ผมปิดเล่ม "สดับลมขับขาน" ในร้านเหล้าแถวราชเทวี สถานที่และบริบทต่างจากคราวก่อนไปบ้าง แต่ความรู้สึกไม่ค่อยต่างกันนัก

อาจจะไม่เหมือนชาวบ้านสักนิดที่อ่านเล่มสองก่อนเล่มแรก แต่ไม่ว่าลำดับจะเป็นอย่างไร การอ่านหนังสือในซีรีย์ติดต่อกัน เห็นพัฒนาการชีวิตของตัวละครแต่ละช่วง ยิ่งรู้สึกได้ว่ามัน "เหงาและโหยหา" อย่างร้ายกาจ

ผมก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมว่า งานของมูราคามิดังเพราะอารมณ์ร่วมของคนอ่านมันเยอะ ชีวิตจริงเราก็ "เหงาและโหยหา" กันทั้งนั้น เยอะเสียด้วย

ในเอนทรีที่แล้ว อ. มะนาวเข้ามาตั้งประเด็นว่าฉบับแปลไทยใช้คำวิจิตรบรรจงเกินไปจนพิรี้พิไรเกินไป ชักจะเห็นด้วยนิดๆ แล้ว

วันนี้แวะไปร้านหนังสือ ตั้งใจไปซื้อ A Wild Sheep Chase มาต่อให้จบชุด นึกได้ว่าคราวก่อนมีคนแนะนำ South of the Border, West of the Sun แต่ผมดันความจำสั้น หยิบ Hard-Boiled Wonderland and the End of the World มาแทนสิ ปัดโถ่!

ป.ล. สรุปว่าไอ้บ้านี่ซัดแฝดไปสามคนเลยสินะ เราจะเลียนแบบกันยังไงดี