เราอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นกันมาเยอะ ซึมซับวัฒนธรรมเค้ามาก็มาก เรารู้ว่าสาวมัธยมจะสารภาพรัก ต้องเขียนจดหมายไปใส่ตู้รองเท้า เรียนจบต้องไปยืนใต้ต้นไม้กับคนรัก แกะกระดุมเม็ดที่สองที่ใกล้หัวใจ เรารู้จักทาโกะยากิ โซบะ แกงกะหรี่

ที่เราสัมผัสได้คือสิ่งที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเค้าเท่านั้น ลึกๆ ที่อยู่ในใจคนญี่ปุ่น เราจะรู้สึกได้อย่างไร

ความรู้สึกพวกนี้เป็นคุณลักษณะประจำชาติ คนไทยเราก็มีความภูมิใจอยู่ลึกๆ (เพราะสังคมหล่อหลอมมาอย่างนี้) ว่า เราไม่เคยเสียเอกราชนะเฟ้ย ทำสงครามก็แค่แพ้พม่าสองทีเอง เลยพลอยไปเกลียดพม่าเข้าไปใหญ่ หรือว่าดูมาเลย์ล้าหลังมาก่อน พอมาเลย์ไปไกลแล้วก็มาอิจฉาซะงั้น

ความรู้สึกลึกๆ พวกนั้น หาได้จากการ์ตูนของไคจิ คาวางูจิ (Kaiji Kawaguchi) ทุกเรื่อง ถึงการ์ตูนพี่แกจะเป็นการ์ตูนสงครามหรือการเมืองหนักแบบว่าหนักโคตร แต่มันก็สะท้อนให้เห็นว่าลึกๆ แล้วในใจคนญี่ปุ่นต้องการอะไร (ซึ่งในโลกความจริงมันเป็นไปไม่ได้) อ่านแล้วรู้สึกว่าเข้าข้างชาติตัวเองเนาะ

แต่การที่ไคจิทำการบ้านมาอย่างดี และรวมเอาแนวคิดในด้านสันติภาพ รวมไปถึงสิทธิมนุษยชนเข้ามาด้วย ทำให้ผลงานหลายๆ ชิ้นเข้าชั้นมาสเตอร์พีซเลย

เรื่องราวค่อยๆ ขยายตัวมาจาก

• การปลดแอกจากรัฐธรรมนูญที่ห้ามจัดตั้งกองทหาร (เทียบได้กับการสร้างเรือดำน้ำยามาโตะ จมกองเรือแปซิฟิกและแอตแลนติก) และการมีส่วนร่วมมากขึ้นในประชาคมโลก (บทบาทของกัปตันไคเอดะ ในการเปลี่ยนโลก) -- จากยุทธการใต้สมุทร The Silent Service
• การเอาชนะ (อิทธิพล) ของอเมริกา (ยามาโอกะ ผู้สมัครชิงปธน. สหรัฐ) จาก Eagle
• และสุดท้ายก็คือการเปลี่ยนประวัติศาสตร์ ให้ญี่ปุ่นไม่แพ้สงครามโลก (ไม่แพ้นะครับ ไม่ได้บอกว่าชนะ) ของเรือมิไร ใน ZIPANG

ล่าสุดเรื่องใหม่ก็เขียนแล้ว ในชื่อที่แปลภาษาอังกฤษแล้วว่า A Spirit of Sun เกี่ยวกับญี่ปุ่นหลังภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ ก็รออ่านกันดีกว่า

Silent Service เข้าขั้นมาสเตอร์พีซ มันทำให้เรื่องเกี่ยวกับเรือดำน้ำแบบ Hunt for Red October กระจอกไปเลย ส่วน Eagle นี่เฉยๆ แต่แฟนๆ น่าจะดีใจได้ว่าเพราะกัปตันไคเอดะ กลับมาจุติแล้วในร่างของคาซุกะ ทาคุมิ ใน ZIPANG

ขึ้นต้นมาอย่างดี ทำไมรวมๆ แล้วกลายเป็นแนะนำการ์ตูนไปได้ -_-'