เพิ่งกลับจากสนาม รีบเขียนก่อนเดี๋ยวฟีลลิ่งเลือน

เรื่องมีอยู่ว่า Carling Cup ปีนี้ เชฟฟิลด์ยูไนเต็ดเกิดจับติ้วมาเจออาร์เซนอลในรอบที่ 4 พอดี ถึงแม้มันจะเป็นถ้วยน้ำจิ้ม และอาร์เซนอลคงขนเด็กลงมาเสียเยอะ แต่การได้ดูอาร์เซนอลมาเตะใกล้บ้าน ชนิดเดิน 10 นาทีถึงสนาม มันย่อมดีกว่าดูแชมเปี้ยนชิปอยู่แล้วจริงมั้ย

ค่าตั๋ว 14 ปอนด์ (นักเรียน) เทียบกับแมตช์แชมเปี้ยนชิปทั่วไป 5 ปอนด์ (นักเรียน) ก็ออกจะแพงสักเล็กน้อย

บอลเตะ 19.45 เราก็ไปถึงประมาณ 19 นิดๆ คนเริ่มเยอะ อันนี้บรรยากาศหน้าสนาม Bramall Lane

ในตั๋วเขียนว่าเข้าประตู 8-12 ซึ่งพอเดินไปถึงหน้าประตูจริงๆ คนคุมจะถามว่าเชียร์ทีมไหนแล้วให้เข้าแยกประตูกัน มีตรวจอาวุธตามสูตร ผมบอกว่าเป็น visitor เลยไม่โดนตรวจ (สงสัยหน้าตาเอเชียด้วยแหละ) วิธีเข้าต้องสอดบัตรฝั่งที่เป็นบาร์โค้ดในช่องก่อน ถึงจะเข้าได้ (อันนี้ไปโชว์โง่)

ข้างในสนามก็หน้าตาแบบนี้

กองเชียร์เด็กๆ ของเชฟยู

นั่งอยู่บนหัวแฟนอาร์เซนอล

ฝั่งสแตนด์หลัก

พอถึงเวลาคิกออฟก็ไม่ร่ำไรแบบฟุตบอลบ้านเราที่ให้ประธานกล่าวเปิดยาวยืด ที่นี่บทจะเตะมันก็เตะกันเลยไม่มีเสียงบอก อาร์เซนอลส่งเด็กลงจริงดังคาด ตัวที่ผมรู้จักมีแค่ Gilberto Silva, Justin Hoyte, Theo Walcott แล้วก็กองหน้าใหม่ Da Silva เท่านั้น

ส่วนของเชฟยูไม่รู้จักเลย -_-''

ครึ่งแรก นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับโกลของอาร์เซนอล ดังนั้นก็แทบไม่เห็นอะไรเลยเพราะอาร์เซนอลบุกฝ่ายเดียว (เหมือนเตะกับเด็กประถม)​ แถมเริ่มไปได้แป๊บเดียว Da Silva ก็วอลเลย์ประเดิมลูกแรก (อุตส่าห์แอบเชียร์อาร์เซนอลก็เฮไม่ได้ เพราะนั่งกลางกองเชียร์เชฟยู)

คนนี้ยืนแทบตลอดเกม เค้าคือ "Robbo" Brian Robson

ส่วนคนนี้นั่งแทบตลอด (คงคิดว่าตูเดินทางมาไกลทำไมวะ) เค้าคือ Arsen Wenger

ครึ่งแรกจบด้วยสกอร์ 0-1 เราก็นั่งอยู่กับที่ไม่ได้ออกไปเดินแถวไหน ครึ่งหลังเริ่มมาได้อีกแป๊บเดียว Da Silva ก็หลุดเข้าไปยิงลูกที่สองแบบสบายแฮ ดีหน่อยตรงกลับข้างเล่นแล้ว เลยได้ดูอาร์เซนอลแบบชัดขึ้นมาบ้าง

สนามประกาศจำนวนคนดู 16,000 กว่าคน อ่านในเว็บบอกว่าจุได้ 32,000 แต่ดูด้วยสายตาก็นั่งกันไปค่อนสนามแล้วนะ

อีกซักพัก Theo Walcott ก็ลากขึ้นมายิงเองแต่ชนเสา (ดูตัวจริงแล้วพริ้วมาก) ก่อนที่ Denilson จะยิงปิดท้ายเป็น 0-3 แล้ววิ่งมาดีใจที่มุมธงแต่ผมถ่ายไม่ทัน

ที่ในข่าวไม่ลงคือหลังจากนั้นมีกองเชียร์วิ่งลงมา (ใส่เสื้อผ้านะครับ)​ เอาผ้าพันคอเชฟยูสีแดงขาวไปปาใส่ Robbo และได้รับเสียงปรบมือจากกองเชียร์เชฟยูทั้งสนาม

ช่วงท้ายๆ เกม Robbo เปลี่ยนคีธ กิลเลสพีลงมา (เป็นตัวเดียวที่รู้จัก)​ ต้องนั่งนึกย้อนไปถึงยุค 90s เลยว่าสมัยก่อนเขารุ่งเรืองแค่ไหน

หน้าตาแฟนๆ เซ็งเต็มที

ก่อนหมดเวลา 10 นาที กองเชียร์หลายคนก็กลับบ้าน มันสู้ไม่ได้จริงๆ ห่างชั้นกันมาก ช่วงท้ายเกมอาร์เซนอลเองก็อารมณ์เบื่อ เคาะบอลกันไปมา คงอยากกลับบ้านเหมือนกัน

เกมจบเราก็ไม่รอช้ากลับบ้านทันที พรุ่งนี้ถ้าเพื่อนถามว่าฮาโลวีนไปไหน ผมคงตอบแบบเท่ๆ ไปว่าดู Carling Cup ในสนามจริง

ป.ล. ตั๋ว Old Trafford ขายหมดแล้ว ขออภัยแฟนๆ มา ณ ที่นี้
ป.ล.2 แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมมีเป้าหมายจะเข้าไปดูเกมใน City of Manchester อย่างน้อยหนึ่งนัดแน่นอน หวังว่าตอนนั้นฟอร์มยังคงดีอยู่นะ