Super Bowl XLII

ปกติแล้วดู NFL ปีละนัดคือ Super Bowl (อ่าน บล็อกตอนปี 2006) หลังๆ ไม่ค่อยได้ดูเท่าไร เพราะมันจะแข่งตรงกับเมืองไทยเช้าวันจันทร์ ซึ่งเป็นเวลาที่เราต้องรถติดอยู่บนถนน

ปีนี้ก็คิดว่าจะอดดูเสียแล้ว เอาไปเอามา BBC กลับถ่ายทอดสดซะงั้น เพียงแต่กว่าจะเริ่มก็เกือบเที่ยงคืน นั่นแปลว่าจบตีสาม (ได้อารมณ์เหมือนดูบอลที่เมืองไทยมาก) ช่วงควอเตอร์ 2-3 มีแอบงีบไปเป็นระยะ แต่พอควอเตอร์ 4 มันสุดๆ หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

ตอนช่วงควอเตอร์ 2-3 ผมคิดในใจว่าปีนี้น่าเบื่อสุดยอด แต่พอดูจนจบทั้งเกมก็สรุปได้ว่าเป็นปีที่น่าจดจำไม่แพ้ XXXVIII ที่ Patriots ได้แชมป์ครั้งแรกเลย (เพียงแต่ปีนี้ Patriots แพ้ แต่ก็ไม่มีทีมเชียร์เป็นพิเศษอยู่ดี)

เกมนี้ต้องยกให้ทีมรับของ New York Giants ว่าเล่นได้สุดยอดมาก สะกด Tom Brady อยู่หมัด แท็กล้มไปหลายครั้งจน Brady ออกอาการเครียดอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ปัญหาอยู่ที่ว่าถึงแม้ Giants จะเล่นดีแค่ไหน แต้มก็ตาม Patriots อยู่ตลอดทั้งสามควอเตอร์แรก

แต่พอเริ่มควอเตอร์สุดท้ายก็เหมือนละครเขียนบทไว้แล้ว เมื่อแนวรับของ Patriots เกิดแตกขึ้นมา Eli Manning ปาไกลสองที ทำทัชดาวน์กลับมานำได้ ฝั่ง Patriots ที่รุกไกลเกิน 20 หลาไม่ได้เลยตลอดเกมเหมือนจะทำอะไรไม่ได้แล้ว ดันกลับเริ่มรุกทีละนิดตั้งแต่เส้น 15 หลา เดินทางไกลอย่างอดทน 7-8 เพลย์กลับมาทัชดาวน์ได้อีก

แค่นั้นก็ละครใช้ได้แล้ว แต่สงสัยฟ้าบอกว่ายังไคลแมกซ์ไม่พอ ฝ่าย Giants เหลือเวลา 3 นาทีกับ 3 timeout (3 นาทีควอเตอร์สุดท้ายในอเมริกันฟุตบอลมันไม่เหมือน 3 นาทีฟุตบอลที่เตะแป๊บๆ ก็หมด) ปาไกลอีก 2 ทีทำทัชดาวน์กลับมาได้แบบโคตรลุ้น ทำให้ฝันที่จะเป็นแชมป์โดยไม่แพ้ตลอดฤดูกาลของ Patriots ต้องสลายไปแบบน่าเสียดาย (สำหรับคนบ้าสถิติ)

อย่างที่บอกว่าผมไม่มีทีมเชียร์เป็นพิเศษ ก็สรุปได้ว่า Giants ได้แชมป์ไปก็สมกับที่ทีมรับเล่นได้ยอดเยี่ยมจริงๆ เจาะไลน์ของ Patriots ได้เกือบตลอดทั้งเกม