มุมมอง "เศรษฐกิจพอเพียง" (ของคนอื่น)

สะเด็ดจริงๆ.. โดนจังๆ

เรื่องนี้อยู่ที่มุมมองจริงๆ !!

จะเข้าใจเศรษฐกิจพอเพียง ต้องเข้าใจเรื่องทางสายกลาง

ถ้าเปรียบประเทศเป็นรถ เศรษฐกิจพอเพียงก็เปรียบเสมือนรถที่มีเบรก
ช่วงไหนทางเรียบก็สามารถเร่งความเร็วได้ ช่วงไหนทางคดเคี้ยว ก็สามารถเหยียบเบรคชะลอความเร็วได้
พอขับเป็นแล้ว ขับได้เร็วกว่ารถที่ไม่มีเบรกอีก

ถ้าไม่เข้าใจเรื่องทางสายกลาง จะเข้าใจว่าขับรถให้เหยียบเบรกอย่างเดียว
แต่อย่างน้อย ถึงจะไม่เข้าใจอะไรเลย การเหยียบเบรกอย่างเดียว ก็ยังอันตรายน้อยกว่าการเหยียบคันเร่งอย่างเดียว

เศรษฐกิจพอเพียงคือให้ขยัน ห้ามขี้เกียจ ให้อดออม ไม่ฟุ้งเฟ้อ รู้จักประเมินตัวเอง

เศรษฐกิจพอเพียงสามารถอธิบายได้ทุกอย่างในจักรวาล

mk: ต้องนำมาปฏิบัติครับ จึงจะรู้จักประเมินตนเอง ว่าเร็วช้าขนาดไหน (แต่ละคนไม่เท่ากันหรอก)

ตัวอย่างคือ ถ้าผมเป็นลูกป้าแม้น ผมจะเอากล้วยแขกไปขายที่ทำงานด้วย เก็บเงินให้ได้สัก 100 แล้วกู้สัก 20 แล้วจึงลงทุนทำกล้วยแปรรูปขนาดย่อม เอาประสบการณ์ขายกล้วยแขกที่ทำงานมาใช้ ...

บทสรุปของเศรษฐกิจพอเพียงคือ การใช้ปัญญาอย่างยิ่ง ในการพิจารณาเหตุปัจจัยในทุกด้าน (ไม่ใช่เพียงด้านขับเคลื่อนอย่างเดียว) แต่ต้องใช้ศรัทธามาเป็นตัวเริ่มต้นปฏิบัติ เพื่อพอกพูนปัญญาให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปนั่นเอง

ลองคิดดูเล่น ๆ ว่า ถ้าแนวคิดว่าให้ทุกประเทศในโลกต่างเร่งเครื่องกันเต็มที่ ใครวิ่งช้าตายสถานเดียว เราซึ่งอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบอยู่แล้ว จะทันเขาได้ยังไง
เปรียบเหมือนรถที่แข่งกัน ใครอยู่หลังก็สูดควันพิษของคันที่อยู่ข้างหน้าไป

ทางแก้มันก็ต้องเปลี่ยนแนวคิดใหม่ ว่าเราไม่จำเป็นต้องไปเร่งให้แซงเขาก็ได้ แต่ให้สร้างเกราะป้องกันควันพิษของรถคันข้างหน้าก่อน หยุดเพาะกล้ามของเราก่อน หยุดปรับจูนเครื่องยนต์เราก่อน เมื่อปรับปรุงได้ดีแล้ว จึงค่อยเร่งให้ทันเขาก็ยังไม่สาย ถึงไม่ทันเราก็ไม่ต้องทุกข์จากควันพิษของเขา

แต่ให้สร้างเกราะป้องกันควันพิษของรถคันข้างหน้าก่อน หยุดเพาะกล้ามของเราก่อน หยุดปรับจูนเครื่องยนต์เราก่อน เมื่อปรับปรุงได้ดีแล้ว จึงค่อยเร่งให้ทันเขาก็ยังไม่สาย

นี่แหละปัญหา จะมีสักกี่คนที่เข้าใจ และพยายามสร้างเทคโนโลยีของตัวเองขึ้นมาเพื่อจูนเครื่องของตัวเอง ถึงจะมีความพยายามก็ถูกคนรอบข้างเบรคไว้เนื่องจาก "ดูไม่พอเพียง" ไปๆ มาๆ เลยกลายเป็น พอเพียง==หยุด ซะเลย

ปัญหาคือตอนนี้ศรัทธามันกลายเป็นลัทธิไปแล้ว เรื่องนี้ดู subjective มากและต้องอาศัยการตีความของแต่ละคน ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเครื่องมือของคนบางกลุ่มไปซะแบบนั้น

แต่จะว่าไป ถ้าประเมินตัวเองแล้วคิดว่าสามารถทำได้ดี ก็ทำต่อไป ไม่เห็นต้องสนใจว่าคนอื่นจะมองว่าเราพอเพียงหรือไม่ ในเมื่อเราประเมินแล้วว่าเรา "พอเพียง" นิ :)

ผมว่า ความพอเพียง ความดี หรือความมีคุณธรรมจริยะธรรม มันก็เหมือนๆกันในแง่หนึ่ง
คือมันไม่มีมาตรฐาน ใครๆก็สามารถนำมาอวดอ้างให้กับตัวเองก็ได้ สุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่วาทกรรมอันไพเราะ

ถ้าทุกคนทำความดี สร้างคุณธรรมจริยะธรรม และมีความพอเพียงได้มันก็เป็นสิ่งที่ดี แต่สุดท้ายเราไม่สามารถนำสิ่งเหล่านั้นมาเป็นข้อกำหนดของสังคมได้ เพราะไม่มีใครเชื่อว่าเขาดีจริง เขามีคุณธรรมจริยะธรรมจริง หรือเขาพอเพียงจริงๆ

ผมเกลียดคนพูดว่าตัวเองดี เกลียดคนพูดว่าตัวเองมีคุณธรรมจริยะธรรม และเดี๋ยวนี้ผมเริ่มเกลียดคนเรียกตัวเองว่ามีความพอเพียงด้วยแล้ว

มันยากตอนที่เริ่มต้นนำมาปฏิบัตินี่แหละครับ
ต้องใช้ปัญญาวิเคราะห์ว่าแนวทางนี้ดีหรือไม่ เมื่อตัดสินใจว่าดีแล้ว ต้องใช้ศรัทธาอดทนทุกอย่างในการพิสูจน์แนวคิด บวกกับปัญญาในการวิเคราะห์ว่า "สายกลาง" ของเรา "กลาง" จริงหรือยัง ความโปร่งใจและความเดือดร้อนใจเป็นมาตรวัดผลของการกระทำ ก็ต้องปรับปรุงไปเรื่อย ไม่ง่าย แต่หวังได้ว่าน่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่าใช้กติกาเก่า

เวลาคือเครื่องพิสูจน์ โลกหรือประเทศไทยคงยังไม่แตกดับในช่วง ๑๐ ปีนี้ดอก

(ว่าคนเริ่มปฏิบัติมันยากแล้ว คนคิดยากกว่าหลายเท่า สุดท้ายคนที่วางรากฐานจนทำให้มีคนมาคิดแบบนี้ได้นี่ มันจินตนาการความยากไม่ได้เลย)

ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเศรษฐกิจพอเพียงนะครับ แต่ขอร่วมแสดงความคิดเห็นด้วยละกันครับ เพราะพอจะมีข้อมูลอันน้อยนิดอยู่บ้าง

เศรษฐกิจพอเพียง เนี่ยเค้ามีนิยามอยู่ 3 ข้อครับ คือ
พอประมาณไม่มากเกินไม่น้อยเกิน ซึ่งก็น่าจะชัดเจนตามโลกที่เป็น อะไรที่มันสุดโต่งมักจะไม่ยืนยาว
ความมีเหตุผล การลงทุน หรือการใช้เงิน ก็ควรจะเป็นไปอย่างมีเหตุมีผล อันนี้ผมว่าอาจจะเนื่องมาจาก หลายๆครั้ง เศรษฐกิจยุคใหม่ เราเน้นไปทางการเก็งกำไร รวมถึงการใช้เงิน เราก็เก็งกันว่าจะหาเงินมาชำระได้ทัน
การมีภูมิคุ้มกันที่ดี คือการเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ผมชอบสามคำนี้ เพราะผมว่ามันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเรียกว่าพอดีแล้วน่ะครับ การจะรับไปปฏิบัติ ก็ไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไร

เมื่อก่อนผมได้ยินราชการพูดสามคำนี้กันบ่อยๆ โดยไม่ได้อธิบาย ก็คิดแต่เพียงว่าเป็นคำพูดสวยหรูครับ

ประสบการณ์มีหรือยังล่ะ มาถึงจะตั้งโรงงาน จำเป็นหรือว่าจะต้องตั้งโรงงานแปรรูป ถ้าคุณมีวิธีคิดที่ชาญฉลาดและเข้มแข็งอยู่แล้ว

เศรษฐกิจพอเพียงอธิบายได้ไม่ชัดสำหรับพวกที่ทำธุรกิจอย่างเดียวเพื่อหาซื้อปัจจัยสี่ เพราะลำพังวิธีคิดที่จะหาเงินเพื่อเอามาซื้อกินอย่างเดียวก็เป็นหนทางที่เสี่ยงพอดูอยู่แล้ว แค่นี้ก็เริ่มหลุดออกจากหลักการแล้ว จะไปพูดถึงทำไมอีกว่าจะแปรรูปกล้วยแขกเพื่อมาซื้อข้าวสารกรอกหม้อล่ะ

ศึกษาให้ถึงแก่นดิ จริงๆ แล้วมันง่ายนิดเดียว ปัจจัยสี่เท่านั้นที่จำเป็น นอกนั้นถ้าอยากจะได้อยากจะมีก็ขึ้นอยู่กับว่ากิเลสใครหนามากกว่ากัน

จะสำรอกคำ พอเพียง จากรัฐบาลที่ไม่เคยพอเพียงนี้ หรือจากข้าราชการ โฆษณา ดารา นักร้องก็ทำไป แต่แยกให้ออกว่าอันไหนของเก๊ อันไหนของจริง

เอาเฉพาะที่ดังๆ นะ รู้จัก แหลม ยโสธร ไหม รู้จัก โจน จันได หรือเปล่า ที่สำคัญคือพวกเค้าไม่ได้ยากจนเงินทอง

สมมติ...
ผมเิิงินเดือน 40,000 บาท
ผมอยากได้รถ CIVIC ราคา 900,000 บาท
ผ่ิอน 4 ปี เดือนละ 15,000 บาท

ถ้าผมจะซื้อ CIVIC ถามว่ามันจำเป็นมั้ย ตอบ... ไม่จำเป็น
ผมเป็นหนี้มั้ย... ผมเป็น และมันไม่พอเพียง มันฟุ่มเฟือย
เพราะผมไม่มีรถ ผมก็ไปไหนมาไหนได้โดยไม่ลำบากนัก

ถ้าผมไม่ซื้อ CIVIC คนทั่วไปไม่ซื้อรถยนต์ นั่งรถเมล์ BTS กันแทน
จากยอดขายปีละ 700,000 คัน ลดเหลือ 350,000 คัน

ถามว่า คนงานใน HONDA, TOYOTA จะโดน Lay-Off ไปเท่าไหร่
ผมไปบอกคนเหล่านั้นได้มั้ยว่าที่คุณตกงาน อย่าไปกลัว.. จงพอเพียง

ผมศรัทธาในพ่อหลวง แต่ผมเชื่อว่า โลกนี้ไม่มีคำตอบอะไร ที่ใช้ได้กับทุกคำถาม
คำว่าพอเพียง ทำให้ผมมีสติ ถ้าผมอยากได้อะไร ผมถามตัวเองว่ามันจะเดือดร้อนไหมถ้าผมดิ้นรนจนได้มันมา

แต่ถ้าผมอยากได้มันจริงๆ เศรษฐกิจทุนนิยมบอกผมว่า ผมต้องพยายามหารายได้มาให้พอกับความอยาก ผมก็ขวยขวาย ย้ายงาน หาทางทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมมีเงินมาซื้อ CIVIC

สำหรับผมเอง หัวใจมันอยู่ที่...
1. อย่าก่อหนี้ที่ตัวเองไม่มีปัญญาจ่าย อย่าอยากได้อะไรที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนก็พอ
2. ถ้ามันเป็นของฟุ่มเฟือย จงกลับไปดูข้อ 1 อีกที

ผมยังมีปัญญาน้อย ยอมรับตัวเองว่าไม่สามารถคิดแทนรัฐบาลได้เลย
คิดได้แค่วงแคบ ๆ ของผมเพียงว่า ถึงแม้รัฐบาลจะเป็นรัฐบาลเป็ดง่อยที่ไม่ทำอะไรเลย
ผมก็ต้องทำให้วงของผมสามารถยืนอยู่ได้ แค่นี้เองครับ

ปัญหาที่เป็นผลจากโรงงานปิด เป็นปัญหาระยะสั้น ที่มันเป็นมาตรแสดงผลออกมาว่าวิธีเก่าน่าจะผิด
ส่วนการแก้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงนี่มันเป็นการแก้ปัญหาระยะยาว เป็นเรื่องหลักการ ที่เมื่อนำมาปฏิบัติแล้ว ต้องลงลึกไปถึงว่าให้ใจเกิดความสันโดษ

ถ้าเราเอาผลของข้อผิดพลาดจากวิธีเก่า มาตัดสินว่าวิธีใหม่ผิด คงไม่ยุติธรรมครับ

ผมเคยมีเพื่อนที่อยู่ในสถานการณ์แบบตัวอย่าง คือไม่มีเงินให้ลูกไปโรงเรียน สมัยปี ๔๐ แต่ตอนนี้ยังอยู่กันครบครับ

การเปลี่ยนผ่านย่อมมีผล ซึ่งอาจเป็นความเจ็บปวดเดือดร้อน แต่ถ้าเราแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ละมุนละม่อม แล้วกลับไปเล่นกันกติกาเก่า มันจะเหมือนกับการใส่ยาโดยไม่ยอมให้แผลหายขาด ใส่ยาแสบหน่อยแต่แผลหาย ผมว่าน่าจะดีกว่านะครับ

ผมยังเชื่อในหลักการที่ว่า ทำวงของเราให้แข็งแรง เจือจานออกไปให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ปัจจัยไหนบังคับไม่ได้ ให้สนใจให้น้อย ปัจจัยไหนเราบังคับได้ ให้สนใจให้มาก เพียงเท่านี้แหละครับ

( capcha หายไปแล้ว รู้สึกโล่งอกยังไงก็ไม่รู้ :)

ประเทศไทยยังไม่แตกดับใน 10 ปีนี้ แต่คนงานโรงงานเสื้อผ้าที่ถูกปิดไป ไม่มีเงินค่าข้าวให้ลูกไปโรงเรียน ลูกน่าจะอดตายภายใน 3-4 วันนี้ เราจะทำยังไงดีครับ

- เพราะว่านั่นมันเริ่มมาผิดๆ แต่แรกอยู่แล้ว คงต้องคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไป แต่ผมว่าไม่สนุกแน่ๆ

แปลว่าอยู่คอนโดกลางกรุง เราต้องปลูกข้าวบนดาดฟ้าถึงจะไม่เสี่ยง? ถ้าฝนไม่ตก เราต้องรอฝนเทียมพระราชทาน?

- เหมือนด้านบน การไปอยู่คอนโดกลางกรุง เป็นจุดเริ่มต้นของความเสี่ยงอยู่แล้ว เป็นสิ่งที่คนอยู่ตัดสินใจพร้อมรับความเสี่ยงนั้น

เศรษฐกิจแบบในเมืองหลวงเป็นจุดเริ่มต้นของความเสี่ยงแต่เริ่มต้นอยู่แล้ว เพราะเป็นเศรษฐกิจแบบพึ่งพาทั้งสิ้น อันที่จริงความเสี่ยงก็มีหมดแหละ ต่อให้มาทำเศรษฐกิจพึ่งตนเองก็เสี่ยงเหมือนกันเพราะไม่รู้ว่าอากาศจะแปรปรวนไปอีกเท่าไร แต่ก็เพราะเศรษฐกิจแบบเมืองหลวงมิใช่หรือที่ทำให้เป็นอย่างนี้ เศรษฐกิจพึ่งตนเองจึงต้องไปพึ่งพาคนในเมืองหลวงให้ลดการใช้พลังงานกันหน่อยไม่งั้นจะตายกันหมด (ถ้าหากว่าทฤษฎี เรือนกระจก ถูกต้อง)

ผมว่าเราคงไม่ต้องตอบคำถามยิบๆย่อยๆ กันอีกถ้าไม่เข้าใจแก่นของปรัชญา ก็คงไม่อาจเข้าใจอะไรแล้ว

( capcha หายไปแล้ว รู้สึกโล่งอกยังไงก็ไม่รู้ :)

- แหม คิดเหมือนกันเลย ผมก็เห็นมันมีบ้าง ไม่มีบ้างไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่อันนี้เค้าเรียก recaptcha ครับ recaptcha -> ยุ่งยากอีกครั้ง

เพิ่มเติมเรื่อง

แปลว่าอยู่คอนโดกลางกรุง เราต้องปลูกข้าวบนดาดฟ้าถึงจะไม่เสี่ยง? ถ้าฝนไม่ตก เราต้องรอฝนเทียมพระราชทาน?

- อย่างน้อยการปลูกข้าวบนดาดฟ้าก็ลดความเสี่ยงลงไปได้บ้าง และสมมติว่าถ้าปลูกได้จะไม่ได้แค่ข้าวสาร อาจได้พืชผัก พืชผลอื่นๆ อีกด้วย คนในคอนโดช่วยกันลงขัน ลงแขก คงอิ่มเอมกันถ้วนหน้า ภาพอย่างนี้แหละที่เศรษฐกิจพอเพียงอยากจะเห็นจากคนในเมืองหลวงบ้าง

- ที่สำคัญถ้าปลูกแล้วได้กิน อาจเป็นอาหารไร้สารพิษ ไม่ต้องคอยกังวลเวลารับประทาน เสี่ยงจากอาหารภายนอก กินแล้วก็ป่วยเป็นมะเร็ง พึ่งพาหมออีก ถ้าหากไม่มีเงินอีก็พึ่งประกันสังคม ไม่มีประกันสังคมก็เรียกร้อง 30 บาท หาหมอรักษาไม่ดีเรียกร้องแพทย์สภา โดนกลั่นแกล้งอีกเพราะไม่มี power พอ เห็นผลของเศรษฐกิจแบบพึ่งพาแล้วหรือยัง นี่แค่ตัวอย่างเล็กๆ ที่นึกขึ้นได้ทันที อะไรไม่จำเป็นตัวเองทำได้อย่าพึ่งคนอื่น

อ่านที่เอามาให้อ่านแล้ว สุดๆค่ะ
คลิกกระทู้ไปแล้ว ยังอยู่นะ ไม่โดนอุ้ม
แต่ว่าเป็นกระทู้ตั้งในห้องสมุดนี่นา
เลยไม่โดนรึเปล่า

อ่า แต่ไม่ร่วมในการพูดคุยนะ ไม่สามารถ

อยากเป็นเจ้าของ paragon บ้าง แล้วจะเทศน์เรื่องพอเพียง

สรุปว่านี่คงต้องปลูกข้าวบนคอนโดแบบแถวๆ roppongi hills จริงๆ

เพื่อลดความเสี่ยงในการดำเนินชีวิต

ตัวทฤษฎีไม่มีอะไรผิด แต่ตัวคำกับ "นักจงรักภักดี" ที่ตีความกันสั่วๆ แล้วบังคับใช้กันฟุ่มเฟือยผิด

มันก็ตลกดี เราปฎิวัติประเทศ รับระบบระเบียบโลก ใช้ชีวิตตามฝรั่ง ลงทุนมากมายเพื่อต้องการความก้าวหน้า เพื่อต้องการทัดเทียมอารยประเทศ เพื่อต้องการเป็นหนึ่ง เพื่อที่จะได้บอกตัวเองว่าเราไม่ต้องการ?

พอเพียงสำหรับผม มันก็ไม่ต่างกับ "อยู่เพื่อรอวันตาย" ถ้าเราเพียงพอแล้ว ชีวิตมีครบแล้ว ก็น่าจะตายได้แล้ว จะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม หรือยังใช้ชีวิตไม่พอเพียง

ผมอาจจะตีความสั่วๆ ก็ได้ แต่ผมเชื่ออย่างนั้น

พระองค์ท่านสอนพวกเรา ในภาคเศรษฐศาสตร์ ออกมาอยู่ใน technical term ชื่อว่า "เศรษฐกิจพอเพียง"
แต่เนื้อแท้แล้ว พระองค์ท่านสอนเรื่องความพอดีต่างหาก
ความพอดีที่ควรเกิดจากใจข้างในแสดงออกมา ไม่ใช่เกิดจากถูกกฎบีบบังคับ

จริง ๆ แล้วไม่ต้องถึงกับปลูกข้าวบนคอนโดหรอก แค่เดิมเคยไปทานข้าวนอกบ้านเดือนละ ๔ วัน ลดลงเหลือเดือนละ ๒ วัน ก็ได้ชื่อว่าเดินทางไปสู่ความพอดีแล้ว

หรือถ้ายังออกไปเดือนละ ๔ วันเท่าเดิม แต่เลือกกลุ่มเป้าหมายไม่ใช่เพื่อเฮฮา แต่เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนรวมมากขึ้น แค่นี้ก็เข้าทางแล้วครับ