วันที่ 6 - 13 ต.ค. 2006

วันนี้น้องผมสอบตั้งแต่ 8 โมง เลยไปส่งที่ห้องสอบแล้วเราก็ยึดรถไปเที่ยวเอง ก่อนอื่นไปกินข้าวเช้ากันก่อน

โจ๊กต้นพยอม

ถ้าจำได้วันแรกๆ ในเชียงใหม่ ผมไปกินโจ๊กชื่อดังร้านสมเพชร วันนี้ไปกินโจ๊กเจ้าดังอีกเจ้าชื่อโจ๊กต้นพยอม อยู่ถนนเส้นหลัง มช. ที่ของกินเยอะๆ

น้องชายบอกว่าร้านนี้ตอนเช้าคนเยอะมาก แต่คงเป็นเพราะวันธรรมดาแถมสายแล้วด้วย คนเลยบางตา โจ๊กกินแล้วรู้สึกอร่อยกว่าร้านสมเพชรนะ (แต่ร้านนี้ไม่มีติ่มซำ)

มีข้าวต้มขายคู่โจ๊ก เลยลองกินข้าวต้มปลา ซึ่งก็ยังไม่เด็ดดวงนัก

บ้านถวาย

ท้องอิ่มก็มุ่งสู่จุดหมายประจำวันนี้ ไป จ. ลำพูน ซึ่งอยู่ห่างจากเชียงใหม่แค่ประมาณ 30 กม. เท่านั้นเอง

ระหว่างทางผมก็แวะไปเรื่อย เริ่มจากสถานที่จัดงานราชพฤกษ์ '49 ซึ่งปิดไม่ให้คนนอกเข้าแล้ว แต่ตรงข้างหน้ายังมีจุดชมวิวให้พอถ่ายรูปได้ ที่แรกเราไม่ลง คนเยอะมาก จะไปเบียดทำไม

ที่ถัดมาไปแวะหมู่บ้านหัตถกรรมบ้านถวาย อ.หางดง ซึ่งมีงานไม้ทุกชนิดเท่าที่สมองของมนุษย์จะสามารถจินตนาการได้ ไป 10 โมงดูจะเช้าไปสำหรับร้านแถวนี้ แต่ถึงร้านเปิดแล้วก็ไม่ค่อยน่าสนใจสำหรับผมอยู่ดี

สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือ วัดบ้านถวาย อยู่ถัดจากที่จอดรถของศูนย์บ้านถวายนี่เอง

สงสัยช่างแถวนี้จะกลัวเสียชื่อหมู่บ้านหัตถกรรมงานไม้
แต่ละอาคารในวัดเลยอลังการสุดๆ

มุมข้างหน้า

รูปนี้อีกหลังนึง ดูลายสิครับ

จากบ้านถวายผมก็มุดตามซอกซอยเล็กๆ ไปโผล่อำเภอสารภี แล้วเข้าเส้น Superhighway เบอร์ 11 ไปลำพูน

ลำพูน

ถึงลำพูนแล้วก็แวะวัดดังก่อนเลย พระธาตุหริภุญไชย

ไม่แน่ใจว่านี่คือสิงห์แดงหรือสิงห์ผยอง
แต่ไม่ใช่สิงบลูส์แน่นอน

พระธาตุหริภุญไชย

กินข้าวซอยหน้าวัด 20 บาท ไม่ค่อยอร่อย แวะไปกินกาแฟร้านดังตามไกด์บุ๊ค ร้าน Ottimo อยู่ถนนวงแหวนรอบเมืองเส้นเดียวกับหน้าวัด สั่งกาแฟสูตรเฉพาะของร้าน ปรากฎว่าใส่อบเชยที่ผมไม่ชอบเลยเสียเส้นนิดหน่อย

แวะไปดูอนุสาวรีย์พระนางจามเทวี ค่าจอดรถตรงนั้น 10 บาทเก็บเข้าเทศบาล แดดร้อนมากๆ รูปถ่ายมาก็ไม่สวยอีกด้วย เปลืองนะเนี่ย

วัดพระธาตุหริภุญไชย

ตรงใกล้ๆ กับอนุสาวรย์จะมีแยกไปยังอ. ป่าซาง ผมมุ่งหน้าตามไกด์บุ๊คเช่นเคยไปดู "วัดพระพุทธบาทตากผ้า" วิธีการเดินทางเนี่ย เมื่อเข้าถนนเส้นลำพูน-ป่าซางได้ก็ตรงไปเรื่อยๆ ถึงแม้จะตรงไปจนเรารู้สึกว่ามันเลย ป้ายบอกทางไปสถานที่ท่องเที่ยวมันเกิดเว้นระยะนานก็อย่าหวั่นไหว ตรงไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ถึงเอง วัดจะอยู่ซ้ายมือ

พอถึงวัดแล้วผมก็เหนื่อยใจ ต้องขึ้นเขากันอีกแล้ว

ห่าง... ไกลกันเหลือเกิน

โชคดีมากๆ ที่เจอคณะนักเรียนประถม (สอบถามได้ใจความว่า ป.4) มาทัศนศึกษากันพอดี ผมเลยผสมโรงเป็นเด็กโข่งเดินปิดท้ายขบวนตามหลวงพี่ขึ้นไปพระธาตุกัน (พระพุทธบาทอยู่ข้างล่าง ไม่ต้องปีนขึ้นไป)

เคยเดินทางไกลเป็นขบวนแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไรครับ?

ตามสเต็ปที่น่าจะจินตนาการได้ แรกๆ ก็ฟิตกันดีอยู่ แป๊บเดียวก็หมดแรง
(ผมก็หมดแรงแต่ฟอร์มทำเป็นถ่ายรูป)

ดูน้องอ้วนคนซ้ายล่างไว้ดีๆ ครับ ผมเดินขึ้นไปเพื่อนน้องอ้วนคนนี้ไปเกือบตลอดทาง

น้องอ้วนหายเหนื่อยแล้ว ลุยต่อ!

"นี่ๆ ไม่ขึ้นต่อแล้วนะ"
"นึกว่าชอบผจญภัย ที่แท้ก็ตามผู้หญิงมา"

อีกนิดเดียว

ถึงจะเป็นก้าวเล็กๆ แต่ก็เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของน้องคนนี้

พระธาตุครับ ดูให้สมกับที่อุตส่าห์ปีนขึ้นมา

ไต่ขึ้นมาจนถึงพระธาตุก็พักกันให้หายเหนื่อย ผมเดินไปเข้าห้องน้ำทางหลังก็พบกับความเป็นจริงที่โหดร้ายพอๆ กับซานตาคลอสไม่มีอยู่จริง

ข้างหลังมันมีถนน

หลังคาสวยดีเลยถ่ายมาเฉยๆ

ขากลับหนูขอลงลิฟต์นะคะ

ผมเชื่อว่าในความทรงจำของทุกคนคงต้องมีภาพแบบนี้

ซักพักก็ไต่กลับลงไปแบบขาสั่นๆ เสียวๆ แล้วก็กลับไปเชียงใหม่ ตอนเย็นนอนหมดแรงกินข้าวใต้หอ (น้องหนีไปฉลองสอบเสร็จ)

จบวันที่ 6 ส่วนวันที่ 7 มีนิดเดียวต่อเลย

ผมยังค้างคาใจข้าวมันไก่เลยชวนน้องไปกินตอนสายๆ ข้าวมันไก่แถวนี้จะไม่วางโปะหน้ามา ต้องสั่งไก่กับข้าวแยกกัน

อร่อยมาก เนื้อไก่ชุ่มฉ่ำ

ช่วยโฆษณา (อีกแล้ว)

วันที่ 7 ผมนอนอืดๆ ทั้งวันรอขึ้นรถไฟกลับเที่ยว 16.30 ป้าร้านขวาสุดในศูนย์อาหารที่สถานีรถไฟทำข้าวหมูกระเทียมอร่อยมาก

ถึงกรุงเทพประมาณ 6 โมงเช้า กลับมานอนตายต่ออีกวัน

จบแล้ว