกของตัวแทนว่าจะลืมไปหรือเปล่าว่าถูกเลือกมาให้รักษาผลประโยชน์คนใคร

"เพียงแต่ไม่ควร "อ้างประชาธิปไตย" แล้วเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แบบคุณที่ไม่ลงชื่อน่ะครับ"

mk หมายถึงผมหรือเปล่า? ถ้าหมายถึงผม ช่วยอธิบายด้วยว่า "ผมอ้างประชาธิปไตย แล้วเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ" เรื่องอะไร

ถ้ากลับมาเรื่องตัวแทนที่ไว้ใจได้ มันจะโยงไปเรื่องกระจายอำนาจ

ถ้าห่วงโซ่ของตัวแทน ห่างจากเรามากไปมันก็คุมไม่ได้แล้ว ลงท้ายมันต้องเริ่มจากกระจายอำนาจสู่รอบนอกอยู่ดี

อยากเลือกพรรค Blognone นะ...

ประชาธิปไตยมีความยุติธรรมของมัน ถ้าผมฝันเต็ม 100% แต่ต้องการรวมพลังกับคนอีกกลุ่มหรือใช้ตัวแทน
อาจจะต้องตกลงเฉือนความฝันไปบ้าง ผมยังชื่นชมผู้ที่ยังเหลือความฝันอยู่แม้จะมีอำนาจแล้ว
ในความเป็นจริง ทางเดินยาวไกลหลายคนเฉือนความฝันของตัวเองเสียสิ้น เพื่ออำนาจ ก็น่าเสียดายครับ

ผมเสริมนิดหน่อยว่า คนที่เข้ามาสู่อำนาจ/เล่นการเมือง บางคนก็เพราะอุดมการณ์
และการได้รับการสนองอุดมการณ์ก็คือผลประโยชน์แบบหนึ่งนั่นเอง

> อยากเลือกพรรค Blognone นะ...

ชอบไอเดียจังครับ :D
นโยบายจะเหมือนพรรก The Pirate Bay ไหมเนี่ย

คุณ iPatt อยากได้รัฐเผด็จการเหรอครับ (นโยบายของ blognone)

ตอบเรื่อง "กลุ่มทุน มีพลังเยอะ เป็นเรื่องไม่ถูกต้อง?" เพราะว่ากลุ่มทุน (หมายถึงกลุ่มที่ร่ำรวยมากๆๆๆ ละกัน) มักไม่คำนึงถึงกระจายผลประโยชน์แด่คนส่วนใหญ่ไงครับ พวกเค้าจึงรวยมากๆๆๆๆ