เมื่อวานนี้ไปอัดรายการช่อง G-Square เกี่ยวกับเรื่องบล็อก โดยไปกับคุณ keng.com (อ่านที่คุณเก่งเขียน) ได้คุยกับคุณอ้อม Vinegar Girl นิดหน่อยแต่ได้ประเด็น

ถ้าให้เทียบแล้ว Vinegar Girl ก็เหมือน Blognone คือเป็นบล็อกที่จับตลาดเฉพาะทาง เนื่องจากสไตล์การเขียนของคุณอ้อมมีคุณภาพทำให้มีแฟนๆ ติดตามเยอะมาก (วันละเกินพัน เยอะกว่า keng.com อีก) คุณอ้อมเล่าว่าเคยเปิดโอกาสให้ผู้อ่านเข้ามาร่วมเขียน แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ เพราะสไตล์การเขียนไม่ตรงกับที่คุณอ้อมทำไว้ดีแล้ว ก็เลยเลิกไป

ผมติดใจประโยคตัวหนามาก เอามานอนคิด 1 คืนก็พอได้ข้อสรุป

ฟีดแบ็คที่ได้รับมาบ่อยเป็นอันดับต้นๆ ของ Blognone คือ กฎเกณฑ์ ระเบียบข้อบังคับต่างๆ ในการเขียนข่าว มีเยอะจนรู้สึกหยุมหยิม และทำให้ผู้อ่านที่มีศักยภาพหลายคนไม่อยากเข้ามาเขียน

ผมคิดว่าเราต้องมองย้อนกลับไปดูที่รากเหง้าว่า Blognone (หรือในกรณีเดียวกันนี้รวม Vinegar Girl ด้วย) คืออะไรกันแน่ ระหว่าง content site ที่มาในรูป team blogging หรือเป็น blog service provider ที่จับตลาดเฉพาะไอทีอย่างเดียว

สำหรับผมแล้ว Blognone เข้าประเภทแรก มีฐานะเป็นสื่อยี่ห้อหนึ่ง เทียบเท่านิตยสารคอมพิวเตอร์หรือหน้าข่าวไอทีตามหนังสือพิมพ์ ถึงแม้จะเป็น team blogging ที่ใครก็เข้ามามีส่วนร่วมได้ แต่มันไม่ใช่พื้นที่เปิดโล่งเขียนเรื่องอะไรก็ได้ไม่จำกัดเหมือน Exteen หรือ Gotoknow

เป้าหมายอย่างหนึ่งของผมก็คือทำให้ Blognone กลายเป็นสื่อคุณภาพที่ได้รับการยอมรับ ดังนั้นเราต้องมีมาตรฐานของตัวเองที่ควรค่าแก่การยอมรับเสียก่อน นอกจากประเด็นด้านความถูกต้องของตัวเนื้อหา, การไม่ละเมิดลิขสิทธิ์ที่ควรกระทำอยู่แล้ว การสะกดคำเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน

เราไม่มีเหตุผลจำเป็นอะไรที่จะไม่ใช้การสะกดที่ถูกต้อง ยกเว้นแต่หาเรื่องมาเป็นข้ออ้างเพื่อปกปิดความขี้เกียจหรือรักษาความเคยชินของตัวเอง การเป็น team blogging ที่ดีทุกคนควรมีมาตรฐานวิธีการเขียนในระดับเดียวกัน จะเห็นว่าผมหรือลิ่วไม่เคยไปยุ่งกับ "เนื้อหา" (content) ของเรื่องที่เขียนเลย แต่ในส่วนของ "รูปแบบ" (format) ก็ต้องจริงจังกันหน่อย

ถ้าใครมีไทยรัฐอยู่ใกล้มือลองเปิดดูสิครับ การหาคำสะกดผิดในไทยรัฐยากกว่าถูกหวยซะอีก แถมเรื่องความสม่ำเสมอในการใช้คำก็มีมาตรฐานแน่นอน มันแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งของกองบรรณาธิการ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่คนมักมองข้าม (ไม่พลาด == เสมอตัว) แต่เบื้องหลังมันคือหยาดเหงื่อแรงงานจำนวนมากของทีมตรวจบรู๊ฟ

Blognone ไม่มีทรัพยากรขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะมีคุณภาพในระดับเดียวกับไทยรัฐไม่ได้

ผมก็ได้แต่ใช้ตัวเองคนเดียวแทนทีมตรวจบรู๊ฟ และแบ่งเบาภาระของตัวเองจากปัญหาสะกดผิดซ้ำซาก โดยการเขียนเงื่อนไขทั้งหมดที่ผมใช้ในการตรวจข่าว และแจ้งเตือนคนเขียนเท่าที่โอกาสจะอำนวย (เช่น มีเวลา หรือ ไม่หลงหูหลงตามองข้ามไป)

ผมชอบคำพูดของ อ. เดฟ ในงาน BTD3 (ตอนท้ายๆ) ว่าคนเราต้อง aim high เรายังจำวันที่มองท้องฟ้าและมนุษย์ยังไม่รู้จักการบินได้หรือเปล่า?

ผมอยากเป็นไทยรัฐ และผมอยากชักชวนให้คนอื่นมาร่วมเป็นไทยรัฐเหมือนกัน คงไม่มีใครอยากเป็นแผ่นพับท้องถิ่นกระจอกๆ ที่สะกดผิดเยอะแยะมากมายกระมัง

ป.ล. นักเขียนที่ผมประทับใจมากคือคุณ elixer ที่ปฏิบัติตาม guideline ได้แบบสุดเนี้ยบตั้งแต่ทีแรก (เป็น counter example ให้รู้ว่ามีคนทำได้นะเว้ย อย่าอ้างว่าข้อบังคับเยอะเกิน) แต่ก็มีอีกหลายคนที่เห็นพัฒนาการชัดเจน ขอบคุณทุกท่านที่อดทนรับฟัง และให้ความร่วมมือครับ