ต่อจากตอนก่อน

ออกจากแอนฟิลด์มาก็บ่ายโมงกว่าได้ เราเลยตัดสินใจหาของกินมันหน้าสนาม กินมันร้านเดียวกับที่แฟนๆ ลิเวอร์พูลกินนั่นล่ะ หน้าสนามมีผับอยู่ 2-3 ร้านกับร้านฮ็อตด็อกแบบ takeaway อีกร้าน สุดท้ายเลือกคาเฟ่แถวนั้นเพราะราคาถูกหน่อย

เพื่อนสั่งแฮมเบอเกอร์ น่ากินเชียว 2.8 ปอนด์

ส่วนผมขอกินข้าวหน่อย คิดถึง แกงกะหรี่ไก่ 3 ปอนด์

ท้องอิ่มก็เริ่มภารกิจต่อไป เดินทางไปยังกูดิสันพาร์ค สนามของเอเวอร์ตันซึ่งได้ยินชื่อมานานว่ามันใกล้มากขนาดเดินไปได้ (เพียงแต่ไม่รู้ไปทางไหน) ก็เลยถามยามหน้าแอนฟิลด์นั่นล่ะว่าไปเอเวอร์ตันยังไง 555

พอได้ลองเดินแล้วก็ใกล้จริงๆ เดินประมาณ 10 นาทีก็ถึง สนามอันข้างบนในภาพคือกูดินสันพาร์ค ส่วนอันล่างคือแอนฟิลด์ สวนที่เห็นก็ Stanley Park อันเลื่องชื่อ (ถ้าลิเวอร์พูลย้ายสนามมาที่นี่จริง มันติดกันเลยนะ!)

เห็นสนามเด่นแต่ไกล สนามเอเวอร์ตันดูดีกว่าเพราะข้างนึงเป็นสวนเลยเด่นกว่าลิเวอร์พูลที่อยู่กลางตงตึก

สโลแกนสโมสรเค้าก็เท่มาก “People’s Club” อารมณ์ว่าถึงจะไม่ได้แชมป์เยอะแต่ก็จริงใจนะจ๊ะ

หน้าสนามมีรูปปั้น Dixie Dean อดีตตำนานนักเตะของเอเวอร์ตัน

บ้านฝั่งตรงข้ามสนามมีภาพวาดฉลอง 125 ปีสโมสร

ร้านขายของที่ระลึกอยู่นอกสนาม (ฝั่งตรงข้าม) บรรยากาศเงียบเหงาต่างจากแอนฟิลด์จม (สังเกตว่าเค้าสร้างยอดแหลมๆ เลียนแบบโลโก้สโมสร)

งานนี้ไม่มีเสียเงินเพิ่ม เสร็จแล้วนั่งรถเมล์กลับเข้ามาในเมือง เผอิญขากลับนั่งคนละสายกันเลยได้ผ่านอาคารสวยๆ หลายแห่ง

สถานีรถไฟ Liverpool Lime Street

St. George’s Hall อันนี้สง่ามาก แต่ถ่ายจากบนรถไม่ได้ลงไปดู

Town Hall ของเมือง

จาก Townhall ก็เดินกลับมาริมน้ำเพื่อกลับไปยัง Albert Dock ระหว่างทางก็แวะถ่ายรูปกับหมู่ตึก Three Grace ที่เขียนถึงไปในตอนที่แล้ว

ตึกแรกชื่อ Royal Liver Building สังเกตนก liver บนยอดตึก

ตึกสองคือ Cunard Building ส่วนตึกสาม Port of Liverpool Building กำลังซ่อมอยู่

ตึกพวกนี้จะถ่ายรูปสวยต้องนั่งเรือข้ามไปถ่ายฝั่งตรงข้าม เนื่องจากไม่มีเงิน+เวลาก็ดูรูปมุมใกล้ไปแทนละกัน

Port of Liverpool Building จากอีกมุม

เดินกลับมาที่ Albert Dock แล้ว

ใน Albert Dock มีแกลเลอรี่ Tate ซึ่งเป็นสาขาของ Tate ที่ลอนดอน เข้าฟรีแต่ไม่มีเวลา อดเลย

พิพิธภัณฑ์ Beatles คนเยอะมากมายต้องต่อคิว

ข้างในไม่ให้ถ่ายรูปครับ ค่าเข้าราคานักศึกษา 7 ปอนด์ มีหูฟังให้เลือกภาษาได้ (ไม่มีภาษาไทยแน่ๆ ครับ อันนี้ไม่ต้องคิดมาก) ทางเดินข้างในบังคับตามลำดับเหตุการณ์อยู่แล้ว เผอิญผมโตไม่ทันยุค Beatles เลยไม่ค่อยซาบซึ้งนัก

ในพิพิธภัณฑ์ก็จัดดี เริ่มตั้งแต่ห้องแรกเป็น Beatles สมัยเด็ก มีขุดรูปถ่ายสมัยเป็นนักเรียนประถมมาให้ดู มีเครื่องดนตรีของวงที่จอห์น เลนนอนตั้งเมื่อสมัยเรียน ห้องถัดๆ มาก็การเติบโตของ Beatles โดยไปเริ่มอาชีพที่ฮัมบูร์ก มาสร้างตำนานที่ The Cavern และไปออกเทปที่ลอนดอน

ห้องท้ายๆ เป็นการแยกวง อัลบั้ม Imagine ของเลนนอน (มีแว่นกรอบทองคำที่เลนนอนใส่โชว์ให้ดูด้วย) และปิดท้ายด้วยเส้นทางหลังจากนั้นของแต่ละคน ซึ่งพอล แมคคาร์ทนีย์จะดูดีกว่าเพื่อน

ออกมาจากพิพิธภัณฑ์ก็ใกล้ได้เวลากลับ วิ่งไปซื้อโพสต์การ์ดแถวนั้นแล้วก็เดินกลับไปที่รถ

รูปนี้ถ่ายจากท่ารถโค้ช เป็นวิหาร Liverpool Cathedral ซึ่งใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศ ถ่ายระยะไกลขนาดนี้ยังสูงมาก และผมว่ามันดูเหมือนวิหารของ Sauron มาก ยิ่งมีเมฆครึ้มๆ แบบนี้ยิ่งได้อารมณ์

ค่าเสียหาย

• ค่ารถของมหาวิทยาลัย 14 ปอนด์
• ค่ารถเมล์ไปแอนฟิลด์ 1.2 ปอนด์
• ผ้าพันคอหงส์แดง 7 ปอนด์
• อาหารเที่ยงหน้าแอนฟิลด์ 3 ปอนด์ (น้ำขนไปเอง)
• ค่ารถเมล์กลับ 1.4 ปอนด์ (เพราะลืมบอกว่าเป็นนักเรียน งี่เง่ามาก)
• ค่าเข้า Beatles Story 6.99 ปอนด์
• โพสต์การ์ด 2 ใบ 80 เพนนี

จบแล้ว (อาทิตย์หน้าไป Old Trafford)