จอมราชันย์อหังการ #end

เคยเขียนถึงเรื่องนี้ไว้รอบหนึ่งแล้ว แต่เนื่องในโอกาสที่ออกมาจนจบ ก็ควรเขียนอีกที ในฐานะการ์ตูนที่ชอบอีกเรื่องหนึ่ง

"จอมราชันย์อหังการ" เป็นการ์ตูนสามก๊กที่อยู่ใต้เงาของ "หงสาจอมราชันย์" (ชื่อดันคล้ายๆ กันอีก) สาเหตุที่ต้องพูดแบบนี้ก็เพราะหงสาดังกว่ามาก (มากๆ) ทั้งที่จอมราชันย์อหังการก็เป็นการ์ตูนสามก๊กที่โดดเด่นอีกเรื่องหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่มีการหักมุม พล็อตพลิก แบบเดียวกับหงสาให้คนอ่านตื่นเต้นเล่น แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยวิวาทะเชิงปรัชญาที่ลุ่มลึกกว่า แสดงออกมาเป็นสัญลักษณ์ได้ชัดเจนกว่า

"จอมราชันย์" ใน "หงสา" คือสุมาอี้ ส่วน "จอมราชันย์" ผู้ "อหังการ" ไม่มีใครเป็นอื่นได้นอกจากโจโฉ ในเรื่องนี้จับเอาชีวิตของโจโฉตั้งแต่เยาว์วัยมาชำแหละดูว่า แรงจูงใจของโจโฉต่อการสั่นสะเทือนอาณาจักรฮั่นเกิดขึ้นได้อย่างไร สุดท้ายแล้วศัตรูของโจโฉไม่ใช่เล่าปี่หรือซุนกวน แต่อาจจะเป็นอดีต (วัฒนธรรมและความเฉื่อยของฮั่น) และอนาคต (ประเทศใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น) ต่างหาก

ครึ่งแรกของจอมราชันย์อหังการเขียนได้ดีมาก อาจเป็นเพราะผู้เขียนมีช่องว่างของเรื่องให้เสริมต่อแต่งเติมได้เยอะ ในขณะที่ครึ่งหลัง เหมือนเรื่องจะโดนบีบด้วยเหตุการณ์ตามสามก๊กฉบับหลอกว้านจง พลิกแพลงไม่ได้มากนัก ต้องดำเนินศึกหรือกลยุทธ์ตามท้องเรื่องเดิมตลอด ทำให้ความแหลมคมของเรื่องลดลงไปเยอะพอสมควร (หงสาฯ เองก็เริ่มเจอปัญหานี้แล้ว นี่ขนาดเรื่องยังไปได้ไม่ถึงไหน)

ข้อดีของเรื่องนี้คือการดีไซน์ตัวละครที่แยกแยะความแตกต่างของคาแรกเตอร์ได้ (ตัวละครในสามก๊กเยอะมาก วาดไม่ให้ซ้ำได้นี่เก่ง อันนี้หงสาก็ทำดี) แต่ก็มีข้อเสียเป็นเงาตามตัว คือต้องกระจายบท พูดถึงตัวละครที่มีอิทธิพลต่อเรื่องทุกตัว (ทั้งที่บางตัวโผล่มาทำศึกเดียวก็ตาย) ทำให้เรื่องช่วงหลังมีลักษณะเป็นการเล่าเรื่องสงครามเป็นศึกๆ ไป ไม่มีพัฒนาการของตัวละครเท่าไรนัก เช่น ขงเบ้งและเคาทูที่ตอนหลังหายไปเลย อีกตัวอย่างที่ดีคือเล่มท้ายๆ ซึ่งกวนอูจู่ๆ อัพเกรดจากตัวประกอบธรรมดา มาเป็น the last villain แบบไม่มีเกริ่นนำมาก่อนเลยเสียอย่างนั้น

เรื่องของตัวละครที่ผมคิดว่าเขียนได้ดีคือ ลูกชายทั้งสองคนของโจโฉ (โจผีและโจสิด) เล่าปี่ตอนค้นหาตัวเอง และตอนที่ซุนฮกตาย

Comments

ช่างลักลั่นย้อนแย้งเสียจริงๆ
แม้แต่ชื่อก็ยังซ้ำกัน

สนุกครับแม้โจโฉจะเทพเกินเหตุไปหน่อย แต่พอเจอประโยคต้นเรื่องของเฉินโซว(ซึ่งมันก็ดันพูดไว้จริงๆ) ว่า "โจโฉเป็นคนที่แปลกที่สุดเท่าที่เคยมี และเป็นคนเหนือคน เป็นยอดคนที่ไม่สามารถจะนำไม้บรรทัดใดๆ มาวัดได้" เข้า ผมก็เลยๆ เงียบๆ ไว้ แต่ความเทพนี้ก็ยังทำให้สนุกได้แม้จะตะหงิดๆ ก็ตาม ความจริงไม่น่าทำเล้ย เพราะโจโฉเทพพอแล้วในประวัติศาสตร์ เค้าก็คนนะ แล้วในประวัติศาสตร์จริงพี่แกก็เจ็บปวดมากกว่าจะถึงจุดนั้นได้ ไม่ต้องเรียงมันตามพงศาวดารวุ๊ยก๊กที่โจผีเรียบเรียง หรือวัยเด็กแสนเกเรที่เฉินโซวกับหลอกว้านจงยัดเยียดให้หรอกครับ โจโฉที่เป็นมนุษย์ธรรมดาทีอ่อนแอมีและปมด้อยแต่ก็โคตรอัจฉริยะอย่างเดิมก็ดีอยู่แล้ว

สำหรับคำพูดที่เจ้าของพูดว่า
--ครึ่งแรกของจอมราชันย์อหังการเขียนได้ดีมาก อาจเป็นเพราะผู้เขียนมีช่องว่างของเรื่องให้เสริมต่อแต่งเติมได้เยอะ ในขณะที่ครึ่งหลัง เหมือนเรื่องจะโดนบีบด้วยเหตุการณ์ตามสามก๊กฉบับหลอกว้านจง พลิกแพลงไม่ได้มากนัก ต้องดำเนินศึกหรือกลยุทธ์ตามท้องเรื่องเดิมตลอด ทำให้ความแหลมคมของเรื่องลดลงไปเยอะพอสมควร--
ผมเห็นด้วย แม้ว่าคุณหลอกว้านจงจะทำพิษสามก๊กเอาไว้มาก แต่มันก็เป็นเรื่องจริงเพียงหกสิบเปอร์เซ็นเท่านั้น ไม่น่าจะตามยึดไว้เลย นักเขียนน่าจะตีความประวิตศาสตร์เองมากกว่า เหมือนเรื่องเตียวเสี้ยนที่ไม่มีจริงก็ยังยึดไว้(กลัวคนอ่านด่ารึไง) น่าเสียดายจริงๆ

ผมชอบมากตอนโจโฉกำลังจะตายเพราะแพ้อาหารในศึกผาแดงก่อนเผาเรือจริงๆ มันเป็นเรื่องจริงในประวัติศาตร์ที่การ์ตูนสามก๊กทุกเวอร์ชั่นไม่เคยเก็บรายละเอียดมาเขียน แต่เรื่องนี้มีให้เห็น เลยประทับใจมาก แล้วสื่อได้ดีมากด้วย ที่เจ๋งสุดคือ เรื่องนี้ตัวละครมีคาแรคเตอร์ที่พิศดารดี ดูบ้าๆ บอๆ โจโฉโหดมากแต่ก็มีมุมน่ารักๆ เหมือนเด็กให้เห็นหลายครั้ง

และสุดท้าย นี่ก็อีกเรื่องที่โจโฉยังขาดความเป็นโจโฉคือ "รูปร่างหน้าตา" แม้จะบรรยายถูกในเล่มแรกๆ โดยผ่านปากของคนอื่นว่า "ดูอ่อนแอเหมือนผู้หญิง" แต่ก็ไม่ใช่โจโฉในประวัติศาสตร์ที่บอบบางร่างเล็กแถมคล้ายผู้หญิงจนต้องปั้นตัวเองเป็นจอมโหดเพื่อกลบปมด้อยนั้น(กังวลมากจนสลับตัวกับซุนต่ำเพราะกลัวทูตซงหนูเห็นสูงแค่ระดับไหล่แล้วจะไม่ยำเกรง ขณะที่สามก๊กโมเอะมันไม่มีปัญหา เพราะมันกลายเป็นผู้หญิงไปแล้วทั้งเรื่อง) อีกทั้งเพอร์เฟคเกินไปด้วย

แต่กระนั้นก็สนุกมากครับ ผมให้แซงหงสาไปหนึ่งคะแนน

Add new comment