ได้ดู "รักจัง" กันรึเปล่าครับ?

ถึงมันจะเป็นหนังอาร์เอสที่หลายคนดูถูก แต่ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่สนกระแสเหล่านั้นและไปดูหนัง ซึ่งนอกจากจะได้ดูยิ้มหวานๆ ของพอลล่าแล้ว รักจังก็แนะนำเมืองปายให้ผมรู้จักเป็นครั้งแรก ในฐานะเมืองสายหมอกที่แสนจะน่าชวนฝันเหลือเกิน

ยิ่งได้อ่านบล็อกของหลายๆ คน เช่น ร้านมิตรไทย (ร้านของพอลล่าในหนังนั่นแหละ) หรือ pittaya ที่ไปเที่ยวเมืองปายมา ยิ่งเคลิ้มเข้าไปใหญ่ ทำให้ผมตั้งเป้าไว้กับตัวเองว่า

"ชีวิตนี้กูจะไปปายให้ได้"

และแล้วก็ได้ไปจริงๆ (คนเดียวด้วย เปลี่ยวสุด)

Going to Pai

ผมเริ่มค้นหาข้อมูลของปายโดยการโทรไปถามคนเคยไปแล้วอย่างไอ้โจ้ เพื่อนเก่าสมัยมัธยมซึ่งจบนิเทศจุฬา (แต่ดันมามีอาชีพหลักเป็นเด็กเดินโพย) ซึ่งก็ไม่ค่อยได้สาระอะไรเท่าไร คำตอบดีๆ ของมันมีเพียงอันเดียวคือ "มึงอย่าคาดหวังว่ามันจะมีอะไรเที่ยว เมืองเค้าเอาไว้นอนชิวๆ" อืม รับทราบโว้ย

ข้อมูลที่เหลือส่วนมากได้มาจากเว็บของร้านมิตรไทยนั่นล่ะครับ ผมตั้งใจไปแบบ backpacker มากๆ ไม่จองที่พักไว้ก่อน ไปเดินหาเอาเท่กว่า (อ่านต่อไปแล้วจะรู้ว่ามันอนาถมาก ไม่เท่เลย) เมื่อที่พักเอาไว้ก่อนได้ ไปให้ถึงปายก่อนสำคัญกว่า

เผื่อใครยังไม่รู้ ปายเป็นอำเภอในแม่ฮ่องสอน ใช้เวลาเดินทางจากเชียงใหม่ 3 ชม. โดยประมาณ การเดินทางให้ไปขึ้นรถที่ขนส่งเชียงใหม่ (คนแถวนั้นเค้าเรียกกันว่า อาเขต) ไปถึงขนส่งแล้วเดินเข้าไปข้างในจนสุด เดินต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ช่องขายตั๋วจะอยู่ด้านขวามือ

รถไปปายมี 2 แบบคือรถทัวร์กับรถตู้ตามสมัยนิยม หลังจากคุยกับคนขายตั๋วแล้วรถตู้เร็วกว่าเยอะเลย ผมไปไม่ทันเที่ยว 8.00 เลยรอเที่ยว 9.30 แทน ซึ่งเอาเข้าจริงคนเต็มตอน 9.00 ก็ออกรถทันที ค่ารถ 150 บาท

เส้นทางไปปายช่วงแรกเป็นยังไงไม่ทราบได้เพราะว่าหลับตั้งกะขึ้นรถเลยครับ จำได้ว่าไปทาง อ. แม่ริมของเชียงใหม่ ตื่นมาอีกทีก็ขึ้นเขาแล้ว รถแวะพักกลางทางที่ อ. แม่แตงให้กินข้าวนิดหน่อย

แวะพักกลางทาง รถตู้สีส้มๆ แบบนี้แหละ

Finding Place to Stay

ถึงปายประมาณเกือบบ่ายโมงได้ ผมเลยเดินหาร้านมิตรไทยเพื่อหาข้อมูลจากคนในท้องถิ่นก่อน ซึ่งก็เจอคุณก้ำ และได้คำแนะนำให้เดินไปแถวริมน้ำดู

หน้าร้านมิตรไทย โปสการ์ดสวยๆ เพียบ

ตัดสินใจว่าควรหาที่นอนให้เรียบร้อยก่อนเพื่อความสบายใจ ผมก็เริ่มทำตัวเป็น backpacker ของจริง เดิน เดิน และก็เดินไปเรื่อยๆ รีสอร์ทริมน้ำในเมืองสวยจริงแต่ก็แพงมากเกินตัวของ backpacker เราก็เลยเดินข้ามแม่น้ำปิงไปอีกฝั่งของเมือง

(ดูแผนที่ประกอบการเดินทางของโฟรโดได้ เริ่มจาก Bus Station ตรงกลางแผนที่ เดินลงไปทางขวาแล้วข้ามแม่น้ำปิงที่สะพาน)

แม่น้ำปิง
เริ่มได้อารมณ์โฟรโดเดินข้ามแม่น้ำ Brandywire ละ

ผมเดินไปเกือบถึงบ้านแม่เย็นในแผนที่ ดูเหมือนนิดเดียว แต่เมื่อเจอกับทางขึ้นเขา แดดร้อนเปรี้ยงๆ หิวข้าว ปวดฉี่ และสภาพแวดล้อมที่ไม่รู้จัก ความรู้สึกในตอนนั้นคือ "ทำไมมันไกลอย่างงี้ นี่เรามาทำอะไรเนี่ย"

อดทนเดินต่อไปเรื่อยๆ เซอเวย์สถานที่ซุกหัวนอนไปหลายแห่งก็พบว่าบ้านที่สวยน่านอนที่สุดคือ บ้านปายนา ซึ่งคราเคราะห์อีกแล้ว เต็มครับ

ผมคิดว่าบรรยากาศแถบนั้นถูกใจที่สุด (กลางนาจริงๆ) เลยเดินสำรวจเกสต์เฮาส์ข้างๆ อันแรกลืมชื่อแล้ว ดูดีหน่อยคืนละ 500 เป็นบ้านคอนกรีตสองชั้น (ห้องน้ำในตัวอยู่ชั้นใต้ดิน) น่านอนดีแต่บ้านแบบนี้น่าจะไปอยู่แถวเขาใหญ่มากกว่า

นาแบบนี้แหละที่โฟรโดติดใจ
โคตรเขียวเลยครับ แถวบ้านไม่มี

Good View Guesthouse

เดินไปดูเกสต์เฮาส์อันติดกันชื่อ กู้ดวิว อันนี้บ้านๆ กว่าเยอะ กระท่อมมุงใบไม้เป็นหลังๆ เลย

คนดูแลพาไปดูแบบเป็นห้องๆ อยู่ในบ้านปูนติดห้องน้ำ ถามราคาบอก 150 ผมเลยชี้ไปที่กระท่อมที่ว่าแล้วถามว่าเท่าไร (คิดว่าน่าจะแพงกว่า) แต่คำตอบคือ 100 ถ้วน ผมเลยตัดสินใจทันทีแบบไม่ลังเล

ครั้งหนึ่งในชีวิต นอนกระท่อมคืนละร้อย

ข้างในหน้าตาประมาณนี้

ทักทายบ้านข้างๆ หน่อย
บ้านนี้ไม่มีคนอยู่ แต่ทั้งรีสอร์ทมีผมเป็นคนไทยคนเดียว นอกนั้นฝรั่งล้วน

กระท่อมไกลนั้นเอาไว้นอนหายใจทิ้งเล่น

เข้าบ้านนอนพักแก้เมื่อยนิดหน่อยก็เริ่มหิว ตอนนั้นประมาณบ่ายสองพอดีก็เลยกลับไปหาอะไรกินในตัวเมือง (แปลว่าต้องเดินกลับอีกละ) ตอนนี้ยาวแล้วยกไปตอนหน้า

ป.ล. เผื่อใครสนใจ Good View Guesthouse โทรไปสอบถามได้เบอร์ 050321025 ช่วยโฆษณา