Peace, Double Standard and State of Emergency

ในความคิดของผม ผมคิดว่า double standard ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าหากจะเกิดขึ้น เพราะเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ที่มีความรู้สึกชอบ/ไม่ชอบ เกิดขึ้นตลอดเวลา และเหตุผลอีกมากมาย ที่ทำให้ตัดสินใจ ทำ หรือไม่ทำสิ่งใดลงไป (เช่น ใช้กำลังเข้าสลายแล้วสำเร็จ บ้านเมืองจะได้กลับสู่สภาวะปกติ หรือ สลายแล้วคนยิ่งโกรธแค้น ออกมาไล่มากกว่าเดิม สลายเสร็จแล้ว ใครได้ประโยชน์ เป็นคนที่เราอยากให้เขาได้ประโยชน์หรือเปล่า หรือว่าทำหน้าที่เป็นหมาล่าเนื้อ ที่หมดประโยชน์ แล้วก็โดนจับขังกรง)

มองใน scale ที่เล็กลง ในระดับบุคคลก็ได้ครับ บางทีสิ่งเดียวกัน ที่ถูกขอให้ทำโดยคน 2 คน เราอาจตัดสินใจเลือกทำให้ เพราะว่าเราอาจจะมีความรู้สึกที่ดีด้วย ในขณะที่อีกคนอาจจะไม่ได้รับความช่วยเหลือ จากเราก็ได้ ก็ต้องไปถามว่า เอาอะไรเป็นเป้าหมายที่จะทำหรือไม่ทำ

ถ้าเรายอมรับว่า double standard มีอยู่จริง ปัญหาที่ต้องขบต่อ คือ อะไรเป็นสาเหตุของ double standard ในกรณีแบบนี้ ผมคิดว่า การคาดการณ์ถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาว่าจะเป็นอย่างไรนั้น เอามาชั่งน้ำหนัก ภายใต้กรอบของตัวแปรที่มีอยู่ ส่งผลให้มีการตัดสินใจ ทำ/ไม่ทำ (สลายม็อบ/ไม่สลาย/สลายแบบ double standard, ดำเนินคดีกับใคร/ยกเว้นให้ใคร/ทำช้าทำเร็ว)

ถ้าเล่นหมากรุกแล้วเดินเหมือนกันทุกครั้ง ก็ไม่ได้ชนะทุกครั้ง ต้องประเมินสถานการณ์ แม้กระทั่งสติปัญญาของฝ่ายตรงข้ามเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่อีกฝ่ายก็เปลี่ยนกลยุทธ์ไปเรื่อย ๆ การมองเห็นโอกาสที่จะชนะต่างหากที่ทำให้ตัดสินใจ แลกกินตัวหมากบนกระดาน หรือจะเก็บเอาไว้ใช้ประโยชน์ก่อน เพียงแต่หมากรุกกระดานนี้ ไม่ได้มีแค่ 2 ฝ่าย และมีตัวหมากพิสดารโผล่ออกมาให้เห็นเรื่อย ๆ การตัดสินใจว่าจะเล่นแบบไหนก็น่าจะขึ้นกับสถานการณ์ในตอนนั้นมากกว่าครับ

ผมว่าถ้าจะมีถกกันถึง double standard น่าจะถกกันว่า ผลลัพธ์ หรือเป้าหมายของการกระทำที่เกิดเป็น double standard นี่ มันได้ผลลัพธ์ที่ต้องการหรือเปล่า? (ทำให้บ้านเมืองกลับสู่ความสงบเรียบร้อย) รวมไปถึงผลกระทบ/ความเสี่ยงที่จะตามมา (มีคนตาย ต่างชาติตำหนิ เหตุการณ์บานปลาย)

เพราะฉะนั้น อย่าถามเลยครับ ว่า double standard หรือเปล่า แต่น่าจะถามว่าได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการหรือเปล่า แต่ก็นั่นแหละ ทุกคนก็มีความเห็นของตัวเอง เลือกข้างเอง บางทีผลลัพธ์ที่ออกมา ก็คงไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้อยู่ดี

@mk

เห็นด็วยครับ ว่าในระดับนึง จะต้องมีคำถาม ผลลัพธ์ตามที่"ใคร"ต้องการหรือเปล่า

โดยมุมมองส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่า ข้อตกลงกลาง ไม่มีอยู่จริง เพราะมันจะมีช่องโหว่ให้ฉกฉวย อธิบายเข้าข้างตัวเอง อยู่เสมอครับ (ผมมองในแง่ของจิตวิทยามนุษย์นะครับ และไม่สันทัดในประเด็นของนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ หรือสังคมศาสตร์ เพราะฉะนั้นผมจะเพ่งไปที่การกระทำของ"ปัจเจก"มากกว่า และก็จะเห็นว่า การตัดสินใจหลาย ๆ ครั้ง เป็นเรื่องของ "ปัจเจก" เสียด้วย)

หลาย ๆ ครั้ง ที่เราเห็นการกระทำ ที่ ทำไปก่อน แล้วมาหาคำอธิบายที่มันน่าเชื่อถือเอาไว้อธิบายให้คนอื่นฟังทีหลัง ในบางครั้งกฎหมายก็มีเอาไว้ให้ "เลือก" หยิบฉวยขึ้นมา ต่างที่ ต่างเวลา เพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ และประโยชน์ของผู้ใช้ในขณะนั้นครับ

การอิงกับกฎอย่างเดียว บางครั้งอาจจะทำให้เป็นอัมพาตไป เพราะขยับตัว ก็อาจจะถูกหาว่าทำผิดกฎ ความสามารถของมนุษย์ คือ การยืดหยุ่น ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ เพื่อความอยู่รอด (แม้แต่การออกกฎหมายก็มักจะมีข้อยกเว้นอยู่เสมอ รวมไปถึงช่องโหว่ต่าง ๆ ที่สรรหากันมาในภายหลัง) ส่วนใครจะยืดหยุ่นจนหย่อนยาน อันนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

double std ขอยกไว้ก่อน อาจจะยกไปตอบใน blog

เรื่องสันติวิธี มีคำถามสั้่นๆ แค่ว่า เราพึงปฏิบัติต่อผู้ก่อการร้าย เยี่ยง ผู้ชุมนุมโดยสงบหรือไม่?

ผมตอบว่าไม่ พูดตรงๆ งวดนี้ตายซัก 4-500 ผมยังรับได้เลย

คำตอบนี้ รวมกรณีเสื้อเหลือง ยึดสนามบินด้วย(คงจำได้ว่าผมลงในบล็อก เรียกว่า กบฎ)

สำหรับ โจทย์ของภควดี ที่ถามว่าทำไมนักสันติวิธีจึงตอบเช่นนั้น ผมตอบไม่ได้ แต่ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา

ส่วนวิธีปราบม็อบ เรื่องนี้พัวพันกับ double std มาก ไม่ใช่แค่ในแง่ของการกระทำ แต่ในแง่ผลตอบรับจากมวลชนด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะนักสันติวิธี ประนามตำรวจเสียจนกลับบ้านไม่ถูกเมื่อง 7 ตุลา ครั้งนี้ ตำรวจอาจยอมเดินอีกครั้ง และเราจะไม่ต้องใช้ทหาร การพร่ำ แต่สันติๆๆๆๆ โดยไม่ได้ดูบริบทต่างหาก ที่มีส่วนชักนำความรุนแรงมาอย่างไม่สิ้นสุด

@zybernav
ด้วยความเคารพนะครับ (เคยมีคนกล่าวไว้ว่า เวลามีคนพูดด้วยความเคารพแปลว่าเขากำลังจะคัดค้าน ก็คงจะจริงนะครับ) ผมเห็นว่า ปัจเจกไม่จำเป็นต้องมีมาตรฐานอะไรของตัวเอง (จะด่าเสื้อแดง ไม่ด่าเสื้อเหลือง ก็ไม่ผิดอะไร) แต่เวลาปัจเจกอยู่ในหน้าที่ที่เราได้ให้อำนาจของเราไป ผมเห็นว่าจะบอกว่าไม่มีมาตรฐานมันก็ลำบากนะครับ

ลองนึกว่า เราเปลี่ยนจาก จำกัดความเร็ว 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เป็น ความเร็วที่ดูแล้วไม่เป็นอันตราย บางถนนในบางเวลา คุณขับ 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมงไม่เป็นอันตราย แต่ลองข้อบังคับเป็นแบบนี้ ปัญหาคงเกิดทั้งกับผู้ปฏิบัติตามกฎและผู้บังคับใช้กฎแน่ๆ ผมขับรถก็คงเดาไม่ถูกว่า เวลาแบบนี้ อะไรคือ "ไม่เป็นอันตราย" ในสายตาของคนที่คุมกฎ ยิ่งถ้าคันหน้าเราขับด้วยความเร็วนึงไม่เป็นไร เราก็คิดว่านั่นยอมรับได้ มาถึงตาเราขับเท่ากัน ดันบอกว่าอันตราย อย่างนี้คงยิ่งลำบาก เราถึงต้องมีมาตรฐานที่ยอมรับร่วมกันว่า เฮ้ย คุณขับได้ไม่เกิน 90 นะ คนขับรถก็รู้ว่า จะขับเท่าไหร่ คนคุมกฎก็รู้ว่า จะต้องจับเมื่อไหร่

ผมถึงคิดว่า ความไม่ยืดหยุ่น ยังดีกว่าความไม่มีมาตรฐานครับ

@chayanin

ยินดีครับ :)

ผมเห็นด้วยที่เราจำเป็นต้องมี "บรรทัดฐาน" ครับ ตรงนี้ผมคงไม่มีความเห็นต่าง แต่สิ่งที่ผมกล่าวข้างบน อาจจะเรียกได้ว่า เป็นการหาคำอธิบาย double standard ที่เกิดขึ้นครับ

แม้ว่าปัจเจกจะสวมหัวโขนบางหน้าที่อยู่ แต่ก็ยังมีแนวโน้มที่จะให้ความเป็น "ปัจเจก" อยู่เหนือ บรรทัดฐาน จนได้ โดยหาทางอธิบาย ความเป็น กฎ ให้เข้ากับการกระทำของตัวเองครับ (ทำในสิ่งที่ต้องการ และไม่ผิดกฎในเวลาเดียวกัน)

พูดถึงเรื่องบรรทัดฐาน ก็คงต้องถามกันยาวว่า บรรทัดฐานของใคร เอาอะไรวัด ทำไมถึงใช้มาตรฐานของคนนั้น ฯลฯ

@zybernav
@chayanin

เรื่องสองมาตรฐาน อ้างความเป็นปัจเจคชนลำบากน่ะครับ เพราะการใช้กฎหมาย อย่างไรก็ต้องมีความเป็นธรรมและเท่าเทียม

มุมมองของผม ถ้าจะพยายามอธิบายว่า เคสเหมือนกันทำไมปฎิบัิติไม่เหมือนกัน ก็ต้องบอกว่า เพราะข้อเท็จจริงในแต่ละเรื่องไม่เหมือนกัน

ถ้าจะถามว่าสองมาตรฐาน ก็ต้องถามด้วยว่า

-แล้วคดีที่ปชป ไปปราศรัยที่ต่างจังหวัด โดนฅนไล่ทำร้ายจนหนีแทบไม่ทัน
- คดีฅนร้ายยิง M79 เข้าไปที่พันธมิตรโดนฅนตาย จับมือใครดมไม่ได้
-กรณีสลายชุมนุมวันที่ 7 ตุลาคม
-คดีทำร้ายฅนเสื้อเหลืองตอนที่ไปชุมนุมตามจังหวัดต่าง ๆ

ฯลฯ

คดีพวกนี้ไปถึงไหนแล้ว?

จะอ้างสองมาตรฐานแล้วยกคดีสองคดีมาเปรียบเทียบกันมันง่ายไปครับ ต้องย้อนกลับไปดูคดีอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องด้วย

ส่วนเรื่องสันติวิธี ไม่มีใครตอบผมว่าก็เข้าใจได้

- ใช้แก๊สน้ำตาแล้วขาขาด คงไม่มีใครใช้ ถ้าใช้ปืนแล้วขาไม่ขาด ก็น่าใช้มากกว่า แล้วทำไมต้องใช้กระสุนจริง? ถ้ามีแต่กระุสุนกระดาษ ม็อบจะกลัวเหรอครับ ส่วนเรื่องว่า ทำไมทหารไม่สับสนยิงผิดยิงถูก อันนี้ที่อ่านจากข่าว มันแบ่งเป็นสองกองครับ กองที่มีกระสุนกระดาษอยู่ตรงกลาง ยิงเพื่อป้องกันตัวเฉย ๆ เวลาม็อบบุกเข้ามา ส่วนกองที่มีกระสุนจริงอยู่หลังสุด ยิงขึ้นฟ้าเฉย ๆ ไม่มีการเล็งแนวราบ

- สันติวิธียังไงก็ไม่เกิดครับ ถ้าอีกฝ่ายไม่พร้อมจะสันติด้วย ถามว่ากลุ่มเสื้อแดงชุมนุมอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายเลย แล้วรัฐเป็นฝ่ายกระทำรุนแรงหรือก็เปล่า

- เรื่องชี้โพรงให้กระรอก ให้ลงใต้ดิน อันนี้เท่าที่ผมอ่านสัมภาษณ์ ไม่ได้ชี้นะฮะ แกนนำให้สัมภาษณ์เองเลยว่า ต่อไปคงต้องเล่นใต้ดินแล้ว

@mk ถกกับ อ. มะนาวไปวันก่อน หลังจากนั้นอ่านโน่นอ่านนี่ แล้วก็คงสรุปได้เหมือนกันว่า ผมก็ไม่รู้

เรื่องกระสุนกระดาษนี่น่าสนใจอยู่ แล้วก็ตรงกับหลายๆบทวิเคราะห์ ว่าทหารใช้ความกลัวข่มม็อบ

ทหารไม่ต้องการให้คนตาย แต่ถ้ามีแต่กระสุนจริง ถ้ามีคนชาร์จเข้ามา(จากหลายๆคลิปคงเห็นชัดว่ามี) การไม่ใช้กระสุนกระดาษแปลว่าต้องยิงจริงๆ หรือไม่ก็ต้องเข้าปะทะด้วยกระบองและโล่ ไม่ว่าทางไหน ความสูญเสียคงสูง

กระสุนกระดาษทำให้ทหารลักไก่ยิงปืนแนวระนาบได้ ซึ่งน่าจะมีผลกดดันเชิงจิตวิทยาสูงกว่า(เพราะม็อบไม่รู้ว่ากระสุนจริง จะมาแทนกระสุนกระดาษเมื่อไหร่)

ที่น่าห่วงคือมุขนี้ใช้รอบสองไม่ได้ ถ้าม็อบเชื่อแน่ว่า ทหารจะไม่ยิงกระสุนจริง ครั้งถัดๆไปม็อบคงวิ่งเข้าชาร์จ แล้วคราวนี้ทหารน่าจะละล้่าละลังมากขึ้น

คำถามที่สังคมต้องตอบคือ ถ้าการสลายม็อบด้วยการฉีดน้ำ กระสุนยาง แก๊ซน้ำตา ทำให้มีคนเจ็บ/ตาย (ซึ่งเกิดแน่ๆ แก๊ซน้ำตาเห็นไปแล้ว กระสุนยางยิงใกล้ๆ หรือเข้าตาก็มีสิทธิืตาบอด)เรายอมรับได้หรือไม่? หรือต้องท่องว่าสันติๆๆๆ แล้วก็ให้ตะลุมบอน

ตอบคุณ mk

55+ ไม่ได้จำแม่นครับ ไปรื้อข่าวเก่า ๆ มา

ถ้าจะตอบคุณ mk ต้องมีข้อมูลแบ็คอัพหน่อยครับ ไม่งั้นโดนตีตายว่า 'เอาข้อเท็จจริงมาคุยกันครับ อย่าใช้แต่ความเห็น'

ถ้าจะด่าใครว่าอีกฝ่ายทำอะไรไว้ ก็ต้องจำให้ได้ด้วยครับ

เห็นด้วยกับคุณ house (เราท่าจะพวกเดียวกันนะเนี่ย)

เิพิ่งอ่านในกระทู้ของพันธุ์ทิพย์ ก็มีฅนมาตอบน่าสนใจครับ กระสุนจริงยังไงก็ต้องมีเผื่อกรณีม็อบต่อสู้ (เช่นเอารถเข้าวิ่งชน หรือมีอาวุธ)

เห็นด้วยว่าทหารก็เป็นฅนเหมือนกันครับ จะเรียกร้องไม่ให้ใช้ความรุนแรงก็เรียกไป แต่ให้ทหารออกไปตายผมว่าก็ไม่เรียกว่าสันติวิธีเหมือนกัน

@mk

ผมไม่ได้อยู่เสื้อเหลืองครับ ^^ (แต่ฅนชอบกาหัวว่าอยู่เสื้อเหลืองบ่อย ๆ จนขี้เกียจเถียง) น่าจะเหมือนกับที่ฅนกาหัวว่าคุณ mk อยู่เสื้อแดงนั่นหละครับ

เหมือนว่าเป็นแฟนคลับพันธมิตรพันธุ์แท้นะครับ ดูจะจำแม่น <<< แล้วประโยคนี้ใครพูดครับ ^^

การที่รัฐบาลและกองทัพใช้มาตรการปราบม็อบด้วยวิธีการแปลกประหลาดที่สุดในโลก นั่นคือ ทำให้ม็อบตกใจกลัวสุดขีด ทำให้ม็อบเข้าใจผิดคิดว่ามีคนตายแน่นอน (ม็อบที่ไหนจะมีเวลาไปนั่งดูข่าวว่าไม่มีใครตาย) ทำให้เกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วม็อบและคนเสมอนอกว่า ‘ทหารฆ่าประชาชน’ อีกแล้ว เหตุนี้มิใช่หรือที่ทำให้เกิดสภาพ ‘นรกแตก’ ในวันรุ่งขึ้น

---------------------- ไอ้คนที่ทำให้ชาวบ้านในม็อบเข้าใจผิด ไม่ใช่แกนนำที่คอยยั่วยุปลุถปั่นชาวบ้านตลอดเวลาหรอกเหรอคะ อย่าคิดว่าคนทั้งประเทศไม่เห็นเหตุการณ์บนเวที ไม่ได้ดูดีทีวี แล้วจะไม่รู้นะคะว่าบนนั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง