Xenocide

ติดค้าง @sugree กับ @wiennat ไว้หลายวัน จริงๆ อยากเขียนถึง Speaker for the Dead ก่อนแต่ว่าไม่มีเวลาไปอ่านย้อนสักที ถ้าทิ้งไว้แบบนี้จะทำให้ Xenocide พลอยไม่ได้เขียนไปด้วย ก็เอาเสียเลยละกัน ไว้มีโอกาสค่อยว่ากันใหม่

คำเตือน: สปอยล์แน่นอน

  • ปมหลักของภาคนี้เป็นการเล่นกับแนวคิด Hierarchy of Alienness ของวาเลนไทน์ โดยเฉพาะ "รามาน" กับ "วาเรลซี" ต่อจากที่วางไว้ใน Speaker แต่ขยายดีกรีของมันขึ้นไปอีก โดยเพิ่มสายพันธุ์รูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเดสโคลาดา (ไวรัส) เจน (คอมพิวเตอร์) เข้าไปอีก จากเดิมที่สนใจเฉพาะพิกกินและพวกแมง
  • ผมยังชอบวิธีการวางปมการดำเนินเรื่องของ Card ให้มันซ้อนทับกันหลายๆ ชั้น แล้วไปคลี่คลายออกในท้ายๆ เล่ม (เป็นวิธีการเขียนแบบเดียวกับของอาสิมอฟ) ในเล่มนี้มีปมเรื่องความตายของเจน, หมอน้อยที่คุกคามเข้ามา, อัตราการปรับตัวของเดสโคลาดา, ความอยู่รอดของวิถี ทั้งหมด 4 ปมหลัก ถือเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า Speaker มาก
  • อย่างไรก็ตาม วิธีแก้ปมนั้นรู้สึกว่าไม่ค่อยเนียนเท่า Speaker (แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่โอเคอยู่) มาเสียความรู้สึกตรงที่มีปีเตอร์กับวาเลนไทน์โผล่มา รู้สึกได้เลยว่ามันจงใจยืดไปเล่มถัดไป
  • ใน Speaker ผมจำคาแรกเตอร์พี่น้องในตระกูลเจ้าปัญหานี้ไม่ค่อยได้ (ยกเว้น มิโร คนเดียว) พอมาถึงภาค Xenocide เลยไม่ค่อยจะอินนักว่าใครเติบโตมาเป็นอย่างไร พัฒนาการของตัวละครเป็นอย่างไร ทำไมคุณน้องสาวคนนั้นถึงปกป้องเดสโคลาดาสุดชีวิตเช่นนั้น มีปมอะไรในใจหรือไม่
  • ด้วยความสัตย์จริง ผมยังไม่ค่อยเข้าใจแนวคิดของ "องค์" และวิธีการเคลื่อนย้ายมวลสารดีนัก เท่าที่สรุปกับตัวเองได้ตอนนี้ ประมาณๆ ว่ามีไฟโลตเชื่อมโยงวัตถุอยู่ในมิติอื่นอยู่แล้ว เครื่องย้ายมวลสารเกิดขึ้นได้เพราะ 1) เอนเดอร์ไปทำดีกับแมงไว้ 2) เจนมีความสามารถมากพอในการประมวลผล
  • จุดที่ผมชอบมากอย่างหนึ่งในเล่มนี้คือ "วิถี" มันทำให้ "คู่ปรับ" ของฝ่ายเอนเดอร์และเจนนั้นโดดเด่นมาก เข้าทำนองว่าไม่ใช่ตัวร้ายธรรมดาแต่ก็มีปมของตัวเองเหมือนกัน (ปมใหญ่มากด้วยมิใช่น้อย) หานชิงเจ้าเป็นตัวละครที่คลาสสิคมากในวงการไซไฟ
  • เล่มที่แล้วรู้สึกว่าเน้นที่คริสต์มากพอสมควร เล่มนี้เยอะพอกัน ตรงนี้ผมไม่แน่ใจว่าแนวคิดทางศาสนาของ Card เป็นยังไงบ้าง
  • คิดว่า Xenocide ยังมันส์อยู่ แต่โดยรวมยังสู้ Ender กับ Speaker ไม่ได้ (เห็นว่า Children of the Mind แย่กว่านี้อีก อันนี้เป็นธรรมดาโลก)
  • จงสรุป Xenocide ภายในหนึ่งบรรทัด: "ความหึงของผู้หญิง เกือบทำให้จักรวาลล่มสลาย"

เล่มหน้าเดาว่า

  • ปีเตอร์แรงสามเท่า ได้เป็นเฮยีมอนคนใหม่
  • หวางหมู่คงได้มีบทโดดเด่นมากๆ
  • ที่อยากรู้มากตอนนี้ ก็คือใครเป็นคนตัดต่อยีนของวิถีและเดสโคลาดา เดาว่าอาจจะเป็นปีเตอร์คนก่อนวางหมากเอาไว้

Keyword: 

Comments

วันนี้ทวยเทพจำนรรจ์กับท่านหรื

วันนี้ทวยเทพจำนรรจ์กับท่านหรือยัง

พี่ mk + sugree อย่าอ่าน

พี่ mk + sugree อย่าอ่าน xenocide มากน่ะครับ เดี่ยวผมรออ่านหนังสือ Drupal ไม่ไหว :P

ผมอ่านตอนที่ปมต่างๆมันบีบเข้า

ผมอ่านตอนที่ปมต่างๆมันบีบเข้ามาแล้วยังคิดไม่ออกว่าจะแก้ปมทั้งหมดได้ยังไง แต่ล้ำลึกมากที่เอามีดมาตัดปม ฉับเดียวขาดหมดเลย แต่มันเร็วไปหน่อย

ตอนที่กลับมาพร้อมปีเตอร์กับวาลนั่น ผมยังภาวนาว่ายังอยู่ต่างมิติ เพื่อพอกลับมาแล้วยังรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวได้ แต่พอออกมาสามคนจริงๆรู้สึกเสียวสันหลังกับปีเตอร์ในจินตนาการเพราะคิดว่าต้องโหดมากแน่ๆ แล้วพอคิดว่าเอนเดอร์ก็เป็นคนเขียนฮายีมอน ก็เลยคิดว่าอาจจะไม่โหดเท่าไหร่ล่ะมั้ง

>

> ทำไมคุณน้องสาวคนนั้นถึงปกป้องเดสโคลาดาสุดชีวิตเช่นนั้น มีปมอะไรในใจหรือไม่

ตอนแรกเข้าใจว่าเกรียน ^-^"

อ่านอีกรอบเจอว่า ตอนพิกกี(นักเพาะปลูก)ยอมสละตัวเองเพื่อเป็นอิสระจากเดสคาฯ ได้กระแทกปมเข้าเต็มเหนี่ยวว่า น้องสาวเป็นพวกต่อต้านครอบครัว จึงทำสิ่งตรงข้ามกับที่ครอบครัวต้องการ

เช่น 'อยากให้ช่วยกำจัดไวรัสงั้นเร๊อะ? ฝันไปเหอะ ชั้นไม่ช่วยหรอก เหตุผลเหรอ? อืม....เอาเป็นว่าไวรัสเดสคาฯมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นรามานละกัน ส่วนระหว่างที่หาทางพิสูจน์ ใครจะเป็นจะตายไม่ต้องสนใจ ทั้งพี่ชายทั้งพิกกีหรือประชากรทั่วจักรวาล อย่าเพิ่งสนใจ โอเคร๊!?'

เอ่อ ก็ยังเกรียนอยู่ดี