ไปเรียนเขียนตัวอักษรญี่ปุ่นมาครับ สาเหตุที่ไปเรียนก็ง่ายๆ คือประทับใจมาดนักประดิษฐ์อักษรของเหลียงเฉาเหว่ยใน Hero มาก พอมีโอกาสเลยลองไปสัมผัสของจริงดูเสียหน่อย

กิจกรรมนี้จัดโดยชมรมนักศึกษาญี่ปุ่นของมหาวิทยาลัย คุยกับสต๊าฟแล้วมีคนญี่ปุ่นมาเรียนที่นี่ไม่เยอะนัก ประมาณ 20 กว่าคนได้ (เทียบกับจีนแล้วมีเป็นพัน) อันนี้เป็นไปตามคาด แต่ที่ผิดคาดคือคนสาธิตเป็นสาวญี่ปุ่นสุดน่ารัก ใส่แว่น ตัวเล็กๆ บางๆ เวลาพูดเสียงเบาๆ เหมือนแมวแถมประหม่าเล็กน้อย ขนาดผมไม่อินกับสาวแว่นเหมือนเพื่อนบล็อกเกอร์บางท่าน ยังหวั่นไหวไปกับเธอเลย

อาจารย์สุดสวยของเราสอนหลักการเบื้องต้นดังนี้

• จับพู่กันตั้ง 90 องศาเสมอ
• จุ่มหมึกให้ปลายพู่กันเปียกประมาณครึ่งหนึ่ง แล้วไม่ต้องปาดให้หมาดมาก เพราะกระดาษเยื่อแบบที่ใช้เขียนนี้จะดูดซับหมึกได้ดีอยู่แล้ว
• การจัดวางตำแหน่งของเส้นบนกระดาษเป็นเรื่องสำคัญมาก สวยไม่สวยขึ้นกับการจัดสมดุลของเรา
• เส้น 1 เส้นต้องปาดพู่กันให้จบภายในครั้งเดียว มาซ่อมทีหลังไม่ได้ พลาดแล้วพลาดเลย ต้องเขียนใหม่ทั้งแผ่น
• พู่กันใหญ่ใช้เขียนอักษร พู่กันเล็กใช้เขียนชื่อตัวเอง โดยปกติจะเขียนที่ขอบด้านซ้ายของกระดาษ
• ท่ามาตรฐานคือเส้นนอน ตอนจรดพู่กันให้เริ่มช้าๆ ลากให้มีหัวคิ้วนิดนึง จากนั้นปาดยาว ตอนจบให้หมุนพู่กันกลับทำรูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กที่ปลาย จะได้เส้นสวยงาม
• นอกนั้นมีท่าขั้นสูงอีกมาก เช่น ตวัดปลายเส้นให้แหลม, ลากเส้นแล้วบิดพู่กันเพื่อปรับน้ำหนักเส้น แต่อันยากที่สุดคือลากมาแล้วตวัดพู่กันกลับเป็นตัว V (อันนี้ผมลองแล้วไม่สำเร็จ)

เมื่อหลักการเบื้องต้นจบก็ได้เวลาลองของจริง TA แถวโต๊ะผมเป็นผู้ชายญี่ปุ่นอัธยาศัยดี (แต่ดียังไงก็สู้อาจารย์สุดสวยไม่ได้) นั่งเขียนไปคุยไปก็พบว่ามันเป็นศาสตร์ซับซ้อนมาก เด็กญี่ปุ่นต้องหัดเรียนตอนอายุ 11 และเรียนต่อเนื่องเป็นเวลา 6 ปี ทักษะและสมาธิเป็นเรื่องสำคัญ (ของผมนี่ทักษะก็ไม่มี แถมสมาธิยังแตกเวลาอาจารย์เดินผ่านอีก)

ตัวแรกสุดที่ให้เขียนคือคำว่าฤดูใบไม้ผลิ จากนั้นเปิดโอกาสให้นักเรียนเขียนตัวหนังสือตามความหมายที่ตัวเองอยากได้ ฝรั่งโต๊ะข้างๆ เลือกคำว่า “success” เราเลยเอาตามบ้าง เขียนไปสองสามรอบพอเริ่มเบื่อ ผมเลยขอคำว่า “oishi” จะได้รู้ว่ามันต่างจากโลโก้ร้านอาหารตรงไหนบ้าง (คนสอนบอกว่าตัวสี่เหลี่ยมในคำว่า oishi แปลว่า “ปาก”)

ช็อตเด็ดตามมาหลังจากนั้น พอเริ่มเบื่อคำว่า “oishi” อาจารย์สุดสวยก็เดินมานั่งข้างๆ เปิดดิกตัวคันจิแล้วเริ่มต้นเขียนคำว่า “love” ผมเลยใช้โอกาสที่ฟ้าประทานมาให้นั่งศึกษาวิธีการเขียนอย่างละเอียด เท่านั้นยังไม่พอ คำว่า “love” นี่เขียนยากมาก มีเส้นพิสดารหลายแบบที่ต้องใช้ทริกพอสมควร (ตามภาพคือเส้นเบอร์ 2, 3, 9) เธอเห็นผมเขียนเท่าไรก็ไม่เวิร์คเสียที เลยจับมือเขียนมันซะเลย (และแน่นอนว่ารอบเดียวผ่าน)

เอาเป็นว่าปิดท้ายด้วยตัวหนังสือ “love” สุดสวยของอาจารย์ ซึ่งได้กลับมาเป็นที่ระลึก (ผมเอาไปแปะบอร์ดในห้องไว้เรียบร้อย)

ส่วนอันนี้ผลงานสุดห่วยของลูกศิษย์