ใบตองแห้งออนไลน์

ช่วงหลังๆ ข้อเขียนของ "ใบตองแห้ง" เข้าเป้า ตรงใจผมเกือบทุกบทความ

ก็ขนาดรัฐบาลสมัครยังไม่มีเรื่องอื้อฉาวอะไรเลย ไม่มี GT200 เรือเหาะ ย้ายตำรวจ ย้ายผู้ว่าฯ มีแค่เรื่องปราสาทพระวิหาร แค่เซ็นให้ความยินยอมเขมรขอขึ้นทะเบียนมรดกโลกในพื้นที่ที่เขาได้ไปแล้วตามคำพิพากษาศาลโลกเมื่อปีมะโว้ ก็ยังถูกหยิบมาบิดเบือนว่า “ขายชาติ” ช่วยกันตีปี๊บจนทะเลาะกับเขมรมาถึงวันนี้ และจะทะเลาะไปอีกหลายปีข้างหน้า

ฉะนั้น เสื้อแดงกับ พธม. ก็กำลังเดินแนวทางเดียวกันหรือคล้ายกัน เพียงแต่สิ่งที่ต้องคำนึงคือ พธม.เขามีเส้น มีสื่อ มีนักวิชาการ มีองค์กรสถาบันต่างๆ คอยช่วย รวมทั้งกองทัพและตุลาการภิวัตน์

อันนี้โดนใจ

พูดง่ายๆ ว่าคงมีคนไม่น้อย ที่เบื่อท็อปบูท เซ็งสะตอ หน่ายจริต แต่ตะขิดตะขวงใจจะไปเย้วๆ กับทักษิณ 3G และ ส.ส.เพื่อไทย ทำอย่างไรจะให้คนแบบนี้มีจุดแสดงออกอย่างอิสระ ที่อาจจะไม่ใช่ตั้งม็อบอีกม็อบหนึ่ง แต่อาจเป็นเวทีที่เป็นรูปธรรมขึ้นมาหน่อย สมมติเช่น จัดเวทีของนักเคลื่อนไหวนักวิชาการฝ่าย 2 ไม่เอาที่ธรรมศาสตร์ เป็นประจำทุกวัน นำเสนอเนื้อหาสาระที่คนกรุงเทพฯคนชั้นกลางเข้าร่วมได้ โดยไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อแดง แดงก็ได้ ไม่แดงก็ได้ (แต่ไม่ขาวเนียน-ฮา) สร้างประเด็นที่เป็นข่าวให้ได้ทุกวัน

อันนี้ก็คิดเล่นๆ นะครับ อาจจะเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ เพราะธรรมศาสตร์เขาให้ตำรวจเข้าไปตั้ง ไม่รู้ธรรมศาสตร์ยังเป็นของประชาชนหรือเปล่า แต่ถ้ายอมช่วยอธิการโฆษณาแอร์ไซโจเด็นกิ (ฮา) ท่านอาจยอมให้พื้นที่ก็ได้

อันนี้ฮา

คือแกนนำ พธม. ก็รู้ๆ กันอยู่ว่ามาจาก NGO ภาคประชาชน ฝ่ายซ้ายเก่า ที่ไม่เคยเอาอำมาตย์ แต่มาเป๋ในการต่อสู้ซึ่งมอง “ทุนสามานย์” เลวร้ายกว่า ตามลัทธิประเวศ (ทำงานกับชาวบ้านมายี่สิบปี ทักษิณมาสี่ปีเอาไปกินเรียบ) เลยหันไปเอาหน้าร้อนผ่าวแนบก้นเย็นเฉียบของอำมาตย์ ทั้งที่ธาตุแท้ไม่เอา ก็เลยกระอักระอ่วนกันอยู่อย่างนี้

อันนี้เห็นด้วย

พวกที่ออกมาโหมกระหน่ำเสื้อแดงแทน จึงกลายเป็นสื่อกระแสหลักและนักวิชาการ ที่ยอมตนเป็นเครื่องมือของอำมาตย์และ ปชป. ในทัศนะผม พวกนี้ล้าหลังกว่าแกนนำ พธม. ซึ่งถึงอย่างไรก็เคยผ่านการเคลื่อนไหวภาคประชาชน สัมผัสใกล้ชิดคนจนมามากกว่าสื่อและนักวิชาการบนหอคอยงาช้าง แม้เวลาเคลื่อนไหว พวกเขา “เสแสร้ง” แต่พวกเขารู้ว่าทำอะไรอยู่ มีเป้าหมายอย่างไร ไม่เหมือนพวกสื่อและนักวิชาการที่เลอะเทอะไปตามกระแส

เป้าหมายของแกนนำพันธมิตรคือ Power Play สร้างอำนาจต่อรองของ NGO โดยไม่เลือกวิธีการ ไม่ยึดถือแนวทางประชาธิปไตย โยนหลักการที่เคยยึดถือทิ้งไปหมด ทำอย่างไรก็ได้ขอให้บรรลุเป้าหมาย เช่น ต่อต้านอุตสาหกรรมก่อมลภาวะ (มาบตาพิษ) ต้านเขื่อนต้านโลกร้อนต้านทุนโลกาภิวัตน์ ให้ตัวแทน NGO เข้าไปมีอำนาจในองค์กรที่ยับยั้งกลั่นกรองเรื่องต่างๆ ซึ่งอำนาจต่อรองที่พวกเขาต้องการ ในระยะยาวมันก็ขัดกับอำนาจของอำมาตย์และนักการเมืองอยู่ดี

เราจึงแยกคนที่ออกมาแสดงบทบาทหรือไม่แสดงบทบาทในช่วงนี้ได้อย่างง่ายๆ ว่า เป็นพวกที่อยากเห็นอำมาตย์กับ ปชป.อยู่ดีมีสุข กับพวกที่ไม่อยากเห็นอำมาตย์กับ ปชป.อยู่ดีมีสุข ซึ่งแกนนำ พธม.จริงๆ แล้วเป็นพวกหลัง แต่สื่อกระแสหลักและนักวิชาการส่วนใหญ่เป็นพวกแรก

เห็นด้วยเช่นกัน

อย่าลืมว่ารัฐสภาเป็นอำนาจนิติบัญญัติ ไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจบริหารนะครับ เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดในยุคทักษิณที่พวกคุณว่าเป็นพ่อค้ามาใช้อำนาจเผด็จการรัฐสภา อาจพอเข้าใจได้ แต่ทักษิณก็ยังไม่เคยทำ กลับมาทำในรัฐบาล ปชป.ผู้อ้างว่า “ยึดมั่นในระบอบรัฐสภา” ในยุคของนายกฯผู้ดีอังกฤษ ต้นแบบประชาธิปไตย และมีคนคู่ใจเป็นรองเลขาธิการนายกฯ ที่มาจากอาจารย์รัฐศาสตร์ (วิชารัฐศาสตร์เขาไม่สอนเรื่องการแยกอำนาจหรือครับ อาจารย์)

ไม่รู้จะคอมเมนต์อะไรแล้วอะ

ทำไมหมอประเวศทำงานชุมชน 20 ปี ทักษิณทำ 4 ปี เอาไปแดกซ์หมด ก็เพราะเดินแนวทางไม่สอดคล้องความเป็นจริงและความต้องการของมวลชน ไปเที่ยวบอกให้ชาวบ้านพึ่งตัวเองปฏิเสธทุนนิยม ทั้งที่เขาอยากพัฒนาทุนนิยม

โอ้ ไม่มีอะไรคัดค้าน

บทความฉบับเต็ม: ใบตองแห้งออนไลน์ : อะไรจะเกิดก็...