เกรงใจ 2.0

ถ้าเป็นคนไม่รู้จัก ผมตัดสินใจตรงที่ มีอะไรน่าสนใจคุยกันได้ตอนนี้รึเปล่า ถ้าไม่มีแล้วจะ add เผื่อไว้เฉยๆ ก็ไม่เอา ผมไม่ได้นึกถึงการเกรงใจเลยแฮะ เพราะเป็นคนไม่รู้จักอยู่แล้ว เลยเห็นว่าไม่ตอบรับการ add ก็ไม่แปลก

connection ที่ไม่ได้ "ใช้" มี cost เช่นทำให้ activity feeds มีแต่เรื่องของคนที่เราไม่รู้จัก (ซึ่ง activity จำนวนมากก็เป็นการ add คนอื่นที่เราไม่รู้จักอีกเช่นกัน) และ potential ที่จะได้ใช้ connection พวกนี้ก็น้อย เพราะไม่รู้จักก็เลยเกรงใจที่จะขออะไร (สำหรับผม ความเกรงใจมามีผลตอนนี้มากกว่า)

ผมชอบระบบที่การ connect เป็นแบบทางเดียว อย่าง Flickr หรือ Twitter ถ้าเขาสนใจผม เขาก็ add ได้ไม่ต้องขออนุญาต แต่ถ้าผมไม่สนใจเขา ผมไม่ add เขากลับก็ไม่เป็นไร เขาก็ได้ content ของผมไปดู (เท่าที่ผมตั้งให้ดูได้สำหรับคนที่ผมไม่นับเป็น connection) ส่วน content ของเขาผมก็ไม่ต้องดูให้รำคาญ

ปกติผมไม่ add คนแปลกหน้านะ นอกจากว่าจะคิดว่ามีโอกาสคุยกัน (เหมือนที่ chris ตอบไว้ข้างบน)

ผมมองว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องเกรงใจอะไรนะ แต่เชื่อว่าธรรมชาติของคนบ้านเราแล้วมีใครหยิบยื่นอะไรให้ก็จะคว้าไว้ก่อน โอกาสติดต่อภายหน้ามีหรือเปล่าไม่สนใจเท่าไหร่นัก

ผมไม่เป็นแฮะ ตั้งแต่จบยุค icq ผมก็เลิกเกรงใจในอินเตอร์เน็ตอีกเลย
ไม่รับ add คนที่ไม่รู้จัก หรือไม่รู้จักผลงานมาเป็น contact โดยสิ้นเชิง
แม้แต่พวก hi5 หรือ multiply ที่มันไร้สาระสุดๆ ผมก็ไ่ม่รับคนที่ไม่รู้จักเลย

ไม่รับอ่ะ ต้องเช็คก่อนว่าใคร

มีปัญหากับพวก Facebook, LinkedIn ฯลฯ ที่เขาใช้ชื่อจริงกัน + ต้องเป็นเพื่อนกันก่อน ถึงจะดู full profile ได้
ทำให้เรา ซึ่งจำชื่อจริงเพื่อนไม่ได้ เช็คลำบาก ว่าไอ้หมอนี่เป็นใคร แล้วก็ไม่อยากจะแอด

ชอบ Flickr กับ twitter แบบที่ chris ว่ามา

คือไม่ต้องเป็น "เพื่อน" กัน เอาแค่ สนใจเรื่องเดียวกัน ก็พอ

เกรงใจคับ เลยไม่ add ใครมาก กลัวเค้าจะคิดมากเกรงใจที่ต้อง add เรากลับ งงม่ะ

ไม่อย่างนั้นมันจะมีโจ๊ก ICQ สมัยก่อนนู้นเหรอ

A: หวัดดี
B: อื้ม
A: add เราเหรอ
B: ใช่
A: เรียนไหนอะ
B: เรียนที่...
A: เล่นที่ไหนอะ
B: ร้านแถวบ้าน
A: เหรอๆ อื้ม

....แล้วก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย...
+++++++++++++++++++++++
ทุกวันนี้ก็มี request pending อยู่ใน social application นะ แล้วก็ไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ ก็ค้างไว้อย่างนั้นแหละ

เพิ่ง add ผมไปเมื่อวานนี่หว่า ;)

ไม่ค่อยรับ request ถ้าไม่คุ้น ยกเว้นในเอ็มฯ จำเป็นต้องรับ เผื่อบางทีเขาคุยงาน​ :=/

ArJin: ของผมเคยเจอแบบนี้บ่อย เมื่อก่อน

xxx: หวัดดี
bact': หวัดดี
xxx: ผู้หญิงหรือผู้ชาย
bact': (- -") ผู้ชายครับ
xxx: อืม งั้นไปนะ

- -"

ไม่รับแอดคนแปลกหน้า
(ยกเว้นเป็นสาวๆ น่ารัก)

ตามมาจาก duocore ครับ ผมว่าส่วนใหญ่ก็คงไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เพราะว่าคนที่ add มา เขาก็ไม่ได้สนเท่าไรว่าเขา add ใครไปบ้าง ถ้าเราไม่รับหรือไม่ตอบเขาคงไม่สนใจ

ไม่ค่อยรับเหมือนกันครับ ถ้าจำเป็นจะเข้าไปดู profile หรือดู related of interest ของเขาได้ ก็จะเข้าไปดูก่อน ถ้าสนใจคล้ายๆ กันหรือมีโอกาสที่จะได้คุยกันในอนาคตถึงจะตัดสินใจ approve

ยอมรับว่า hi5 ดังในบ้านเราจริงๆ ตอนแรกพยายามสวนกระแสไปใช้ facebook ปรากฎมี "เพื่อน" ใช้ด้วยกันแค่ 2-3 คน

ในช่วงแรกที่ใช้ hi5 ก็เหมือนคนส่วนใหญ่คือ add friend ไว้ก่อน ถ้ามีปัญหาจริงๆ ค่อย block ออกไปจนวันนึงมีเพื่อนไปถึง 200 กว่าคน วันหนึ่งอยากจะติดต่อเพื่อนซักคนในนั้นกลับเจอแต่รายชื่อคนที่เราแทบไม่เคยคุยด้วย

ทำให้กลับมาคิดว่า friend list หมายถึงรายชื่อเพื่อนนี่นา... ถ้างั้นเราไม่ควรให้คนที่ไม่เป็นเพื่อน(อาจจะแค่คนรู้จัก หรืออะไรก็แล้วแต่) อยู่ในรายชื่อนี้ โดยใช้หลักว่า เพื่อนในโลกความจริง + เพื่อนใน net ที่สนิทพอ

หลังจากนั้นเลย block คนออกไปจนเหลือแค่ 80 คน

ตอบจากประสบการณ์ตรงนะครับ อาจจะไม่ใช่ความคิดของคนส่วนใหญ่

* ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เป็นเพราะว่าเรา “เกรงใจ” กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจที่ไม่แอดกลับหรือเปล่า? หรือขึ้นกับวิธีคิดของบางคนที่ว่า หาเพื่อนให้เยอะๆ ในเชิงจำนวนไว้ก่อน ก็เป็นไปได้

- ในโลก Internet น้อยคนที่จะเกรงใจกันครับ เนื่องจากกว่าเรามีตัวตนกันน้อย จะทำให้ใครไ่ม่พอใจก็ไม่ค่อยมีผลกับชีวิตจริง แต่จุดหนึ่งที่สังเกต
มนุษย์เราต้องการการยอมรับจากคนอื่นครับ และจำนวนเพื่อน(ใน friend list) ถูกใช้เพื่อประกาศให้คนอื่นเห็นว่าคนอื่นยอมรับเรามากนะ
อีกอย่างที่คนชอบ add friend list มากๆ คืิือ ต้องการ connection ครับ การที่เราได้ add คน คนหนึ่งโดยที่อาจจะไม่ได้สนใจเค้ามาก แต่เหมือนเป็นการเปิดโอกาสให้รู้จัก เพื่อนของคนๆ นี้ต่อได้อีก

* ถ้าไม่ได้คุยกัน ในอนาคตมีโอกาสแค่ไหนที่เราจะ “เพิกถอน” สายสัมพันธ์นี้ คิดว่ามีน้อยที่ไล่เคลียร์ทิ้งทีหลัง

- เห็นด้วยครับ ถ้าไม่มีปัญหากันจริงๆ การจะเพิกถอนแทบจะไม่มี

* เทียบกับบริบทของ IM แล้วเหมือน/ต่างแค่ไหน ความสัมพันธ์ใน social network ไม่เป็น real time แบบ IM ทำให้เกิดความรู้สึกรุกล้ำเข้ามาในชีวิตเราน้อยลง ส่งผลให้ “ปฏิเสธ” หรือ “เพิกถอน” น้อยลงหรือเปล่า

- ส่วนตัว ผมมองว่าโอกาสเท่ากันครับ ระหว่าง IM กับ social network ในเรื่องการ block ออก แต่ที่ต่างออกไปคือ การเลือกให้ IM กับคนที่พึ่งรู้จักจะง่ายกว่าครับ เพราะ social network ใครได้ไป เค้าแทบจะรู้จักชีวิตเราในหลายๆ ด้านเลย

* เทียบกับบริบทของคนไทยขี้เกรงใจ เรา “ปฎิเสธ” หรือ “เพิกถอน” มากหรือน้อยกว่าชาติอื่นๆ หรือเปล่า

- ผมมองว่าคนไทยเกรงใจเฉพาะ "ต่อหน้า" ครับ ถ้าไม่มีการรู้จักกันเป็นการส่วนตัว เช่น เคยติดต่อธุรกิจกัน หรือ เคยเจอตัวจริงกัน ความเกรงใจคงไม่ใช่ประเด็นหลักครับ