ปูมการเดินทางในแคนาดาตอนต่อครับ หลังจาก Firefox Summit สามวันรวด มื้อเย็นของวันสุดท้ายเค้าพาไปกินข้าวบนยอดเขา Whistler ครับ ภัตตาคารยอดเขานี้ชื่อว่า Roundhouse

อันนี้มีเกร็ดอยู่นิดนึงคือว่าในกำหนดการณ์เนี่ย มันบอกแค่ว่า Dinner at Roundhouse ซึ่งดันไม่บอกว่า Roundhouse คืออะไร ผมคุยกับเพื่อนๆ คนอื่นที่มา Whistler สองวันก่อนงานเริ่มได้ไปเดินเล่นบนเขากันหมดแล้ว (แถมบอกว่า สวยมาก ต้องไปให้ได้!!!) เผอิญว่าผมอยู่ในเซ็ตมารอบท้ายๆ คือคืนก่อนงานสัมมนา (ถึงโรงแรมราวๆ 6 โมงเย็นด้วย มาถึงก็กินข้าวนอนไม่เห็นอะไร) เลยเกิดอาการวิตกจริตว่า กูจะได้ขึ้นเขาป่าววะ มาเห็น Whistler อยู่ไหวๆ แต่ไม่ได้ขึ้น ไม่รู้ชาตินี้จะได้มาอีกหรือเปล่า

สุดยอดไอเดียเลยบังเกิด: โดดสัมมนาไปขึ้นเขานั่นเอง

ตัดมาตอนจบ สรุปว่าผมโดดสัมมนาหลังกินข้าวเที่ยง เดินไปถึงกระเช้าและถามราคาเรียบร้อยแล้ว ปรากฎว่าฝนตกเลยตัดสินใจไม่ขึ้นไปแบบเซ็งๆ อารมณ์ว่ายอมแพ้ต่อโชคชะตา ไม่ขึ้นก็ได้วะ ก่อนจะมารู้ความจริงในตอนเย็นว่าถ้าขึ้นไปตอนนั้นคงเสียค่าโง่อย่างแรง ขึ้นเขาสองรอบใน 6 ชม. ขอบคุณพระพิรุณมา ณ ที่นี้

จบส่วนของนิยายน้ำเน่าแล้ว มาเริ่มสารคดีกันเลย

ช่วงที่ไป Whistler นี่เป็นหน้าร้อนฝรั่งนะครับ คือมันก็แอบเย็นนิดหน่อย แต่ถ้าอยู่ในโรงแรมก็ใส่เสื้อยืดตัวเดียวเดินร่อนไปมาก็ไหว และรอบนี้ระยะห่างจากห้องนอนมายังห้องสัมมนา ห่างกันแค่ลิฟต์ 6 ชั้น ผมเลยใส่รองเท้าแตะเดินสบายใจ ซึ่งมีคนทำแบบนี้ไม่เยอะนัก เพราะคนที่มางานถึงมันจะเป็น geek แต่ก็เป็น geek ฝรั่ง ต่อให้แต่งตัวโลโซขนาดไหนก็ยังใส่ผ้าใบกัน

ปรากฎว่าวันท้ายๆ มันกลับดันหนาวขึ้นมา เดินไปคุยกับโต๊ะฝ่ายจัดการของ Mozilla เค้าก็ชี้ๆ ลงพื้น แล้วบอกว่าคุณไปเปลี่ยนรองเท้าก็ดีนะ ไม่งั้นตีนแข็งแน่ สรุปว่าก่อนขึ้นเขาก็เตรียมตัวอย่างดี ใส่ผ้าใบ (ไม่ใช่คู่นี้) ส่วนครึ่งบนก็โปะไปสามชั้นอารมณ์ว่าอยู่แน่

พอถึงเวลานัดก็เริ่มต้นเดินทาง โรงแรมกับกระเช้าห่างกันไกลมากประมาณ 100 เมตรเลยไม่น่าตื่นเต้นเท่าที่ควร ที่น่าสนใจคือการพาคน 400 คนขึ้นเขาพร้อมกันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เพราะกระเช้าขึ้นได้ทีละ 5-6 คน แถมให้ขึ้นอันเว้นอันเพื่อความปลอดภัย

อันนี้ต้นแถว คนถ่ายยืนกลางแถว

อันนี้ท้ายแถว

เขยิบๆ ขึ้นมาจะถึงหัวแถว

โลโก้เท่ซะ

กระเช้าหน้าตาประมาณๆ นี้

กระเช้าเหมือนกระเช้าขึ้นเขาทั่วไปครับ แต่เขาชันมากถึงมากที่สุด

จากตีนถึงยอด ใช้เวลานั่งประมาณครึ่งชั่วโมง ระหว่างทางมีสถานีพักครึ่งหนึ่งอัน ไม่มีภาพเพราะว่าไม่ต้องลง

เห็นเขาอีกลูกอยู่ลิบๆ

ระหว่างทางก็พบกับสิ่งที่คาดเดาได้ นั่นคือหิมะตก ซึ่งหลายๆ คนบอกว่าค่อนข้างแปลกเพราะเป็นหิมะเดือนกรกฎาคม ถึงแม้ว่าจะเป็นยอดเขาก็ตาม

นี่คือยอดเขา Whistler

ภัตตาคาร Roundhouse บนยอดเขามีทั้งโซนในร่มและกลางแจ้ง เผอิญว่าหิมะตกเลยไม่สามารถนั่งกลางแจ้งได้ แต่ก็มีพวกตื่นเต้นไม่เคยเห็นหิมะออกไปถ่ายรูปกัน (ผมก็ด้วย)​ ระหว่างทางมีเบียร์ให้หยิบติดมือ พอจะถ่ายรูปเลยต้องวางเบียร์ทิ้งไว้

กลับมาเอาอีกที ปรากฎว่ามันกลายเป็นเบียร์หิมะไปเสียแล้ว เย็นจนจับขวดไม่ได้ต้องวาง

ในภัตตาคารก็ไม่มีอะไรน่าสนใจมากครับ ที่นั่งเยอะๆ อาหารบุฟเฟ่ต์ (รอคิวนานมากเพราะว่า 400 คน) และตามสูตรปาร์ตี้ฝรั่งต้องมีบาร์เครื่องดื่ม รอบนี้มีถึง 2 อันเพราะว่าคนเยอะ สั่งได้เต็มที่ฟรีหมด

ริมกำแพงมีตัวนี้ครับ full size perfect grade จริงๆ มันมีสองตัว ตอนไปถ่ายรูปคนที่ถ่ายให้ก็บอกว่า ยูรีบๆ ถ่ายน่ะดีแล้วเพราะว่าเดี๋ยวตอนหลังคนอื่นจะมาแย่งกันถ่าย แต่เอาจริงไม่ค่อยมีใครสนใจ ประมาณว่าเมากันหมด

หลังจากต้อนคนขึ้นมาหมดแล้ว CEO John Lily ก็กล่าวเปิดงานแบบเมาๆ ตามสูตร (เหมือนเด็กแร็ปเลย ชอบมาก เท่สุดๆ) ก่อนให้ Mitchell Baker มาพูดปิดงาน มาเขียนตอนนี้จำไม่ค่อยได้แล้วว่าพูดอะไรบ้าง ที่นึกออกประโยคแรกขึ้นต้นด้วยว่า “คนในห้องนี้สร้างเบราว์เซอร์” อีกอันคือ “ถ้าถามฉันว่า Mozilla คืออะไร ฉันตอบได้ทันทีว่า People”

แอบถ่ายเสื้อคนแถวนั้น Sponsored by Hi5

พอดื่มมากก็ต้องเข้าห้องน้ำมาก ในห้องน้ำบนยอดเขาก็มีกฎระเบียบของชาวเขา ดังภาพ

ระหว่างรอแถวบุฟเฟ่ต์ยาว 400 หน่วย เลยไปถ่ายรูปกับสัญลักษณ์ของ Whistler พลางๆ ไอ้ตัวนี้เรียกว่า Inukshuk เป็นมนุษย์หินยอดนิยมของชาวเผ่าแถวนั้น คาดว่ามีแทบทุกเขาและแหล่งท่องเที่ยว ในโลโก้ของ Olympics ฤดูหนาว 2010 ที่ Vancouver ก็ใช้ไอ้ตัวนี้เป็นโลโก้

อาหารเป็นบุฟเฟ่ต์เลยไม่น่ากินมากนัก ที่อร่อยคือแซลมอน (ไม่มีในรูปเพราะไปตักรอบสอง) งานแบบนี้กินเอาอิ่มพอไม่ต้องเน้นอร่อย ส่วนเครื่องดื่มเท่าที่จำได้มีเบียร์ x2 จินโทนิก x1 แจ็คเดเนียล x1 ก็โอเคพอคุ้ม

เนื่องจากว่าคืนนั้นผมต้องตื่นตีสองครึ่ง เพื่อนั่งรถรอบตีสาม เป็นระยะเวลา 8 ชม. (เพราะหินถล่มปิดทาง) เพื่อให้ถึง Vancouver แต่หัววันจะได้มีเวลาเที่ยว เลยอยู่บนยอดเขาถึงแค่ 3-4 ทุ่มแล้วกลับมาจัดของ+นอนเอาแรง

จบแล้วจ้า