Twitter is for Loneliness

(หลังจากที่เขียนบล็อก Limitation of Twitter ไปแล้ว ก็พยายามนั่งคิดอยู่ตลอดว่า ทำไม Twitter ถึงดัง)

เคยไหมครับ เคยอยู่ในสถานการณ์ประมาณว่ารถติดมากๆ ติดจนเราอยากตะโกนออกมาดังๆ ว่า "แม่ม รถติดจริงเว้ย" แก้เครียด แต่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

เพราะว่าตอนนั้นเรานั่งอยู่คนเดียวบนรถเก๋งคันงาม ที่ดันติดแหง่กอยู่บนทางด่วน

หรือเพราะตอนนั้นเรายืนอยู่บนรถเมลที่มีคนอัดแน่น แต่เราดันไม่รู้จักใครสักคนแม้แต่น้อย

ไม่ว่าเวลาหรือสถานที่จะต่างไปจากเหตุการณ์สมมตินี้แค่ไหน อาจเป็นการนั่งรอเครื่องบินอยู่ที่ฮีทโทร์ว หรือรอข้าวผัดกระเพราที่เพิงข้างปากซอย ผมคิดว่าเราคงรู้สึกอย่างเดียวกัน นั่นคือมันคงจะดีกว่านี้ถ้ามี "เพื่อน" มานั่งอยู่ให้พูดคุยด้วย

เพื่อนที่ว่าไม่ต้องเป็นคู่สนทนาที่ดีเท่าไรนักก็ได้ บทต่อเนื่องของประโยค "ส้มตำจานนี้มันหวานไปหน่อยว่ะ" อาจจบลงด้วยการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ชิมส้มตำอันยืดยาว หรือจะเป็นแค่ "อือ" สั้นๆ แบบไม่ใส่ใจเท่าไร แต่อย่างน้อยสำหรับคนพูดแล้ว มันดีกว่าพูดเองคนเดียวในหัวเป็นไหนๆ

ความโชคร้ายอยู่ที่ว่า ไม่ว่าเราจะเป็นคนสังสรรค์เฮฮาปาร์ตี้ขนาดไหนก็ตาม ย่อมต้องมีเวลาที่เราอยู่คนเดียว และถ้าสังเกตให้ดีอีกนิด ช่วงเวลานี้มันมีเยอะเสียด้วย

ผมเชื่อว่าแทบทุกคนคงมีประสบการณ์รับมือกับสถานการณ์ทำนองนี้กันมาหมดแล้ว มันอาจอยู่ในรูปการส่ง SMS หาเพื่อนสนิทสมัยมัธยมหรือโทรศัพท์หาคนที่เรารัก ปัญหาก็คือในบางบริบทนั้น บางทีมันก็คิดไม่ออกซะดื้อๆ ว่าควรจะคุยกับใคร อาจเป็นเพราะว่ามีความสนใจบางเรื่องไม่ตรงกับคนที่รู้จักเจอหน้าในชีวิตประจำวัน หรือว่าเรื่องมันเล็กน้อยมาก จนรู้สึกผิดที่จะให้พวกเขาเหล่านั้นต้องผละจากหน้าที่การงานมาสนใจปัญหาเล็กๆ ของเรา

แต่ทำไงได้ล่ะ คนมันเหงานี่

ถ้าเป็นแบบนั้น จับคนเหงากับคนเหงามาคุยกันเองดีกว่าไหม ทุกคนต้องการใคร แต่ทุกคนไม่มีใคร และที่น่าสนใจคือคนเหงามีอยู่มากมายเต็มไปหมด

ถึงแม้ว่าช่วงเวลานั้นของวันจะไม่มีใครมาเป็นเพื่อนคู่คิด มานั่งให้เห็นอยู่ต่อหน้า แต่ว่าด้วยความก้าวหน้าของวิทยาการ ปัจจุบันคนเหงาทั้งหลายมีเครื่องคู่คิดติดตัวอยู่แทบตลอดเวลา และเครื่องคู่คิดพวกนี้มันสามารถเชื่อมต่อไปยังเครื่องคู่คิดของคนเหงาคนอื่นๆ ได้!

นี่คือสาเหตุที่ทำให้ Microblogging (ไม่ว่าจะเป็น Twitter, Pownce, Friendfeed และอื่นๆ) ประสบความสำเร็จ

สโลแกนของ Twitter คือ "What are you doing?" ทำผมหลงทางไปนาน คือแต่ก่อนสงสัยมากว่าคนเราจะไปอยากบอกอะไรเพื่อนหนักหนาว่าตอนนั้นฉันกำลังทำอะไรอยู่ แต่พอพิจารณาดีๆ ความหมายจริงที่ซ่อนอยู่ของมันก็คือ "I'm doing this. Is it OK?" ต่างหาก

ไม่เชื่อลองดู